პრობლემების შესახებ

ბლოგი მარტო მაშინ მახსენდება, როცა რაღაც მიჭირს და მინდა სადმე ვთქვა. ჩემი ჩაკეტილი ხასიათის გამო კი-მაინცდამაინც მეგობრებთან წუწუნი არაა ჩემი საქმე. ჰოდა ისევ ბლოგს მოვუყვები სჯობს.

რამდენიმე წლის წინ სერიოზული დეპრესია მქონდა, და საკმაოდ ცუდი მიზეზების გამო მოხდა ყველაფერი. როგორც იქნა, ეს დეპრესია დავძლიე და მეგონა, რომ ფეხზე დავდექი, მაგრამ ჰმ…

ძნელია როცა ბევრი რამე არის შენს კისერზე, შენ კიდე არ ხარ მიჩვეული მთლად ამოდენა სიმძიმის თრევას. არადა, სირთულეები, პასუხისმგებლობა, დამოუკიდებლობა-ჩემთვის კარგად ნაცნობი თემებია. ასაკთან ერთად-პრობლემები უფრო სერიოზულ სახეს იღებს და უფრო სწრაფ გადაწყვეტილებებს მოითხოვს, მე კი არ ვიცი რა ვქნა. ალბათ, ამასაც ვისწავლი და მეორეჯერ აღარ დავიბნევი, როგორც დედამ იცის- ისე ვიპოვი მარტივ გამოსავალს, მაგრამ ჯერჯერობით…

ცუდი ისაა, რომ რჩევისთვის ვერავის მივმართავ. ვიცი, რომ არის პრობლემა და მას მოგვარება უნდა მაგრამ როგორ…3483494f0c41638b59fff2ed8414aaa2

ვგრძნობ რომ მარტო ვდგევარ ამ ყველაფრის წინ და ეხლა უკვე ჩემს ზურგს უკან არიან ადამიანები, ვისაც ჩემი იმედი აქვს. მე კიდე არ ვიცი რა ვქნა. პირველადაა როცა არ ვიცი რა ვქნა, ვეძებ გამოსავალს, მაგრამ უფრო ვიჭედები.

ვიცი რაც მინდა- გავექცე, გავექცე ამ ყველაფერს, როგორც მაშინ: დავიკიდო მთელი სამყარო-სამსახური/ადამიანები/ცხოვრება/-და მივხედო ჩემს თავს, ცოტა დრო თავს დავუთმო (და არა სამსახურს და ადამიანებს, ვინც პირველივე საშუალებისას ზურგში დაგარტყამს) დავისვენო კარგად, დავილაგო აზრები, დავსახო გეგმა და გადავწყვიტო რა მინდა რომ ვაკეთო ამჯერად…

მაგრამ მაშინ გაქცევა უფრო ადვილი იყო. მხოლოდ მე ვიყავი. ეხლა მხოლოდ მე არ ვარ და ეს ყველაფერს ცვლის. არ შემიძლია დავიკიდო კონკრეტული საგნები, უბრალოდ არ შემიძლია და მორჩა. ამიტომ, სხვა გზა არაა, უნდა ვიდგე აქ, როცა პრობლემები ერთმანეთში იხლართება, ტორნადოსავით იზრდება და უფრო საშიშ სახეს იღებს, მე კი მის წინ უნდა ვიყო და ვუყურებდე, როგორ  მიაქვს კიდევ ერთი ჩემი სულის ნაწილი თან: კიდევ ერთი დარტყმა ზურგში, კიდევ ერთი დიდი ტყუილი, კიდევ ერთი ბოროტი ჩუმი სიხარული ჩემი პრობლემების გამო..

ჰო, ვიცით რომ ცხოვრება სულ ია-ვარდით მოფენილი გზა არაა თან ჩიტები რომ დაგჭიკჭიკებენ გზაზე, მაგრამ ცუდის ასეთი სიხშირე უკვე გთრგუნავს და განადგურებს ადამიანს.

ხასიათი შემეცვალა, კიდევ უფრო დავმძიმდი, კიდევ უფრო იშვიათად მეღიმება, კიდევ უფრო ცოტა რამ მახარებს, კიდევ უფრო ცოტა ენერგია მაქვს რომ შევეწინააღმდეგო ამ ყველაფერს.

პარადოქსია, მაგრამ ნერვიულობის მაგივრად-საოცრად მშვიდად ვარ, არც ზურგში დარტყმა აღმიქვამს ტკივილით, არც ტყუილი, არც ბოროტი სიხარული, არც ჭორები, არც ინტრიგები-უბრალოდ გავიღიმე და ჩემს წინ მობობოქრე ტორნადოს კიდევ ერთი საკითხი მივუგდე რომ შემატებოდა. ეგ არის და ეგ.

არადა უკვე დავიღალე. ესაა სიმართლე და არაფერი სხვა. ეს ყველა ღიმილი, იუმორი, რაღაცეები-რაც სამყაროსთან მაკავშირებს- დიდი ტყუილია. სინამდგილეში- ძალიან დავიღალე. მინდა ვიცოდე რომ მარტო არ ვარ და ძალები ერთისამად მომემატება, მაგრამ, ოცნებასაც კარგა ხნის წინ შევეშვი მე ;)

ზაფხულიდან მარტო მინდა გადავიდე საცხოვრებლად. სულ მარტო. და შევხედო ამისგან რა გამოვა.

ნეტა გამომივიდეს.

ნწ, ყველას გულის გასახეთქად-მაინც გამომივა, ფეხები არ მომჭამოს ამ ტორნადომ, უარესებიც მომხდარა ;)

 

გადაღლილი და გადაკარგული-თეა :)

 

 

ფილოსოფიური სათაურის მაგივრად.

დაიმანჭო მაღვიძარას ხმაზე. ნაძალადევად ადგე, შხაპი, ტანსაცმელი, ყავა. ტრანსპორტი. სამსახური. კომპიუტერი. მუშაობა. ინტერნეტი. შესვენება. ფასტ ფუდი/ყავა/შეკვეთილი ლანჩი. ინტერნეტი. მუშაობა. გაბრაზება.calm, sleep, think, girl, beauty დამშვიდება. ერთი გულიანი სიცილი. ორი ახალი ადამიანის ნახვა. კომპიუტერი. ინტერნეტში პოლიტიკაზე სტატიების წაკითხვა. სტრესი. ტელეფონი. ნერვიულობა. კომპიუტერი.  სიხარული. კომპიუტერი. ინტერნეტი.  ფეისბუქის სტატუსები. პირობა რომ დიეტაზე ხარ ხვალიდან. და გულწრფელი დაჯერება ამ პირობის. ტელეფონი. საათს ახედო მოუთმენლად. 5:00 მკრთალი სიხარულის ტალღა. ინტერნეტი. საათს ახედო მოუთმენლად. 5:45. “ინტერნეტში დრო რა სწრაფად გადის”. პალტოს ჩაცმა, ტელეფონების ჯიბეებში ჩაწყობა. ოფისის დაკეტვა. ტრანსპორტი.მუსიკა. მაღაზია. სახლი.  მსუბუქი ვახშამი. სითბოში დაჯდომა და რაიმე მსუბუქი ფილმის ყურება, რომ გონებამ დაისვენოს. საათზე დახედვა. “ძილის დროა”. დაგეგმვა, რომ გაზაფხულიდან უფრო აქტიურ ცხოვრებას დაიწყებ და თავისთვის თქმა, რომ ეხლა უბრლაოდ ზამთარია და არაფრის ხალისი არ გაქვს ამ სიცივეში. ლოგინში ლეპტოპის შეთრევა. ამჯერად-დრამის ან საშინელებათა ფილმის/ტრილერის ჩართვა. დაძაბული ინტერესით ყურება. ბანალური ფინალით გაფუჭებული ფილმის ეფექტი, ან-აღფრთოვანება საინტერესო ფილმით. მაღვიძარას მომართვა. ძილი.

დაიმანჭო მაღვიძარას ხმაზე. ნაძალადევად ადგე, შხაპი, ტანსაცმელი, ყავა. ტრანსპორტი. სამსახური. კომპიუტერი. მუშაობა. ინტერნეტი. შესვენება. ფასტ ფუდი/ყავა/შეკვეთილი ლანჩი. პირობა რომ დიეტაზე ხარ ხვალიდან და ამის გულწრფელად დაჯერება. ფეისბუქი. მუშაობა. ფეისბუქი. ერთი გულიანი სიცილი. ერთი ახალი ადამიანის ნახვა. ორი ახალი ჭორის უინტერესოდ მოსმენა. თანამშრომლებთან არაფრისმთქმელი საუბარი. კომპიუტერი.ტელეფონი. საბუთები. ნერვიულობა. კომპიუტერი.  ტელეფონი. კომპიუტერი. ინტერნეტი. ტელეფონი. საათს ახედო მოუთმენლად. 5:00 მკრთალი სიხარულის ტალღა. ინტერნეტი. მეგობრებთან დროის დათქმა საღამოს შეხვედრისთვის. “რა ჩავიცვა ამ სიცივეში”.  საათს ახედო მოუთმენლად. 5:55. “საქმეში დრო რა სწრაფად გადის”. პალტოს ჩაცმა, ტელეფონების ჯიბეებში ჩაწყობა. ოფისის დაკეტვა. ტრანსპორტი.მუსიკა. მაღაზია. სახლი. საღამოს შეხვედრისთვის მზადება. ზარი. შეხვედრა. მსუბუქი ალკოჰოლი, გულიანი სიცილი, რამდენიმე სურათი ისტაგრამზე და ფეისბუქზე. “მაგრად გავერთეეე” -”მიყვარხართ გოგოებო”. დაღლილზე ტაქსში ჯდომა. სახლი . საათზე დახედვა. “ძილის დროა”. შხაპი. საწოლი, მაღვიძარას მომართვა. “კარგი საღამო იყო, გაასწორა, ნეტა ხშირად ვიკრიბებოდეთ”. ძილი.

წლების მანძილზე ტრილიონი პატარა ნერვიულობა, რომელიც თავის დროზე ქვეყნის დაქცევად გეჩვენებოდა. მილიონი პატარა სიხარული, რომელიც ბედნიერების შეგრძნებას გიტოვებდა.

——

ამაყი აზრის გაყოლება ცხოვრებაში: “მე სრულწლოვანი, დამოუკიდებელი, საქმიანი ადამიანი ვარ.” 

“ვარ თავისუფალი და ბედნიერი.”

ცხოვრება? -ის კი.. გადის.

დასასრული.

against storm alone

დუმილიანი გოგოს დღიური.

სექტემბრის მერე დუმს ბლოგი და ვდუმვარ მე. არადა, რამდენი რამ მოხდა სექტემბრის მერე..3173c672dfa47d138a482cb46f703f9e

მორიგი სახლი გამოვიცვალე, ეხლა-საბურთალოზე ავიბარგე და ჩემს ახალ “კუთხეს” ვაწყობ. პროექტი, რომელზეც წელიწადნახევარი ვმუშაობდი-დავასრულე და შედეგით ვამაყობ. მართლა ვამაყობ. ჩემი მკურნალობის კურსი პროცესშია, დიდ შედეგებს ვერ ვხედავ, მაგრამ იმედი მაქვს რომ იქნება :) რუტინა, სამსახური, სახლი, ყოველდღიური საფიქრალი და დუმილიანი მე.

უკვე აღარ მახსოვს, ბოლოს როდის ვიყავი ნამდვილი მე და როდის დამაფასეს ასეთი.

პარადოქსია:  ბლოგი არის ჩემი ნიღაბი, მაგრამ ამავე დროს არის ჩემი ყველაზე ნამდვილი სახე. ჰმ, მიყვარს პარადოქსები.

რამდენად მარტოსული უნდა იყო, რომ ესაუბრო ფურცლებს?

რამდენად უნდა მერყეობდე ნიღბიანი სახითაც კი, რომ დაწერილი პოსტი, გადმოცემული ემოცია დრაფტში ჩაკეტო, როგორც ცხრაკლიტურში და არც კი დაუშვა შანსი რომ ამას ოდესმე სხვებს, თუნდაც რეალურად უცნობ ადამიანებს გაუმხელ?

რამდენად  გადაღლილი უნდა იყო ადამიანებით, რომ ახალ მეგობრებსაც ეჭვის თვალით უყურო და თავიდანვე ელოდო მათგან რამე ცუდს?

რამდენად მარტო უნდა გრძნობდე თავს, რომ შენს ყველაზე საკრარულ ფიქრს ვერ უზიარებდე მეგობრებს? ნამდვილ მეგობრებს??

რამდენად მძიმედ უნდა გრძნობდე თავს, რომ გეგონოს, რომ ხალხს აწუხებ, დედამიწას ამძიმებ?

ყოფილხართ ისე მარტო, რომ დუმილში გაგიტარებიათ დღე??

მე-კი.

გადის კიდევ ერთი წელი. ბუნებრივია, რომ გავიზარდე და შევიცვალე. მომემატა ასაკი, გამოცდილება, საფიქრალი. ჰმ, 24 წლის ვარ. 24 წლის!!! ზოგს ეს სასაცილოდ პატარა ეჩვენება, ზოგს-სასაცილოდ დიდი. მაგრამ მე მგონია რომ უცებ გავიღვიძე და აღმოვაჩინე, რომ უკვე 24 წლის ვარ! 

არ მინდა წელი შევაჯამო, დემაგოგია დავიწყო: რა იყო კარგი და რა-ცუდი, ბლა ბლა, ბრტყელი ფრაზები. იყო და იყო. რა მოხდა მერე. ხან კარგი იქნება, ხან-ცუდი. სხვანაირად არ არსებობს.

პირველად ცხოვრებაში არ ვგეგმავ მომავალ წელს.

პირველად არ ვიცი სად ვიქნები მომავალი წლის დეკემბერში. არც, ნოემბერში, არც, პრინციპში, თებერვალში. :)

პირველად ვარ მშვიდად და ურეაქციოდ ვხვდები ბურუსიან მომავალს. ეგ სულ ბურუსიანია, მოსვლით მაინც მოვა, ნერვიულობა კი- არ უშველის :)

ვიცი რომ გაურკვევლობის წინ ვდგევარ და არ ვფიქრობ რა იქნება. უბრალოდ ველოდები. თუნდაც ეს ჩემი ცხოვრების ამოყირავებით დასრულდეს. 50-50 ზეა. ვტკბები ყოველი დღით და მენანება ყოველი დაკარგული წუთი.

მიხარია ფანტელები, ატალახებული გზაც მიხარია,  გვიან ღამემდე ფილმის ყურებაც და დილით ძლივს გაღვიძებაც მაღვიძარას ხმაზე…. ყველაზე მეტად მაინც, მუსიკა მიხარია. ასე მგონია, როცა მუსიკას არ ვუსმენ-არ ვცოცხლობ.

მერე რა, რომ უამრავი პრობლემები გვაქვს და ათასი საფიქალი. საფიქრალი რო არ იყოს, სიცოცხლე არ იქნებოდა.

ცხოვრება მაინც მაგარი რამეა. ;)

ჰოდა, სავარაუდოდ, უკვე 2014-ში მოგესალმებით მეგობრებო. იმედია ძველებური მოთხრობებით და პოსტებით დავბრუნდები და არა-ამგვარი ბოდვა პოსტებით :)

სურვილების ასრულებას გისურვებთ. და იყავით ბედნიერები. ეს ყველაზე მნიშვნელოვანია.

პატივისცემით,

თქვენი-თეა.

64aa5be386a7dd3c0ee360d462e5e05d

გულწრფელად

მოდი, ვისაუბროთ გულწრფელად. როგორც მარტო ჩვენ ვიცით-ჩემო მუზმუზელას მიზეზით აღმოცენებულო ბლოღო და -მე. დიიიდი ხანია არ გვისაუბრია გულწრფელად. ზედმეტად დიდი.

მომენატრა აქაურობა, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე რა ხანია აზრს ვერ ვხედავ წერის. გადამიარა იმ რამდენიმე წლიანმა “შემოტევამ” რომ უნდა ვწერო ალბათ. ან -იმდენად გადაღლილი ვარ და მოუცლელი-ვეღარ ვიცლი. რას გაიგებ.42702793ce7bbdbfe4bc0a9d1c60e2c8 აი, გავალ შვებულებაში და მერე მივხვდები გადაღლის ბრალი იყო თუ არა. ენივეი. მომენატრა აქაურობა.

ჩემკენ რა ხდება? დარწმუნებული ვარ არავის არაფერში აინტერესებს. მათ შორის-არც მე ვფიქრობ დიდად რა ხდება ბოლო ბოლო ჩემკენ. ესეც გადაღლის ბრალია. რაც მეტს ვფიქრობ-მით მეტჯერ მგონია რომ დარხეული გვაქვს (ქვეყანას) და დარხეული მაქვს (მე პირადად) ამიტომ-  ბევრს ვაკეთებ და ნაკლებს ვფიქრობ. შედეგები? დღე ისე გარბის-ვერც ვიგებ.

ჩემი და კილოგრამების ბრძოლა გრძელდება და სავარაუდოდ სისხლისღვრით თუ დამთავრდება. ჩემივე სისხლის ღვრით.

სამსახურებრივი კარიერის კიბეებზე მივისწრაფი და მე თვითონ არ ვიცი ან-თუ ავაღწევ საერთოდ და თუ ავაღწევ კიდევ-იქ რა იქნება. სავარაუდოდ, ამასაც ისეთივე იმედგაცრუება მოყვება, როგორც იცის ხოლმე: მიზანს მიაღწევ და მერე ყველაფერი უფერულდება. დებილობაა ნამდვილად. კი.

მომენატრა ბევრი რამე, WORCAHOLIC-რომ ვიყავი ვიცოდი, მაგრამ ასეთი გადავარდნილი ჯერ არასდროს ვყოფილვარ. ხოდა, ზაფხული რომ ისე გავიდა-შვებულება მაინც ვერ ავიღე, ერთხელ, ძალიან კოკისპირულ წვიმაში (კი, აგვისტოში სწორედ) მოვყევი, სახე შევუშვირე მსხვილ წვეთებს და უცებ გამახსენდა,რომ….  რამდენი ხანია ბუნებისთვის არ მომისმენია, ჩემი გულისცემის ხმა არ გამიგია, თავიდან ბოლომდე წიგნში არ ჩავფლულვარ და დღის გასვლა ვერ გამიგია, მეგობრებთან ერთად მთელი დღის გატარების მერე ნასიამოვნები, მაგრამ ოდნავ ნაწყენი (რომ საღამო მოვიდა)-შეგრძნება არ დამუფლებია, შოკოლადის (ან-ხილის) ტორტის ნაჭერი არ მიჭამია ან- გემო ვერ ჩამიყოლებია გასუქების შიშით. წამლების მიღების გარეშე არ გამიტარებია დღე, არ დამთენებია მეგობართან საუბარში…..არ გამიკეთებია ის რაც მისწორდება და რატომღაც ანგარიშს ვუწევ კონკრეტულ საგნებს. (არა, ხალხს და საზოგადოებას არა :დ) დიდი ხანია თავს მარტოსულად ვგრძნობ, მაგრამ არასდროს მიგრძვნია მთელი სიცხადით, თურმე როგორ ვარ მარტო. რამდენად ვარ მარტო.

დავრჩით მე და ჩემი სამსახური. სამსახურის მერე კი-საკუთარ თავთან მარტო დარჩენის შიშით შეპყრობილი ვეძებ მორიგ ფილმს, რომ ვუყურო,  ჩავუფიქრდე და სხვა რამეზე გადავიტანო ყურადღება. დაღლილი თვალები ელ. წიგნებს ვერ უძლებს, თორემ… :) ჰო, რუტინაშიც არის რაღაც რომანტიული :)

არ მინდა ვიყო ოპტიმისტი, ან პესიმისტი, ან-რეალისტი. არანაირი “ისტი” არ მინდა ვიყო, უბრალოდ მინდა ვიყო ისეთი, როგორიც ვარ.

კარგია, რომ პირდაპირ და გულახდილ საუბრებს ვერ გადავეჩვიე. მე ვიცვლები, საგრძნობლად ვიცვლები თანაც, და არ მინდა დავკარგო ეს: ჩემი პირდაპირობა და გულწრფელობა ჩემს სავიზიტო ბარათად იქცა და საწყენი იქნებოდა ეს რომ დამეკარგა. ისიც საკმარისია რაც დავკარგე უკვე. მაგალითად-წერის ხასიათი. ჩემი მუზმუზელა, ეგო, მეორე მე, და მესამე მეც-ყველა დავკარგე და დავრჩი მარტო მე. ნამდვილი მე. რეალური მე. ბევრი დანაკარგია ერთი წლისთვის, არ მეთანხმებით? ;)

მორიგი უსახლკარობის წინაშე მდგარს-საფირქალი ნამდვილად არ მელევა და ამაში ვერავის დაგიდებთ ტოლს :) ყველას აქვს თავისი საფიქრალი, ამიტომ ჩემით არ შეგაწუხებთ. თქვენიც გკმარათ..

ძნელია იყო მარტო მაშინ, როცა არ გინდა მარტო ყოფნა. მაგრამ ამას აადვილებს ის, რომ უკვე დიდი ხანია მარტო ვარ და მივეჩვიე. ყველაფერს ეჩვევა ადამიანი.  მარტოობა არც ისე ცუდია, პირიქით. კარგი რამეა. მაგრამ, როგორც დედიკო იტყოდა-გადამეტებული არაფერი ვარგა. მე კი ბალანსის დაცვაში აშკარად არ მაქვს ნიჭი :)

ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითოს საიდანღაც, ძაალიან განცალკევებული ადგილიდან ვუყურებდე ყველაფერს, თითქოს იქ ჩემს ფიქრებს და ჩემი თავს მეტი არავინ არის (ჰო, ასე იცის ადამიანებთან ურთიერთობას რომ მინიმუმამდე დაიყვან) და ისღა დამრჩენია მხოლოდ თვალი ვადევნო სხვებს, ვინც მაინტერესებს და ვინც  მომწონს. აი როგროც ფეისბუქზე დასქროლავ ნიუსებს და საყვარელი ფრენდის “კედელს” გადახედავ-რას შვება, როგორ არის.. მაგრამ არ მისწერ.

ვგრძნობ, რომ ცხოვრების გარდამტეხ მომენტში ვდგევარ და პირველად არ ვიცი რა იქნება, ვარაუდითაც კი. ასწორებს. როგორც წესი, სურპრიზები არ მიყვარს და ყველაფერს რომ ვაკონტროლებ-ეგ მომწონს, მაგრამ ეხლა-არ ვფიქრობ რა იქნება. უბრალოდ ვიცი რომ სადღაც გარდამტეხ მომენტში ვარ და ..ნუ, ვარ რა… ველოდები როდის დასრულდება ეს ყველაფერი და ჯამში და რას მივიღებთ :)

მითხარით რამე კარგი, თორემ წამიღო ნაცრისფერმა ერთფეროვნებამ.

თქვენი გადაკარგული თეა :)

74f6c547664ad5ee6196669bec1b76d6

ერთი წამი

ნიკა და ლაშა ერთ ქალაქში ცხოვრობდნენ, სხვადასხვა სამსახური ჰქონდათ და სხვადასხვა ადგილებზე ბინადრობდნენ. ნიკა 30 წლის იყო, ლაშა 26-ის, და ისინი არასოდეს შეხვედრიან ერთმანეთს. ყოველ შემთხვევაში-მათ ასე ეგონათ.  სინამდვილეში, ნიკა და ლაშა რამდენიმეჯერ შეხვდა ერთმანეთს და უფრო მეტიც-ისაუბრეს კიდეც.

პირველად საფეხბურთო არენაზე შეხვდნენ, ორივე საყვარელი გუნდის თამაშზე მოვიდა. ნიკამ ლაშას გატარება სთხოვა, ლაშა უკან მიიწია და ნიკამ მადლობა გადაუხადა, ლაშას ეს უკვე აღარ გაუგონია ტრიბუნების ღმუილში. მეორეჯერ ისინი ამ შემთხვევის მერე რამდენიმე თვეში შეხვდნენ ერთმანეთს. ლაშა პარკში იჯდა, მუსიკას უსმენდა და ჩანდა, ვიღაცას ელოდა, ხოლო ნიკა პატარა გოგოს ასეირნებდა მახლობლად. ლაშას მოეწონა ლამაზი პატარა და მას გაუღიმა, გოგონამ ღიმილი დაუბრუნა-ნიკამ დაინახა უცნობი ბიჭი მის შვილს რომ უღიმოდა და შეუმჩნევლად ჩაეღიმა. რაკი ლაშა ახლოს იყო, ნიკამ დრო ჰკითხა, პასუხი მიიღო თან დააყოლა პატარა ქალბატონის მისამართით კომპლიმენტი. ნიკამ მადლობა გადაუხადა უცნობს  და პატარა გოგოსთან ერთად, შადრევანისკენ დაიძრა, ლაშამ თვალი გააყოლა მამა-შვილს და ისევ მუსიკის მოსმენა განაგრძო. ამის შემდეგ, მათ ერთმანეთი აღარ უნახავთ რამდენიმე წელი. მაგრამ, ბოლოს, მაინც შეხვდნენ.

ორივე რიგში იდგა, ლაშა მეხუთე იყო რიგში, ნიკა-მეჩვიდმეტე. ნიკა დროდადრო საათს დაჰყურებდა, როგორც ჩანს-ჩქარობდა. მოულოდნელად-ლაშას დაურეკეს და სასწრაფოდ წასასვლელი გახდა, მან მიმოიხედა და შენიშნა ლაშა, რომელიც საათს წამდაუწუმ ამოწმებდა და – ეკრანს, სადაც რიგი ცხადდებოდა  შეწუხებული სახით უყურებდა. ლაშა მას მიუახლოვდა და ბილეთი მიაწოდა: “გეჩქარებათ და მე წასასვლელი ვარ, ხომ არ გადავაგდებ”-მიმართა უცნობს. სიხარულით სავსე ნიკამ მადლობა გადაუხადა უცნობს და  მართლა გულით მადლიერი იყო  მისი, რიგში წინ წავიდა და ლაშას ადგილი დაიკავა. რაკი რიგში მალე წაიწია წინ-მან არ დააგვიანა სამსახურში და მალე-მნიშვნელოვანი ნაბიჯი გააკეთა კარიერაში, იმ დღეს დანიშნული წარმატებული მოლაპარაკებების მერე ერთ ერთ საქმიან პარტნიორთან. ასე-მისთვის სრულიად უცნობი ბიჭი მისი წარმატების ბილეთად იქცა, მაგრამ მან ეს არ იცოდა. იმავე დღეს, სწორედ ამ დანიშნულ შეხვედრაზე მიმავალი ნიკა ლაშას ისევ შეხვდა და ცნობის ნიშნად-თავი ოდნავ დაუქნია, პასუხი მიიღო და ორივემ გზა განაგრძო ურთიერთსაპირისპირო მიმართულებით.

რამდენიმე თვეში, ისინი კვლავ შეხვდნენ, მაგრამ არცერთმა არ იცოდა ამის შესახებ. ისინი რესტორანში იყვნენ. ნიკა დაბადების დღეს აღნიშნავდა, ლაშა-დიდი ხნის უნახავ მეგობრებთან ერთად მისჯდომოდა სუფრას დარბაზის მეორე ბოლოში. ორივე  მხიარულად ატარებდა დროს ერთსა და იმავე ადგილას, მაგრამ ერთმანეთის არსებობის შესახებ არაფერი იცოდნენ.

ერთხელ, ნიკამ ძალიან ცუდი ამბავი შეიტყო სამსახურში და შორიკებული ამბით-სამსახურიდან მომავალი მანქანას ავტომატურად მართავდა, მისი გონება სხვა საფიქრალით იყო დაკავებული, ის  ნერვიულად ეწეოდა სიგარეტს. ამავე დროს-ლაშამ მაღაზიაში ახალი აიპადი შეიძინა და გახარებული ამ შენაძენით საგარანტიო პირობებს კითხულობდა ტროტუარზე, სანამ ფეხით მოსიარულეთა გადასვლას დაუშვებდა სიგნალი.  ნიშანს ახედა-მწვანე აინთო და მანქანები ნელა შეჩერდნენ ხაზთან, კითხვაში გართულმა ლაშამ გზის გადაკვეთა დაიწყო, როცა ვიღაცამ დაუძახა ქუჩის მეორე მხრიდან. ლაშას ეს ხმა არ გაუგია პირველი დაძახილით, ვიღაცამ კიდევ გაიმეორა ხმამაღლა “ლაშა!” ამ დროს-მან გაუჩერებლად მიიხედა იმ მხარეს-საიდანაც ხმა მოესმა და თვალთახედვიდან დაკარგა ქუჩის ის ნაწილი-სადაც მანქანები ჩერდებოდნენ ხაზთან.  მანქანის მექანიკურად მმართავი ნიკა სიჩქარეს მისდაშეუმჩნევლად უმატებდა, და  როცა გაიგონა ტროტუარიდან დაძახებული “ლაშა!”- ყურადღება გაეფანტა.სიჩქარე საგრძნობლად მოემატებინა,  გაჩერება გვიანი იყო….

რამდენიმე წამში ქუჩა ხალხით აივსო, რომლებმაც დაინახეს მომხდარი. ნიკა ჭკუიდან  შეშლილი იყო მომხდარით.  დახმარებას შეეცადა, მაგრამ გვიანი იყო. ის კაცი, ვინც ლაშას ეძახდა-ეხლა თავს დადგომოდა მის ცხედარს და გაუჩერებლივ იმეორებდა: “რატომ არ გაჩერდა როცა დავუძახე, ეხლა ხო ცოცხალი იქნებოდა, უბრალოდ ერთი წამით რომ გაჩერებულიყო – ეს მანქანა აცილდებოდა, უბრალოდ უნდა გაჩერებულიყო ძალიან ცოტა ხნით.  ერთი წამით გვიან რომ ყოფილიყო აქ, მარტო ერთი წამით….”

დასასრული.

Break up

“არ გინდა? კარგი რა მორჩი უაზრო წუწუნს”-ხმა მეორე ოთახში მჯდომი ბიჭისთვისაა ამაღლებული, რომ გაიგონოს. საპროტესტო “ღმუილი” ქვეტექსტით “თავი დამანებე”. გოგო გაბრაზდა და ისევ გაზეთს მიუბრუნდა.
“აი ნახე, ოროთახიანი, კორპუსი, მეტროსთან ახლოს, ავეჯით, პარკინგით, ინტერნეტით. არაა შორი, თანხაც ნარმალნა… დარეკე!”-მაინც არ ეშვება და ისევ ხმამაღლა ბიჭის გასაგონად კითხულობს ახალ განცხადებას.
“არ მინდა მეთქი მანდ, მე ცენტრში მინდა ცენტრში! აქ ვმუშაობ და არ მინდა ვიარო სადღაც ჯანდაბიდან სამსახურში , გაიგე!”-წინააღმდეგობას შეუჩვეველ ბიჭს არ მოსწონს რომ მისი სიტყვა უხმოდ არ მიიღეს.1
“ცენტრში მაშინ დაჯერდი ნაკლებ კვადრატულებს,ხომ ხედავ, სხვა ვარიანტები არაა!”
“არ მაინტერესებს!როგორიც მინდა ისეთში შევალ”
“მოდი მაშინ და შენ ეძებე ესეთი მაგარი რომ ხარ!”-გაბრაზდა გოგო. დუმილი.
“მე ვარ თანახმა ჯანდაბიდან ჯანდაბაში ვიარო, მე სამსახურიც ჯანდაბაში მაქვს და შენ მანქანით სიარული გეზარება?”
“ჰო, მეზარება!”-ჯიუტად ნათქვამი პასუხის შემდეგ ბიჭი გამოიჭრა ოთახიდან, ყავის ჭიქა წაიღო და კარი საიმედოდ მიკეტა იმის ნიშნად, რომ საუბარი არ უნდოდა.
“დავიღალე!”-თავის თავს ჩაულაპარაკა გოგომ.

ძნელია როცა არ გაქვს სახლი და იძულებული ხარ სხვის სახლებს შეეკედლო დროებით,გირაოს ვადა სანამ არ გაუვა. მორიგი ბინის გამოცვლის პროცესში კი დადებითი უბრალოდ არაფერია, მითუმეტეს თუ ვერ რიგდებით სად გინდათ და როგორი სახლი გინდათ ამჯერად.
——-
მანქანა დაბალ ხმაზე გუგუნით ჩადიოდა დიდი აღმართიდან, ბორბლებში მოხვედრილი ქვები ყრუდ აკაკუნებდა ქვემოდან.
“რა არ მოგეწონა ამ სახლში მითხარი უბრალოდ, აუზი აქვს ეზოში ტიპს, ეგრეთი რემონტი და სახლი ვაფშე გინახავს სადმე სადაც ვიყავით ამდენი წლის მანძილზე? ძლივს ნორმალური სახლი გაიჩითა და რა გინდა?”-მანქანაში დროებით შეწყვეტილი კამათი განახლდა.
“ჰო, თუ არ გავითვალისწინებ იმას, რომ ამ სახლის ზემოთ მარტო ქართლის დედის ქანდაკება რომ დგას! როგორ ვიარო სამსახურში აქედან? არ მყავს მე მანქანა! შენ არ მატარებ, რა ვქნა, გადავფრინდე?”-გოგოსაც ეტყობა უკვე გაღიზიანება.
“ტაქსით გატარებ ყოველ დღე რა გინდა”
“ტაქსი მაგსიმაღლეზე არ ადის ვერ ხედავ, შენც ძლივს ახვედი და კიდე ფეხით რამდენი ვიარეთ!”
“ნახე პროსტო რა ბუნება იყო, მთელი ქალაქი ჩანდა აივნიდან!”
“ბუნება და აივანი სახლშიც გაქვს და წადი მაშინ იქ, ცენტრში მაინც ხარ!”-გოგოს ხმა ისევ გაღიზიანებულად ჟღერს. ვერ მორიგდნენ.
________
“არ თქვა რომ ეს სახლი მოგეწონა!”-დუმილი ისევ ბიჭმა დაარღვია პირველმა. “გინდა მარჯანიშვილი ეძახე,რა ფასი აქვს თან და აბაზანაც არ ქონდა ნორმალური!”
“არ მომეწონა, სხვას ვნახავთ.”
“უკვე ვნახეთ,რაღა გინდა, წამოდი იმ სახლში ვაახ!”
“ხომ გითხარი რატომაც არ მინდა იქ, ცხრა მთას იქითაა! როგორ ვიარო ზამთარში იქიდან, ანდა, ზაფხულში თუნდაც?! ან, პროდუქტები რო მარტო მე მომაქვს, ამოდენა ცელოფნებით, ტაქსი რომ ასახვევთან გამიჩერებს და მეტყვის მეტი გზა არ ადისო, და 2 კილომეტრი კიბეებზე რომ უნდა ვიარო კიდევ-როგორ წარმოგიდგენია!”
“ვაახ ვინ ხარ შენ! კვადროციკლს გიყიდი და ივლი!”-იპოვა გამოსავალი. გოგო სიცილს ვერ იკავებს. “კვადროციკლი”.
“ხვალ ჟურნალს ვიყიდი ახალს.”
მანქანის ბორბლებს ქვები უხეშად ეჯახება.
_________
“სანზონა არ გინდა, დიდუბე არ გინდა, მარტო ვაკე-საბურთალო გინდა. არაა ამ ვაკეში და საბურთალოში ამხელა კვადრატი ამ ფასად, და თუ არის-ან ძვირია ან-დანგრევის პერსპექტივით, გაიგე! წაიკითხე მიდი საბურთალო აბა რომელი მოგეწონება მაინტერესებს უბრალოდ!”
“არის! მოძებნა უნდა და შენ არ ძებნი,ეხლა ხომ ვართ ვაკეში, ოროთახიანში და კარგ ფასად!თუ არ არის აქ როგორ მოვხვდით?”
“ჩავარდა ეს ვარიანტი შემთხვევით, არ გახსოვს რამდენი ხანი ვეძებდით მერე? რამდენი თვე?”-ორივემ ხმას აუმაღლა. ისევ ვერ რიგდებიან. ბიჭმა დასტაცა განცხადებებს ხელი, უცებ ჩაიკითხა რამდენიმე განცხადება მის სასურველ უბანში და გაბრაზებით მოისროლა გაზეთი. გასაგები გახდა, რომ მართლა არ იყო სახლი სასურველი პირობებით, მაგრამ ეს სახლიც დასაცლელია..
“დაანებე გაზეთს თავი, ინტერნეტში ნახე.”- ხმადაბლა უთხრა გოგოს და ისევ ოთახში შებრუნდა. ამ ბოლო დროს, ხშირად ემალებიან ერთმანეთს თავის ოთახებში, სამზარეულოს და სასტუმრო ოთახში ერთად მოხვედრისას კი-ცდილობენ მალე შებრუნდნენ თავისთან, რომ კიდევ უფრო მწვავედ არ იჩხუბონ.
ბინებზე ჩხუბი ნელ ნელა პირადულზე გადადის და როგორც ხდება ხოლმე, ახსენდებათ ყველაზე წვრილმანი წყენა, რაც კი მოსვლიათ ამ სახლში. ამ ჩხუბში გოგო იმარჯვებს, მაგრამ ბიჭი მაინც ბიჭია და დათმობას არ აპირებს. გადის კვირა. ჩხუბი. უიქენდზე შერიგებულები გადაწყვეტენ, რომ შევიდნენ ბიჭისთვის ასეთ სასურველ და გოგოსთვის ასეთ აუტანელ სიშორეზე მყოფ სახლში. გოგოს სიხარული არ ეტყობა. ბიჭს მისი შემხედვარე- წაუხდა ხასიათი.
“რა გინდა, სახლი ვიპოვეთ და შენ კიდე ცხვირ პირი ჩამოგტირის, ვეღარ გავიგე, როდესმე ხარ კმაყოფილი?”-გაღიზიანებული იწყებს კვირა დილას.
“მე გითხარი რომ არ მინდა მაგ სახლში მეთქი, უბრალოდ დაგითმე, და ეხლა ესეც არ გაკმაყოფილებს, გინდა “პახოდუ” რომ მიხაროდეს და ზეიმი მქონდეს რომ ჯანდაბაში გადავდივარ საცხოვრებლად?”-გოგოს გულწრფელი გაოცება აესახა სახეზე. ბიჭი არ პასუხობს და კარებს ბრაზიანად აბრახუნებს.
“თუ არ გინდა, იპოვე უკეთესი!”-მოაძახა ოთახიდან და მუსიკა ბოლო ხმაზე სპეციალურად ჩართო.
“ჩაუწიე ცოტა! ჩემი აზრები აღარ მესმის!”-შესძახა გოგომ და მაღაზიაში გადავიდა გაზეთის საკვირაო ნომრის საყიდლად.
__________
2“როგორმე უნდა მორიგდეთ, არ არის სხვა გამოსავალი!”-დედა ნეიტრალიტეტს ინარჩუნებდა შვილებს შორის, რომლებიც საბოლოოდ გაებუტნენ ერთმანეთს,რამდენიმე კვირიანი გადაბმული “ბრძოლის” შემდეგ.
“არის!”-თქვა გულნატკენმა გოგომ, რომელსაც უკვე ჩანდა მიეღო გადაწყვეტილება. რამდენიმე კვირიანი შეურაცხყოფების, ურთიერთბრალდებების და გულისტკენის მერე-გოგო საოცრად მშვიდად გამოიყურებოდა, უფრო მეტიც, უჩვეულოდ მშვიდად. ბიჭი მოიჭიმა და ახალი ბრძოლისთვის მოემზადა.
“გავიყოთ ფული და ცალ ცალკე წავიდეთ.”-მისი წინადადება ორივესთვის მოულოდნელი იყო, ბიჭი დაბნეული ჩანდა. დედა-ნაწყენი.
“ისედაც ორ ოჯახად ვართ გაყოფილი, სულ ოთხნი ვართ, ეხლა გინდა კიდე დავცალკევდეთ? ერთ ქალაქში უნდა იცხოვროთ და-ძმამ და სხვადასხვა სახლში? არა!”-დედა კატეგორიული ჩანდა. ბიჭი-ხმას არ იღებდა.
“აბა ამას არ უნდა ჩემი მოსმენა, ვაფშე კიდია რას ვფიქრობ, ჩააფრინდა იმ სახლს, ქართლის დედის მეზობლად და არ ეშვება, მე ვეძებ მაინც. არ მომყვება. ჰოდა, უკეთესად ვიქნებით ცალ ცალკე.”-გოგოს ხმა ისევ მშვიდად გაისმა. ბიჭი იატაკზე რაღაცას ყურადღებით დასჩერებოდა, ჩანდა-ფიქრობდა. გოგოს გული ეტკინა, რომ ბიჭმა გონებაში მაინც, დაუშვა მათი ცალ ცალკე ცხოვრება. თუმცა ეს პირველად მან თქვა-მას არ უნდოდა ასე მოქცეულიყო. მუდმივმა ჩხუბმა და უკანასნკელ ხანებში მათმა ურთიერთობამ აიძულა ასე რადიკალური გადაწყვეტილება მოენახა.
“გიო?”-დედა ბიჭს მიუბრუნდა.
“საინტერესო შემოთავაზებაა.”-ირონიული ტონით აჰყვა ბიჭი. იმის იმედით, რომ გოგო საბოლოოდ გატყდებოდა, არ აპირებდა დანებებას. “რატომაც არა.”-დააყოლა და გოგოს თვალებში შეხედა. გაუკვირდა, მასში იმედგაცრუების მაგივრად სრულ სიმშვიდეს და ირონიას გადააწყდა. და-ძმა ერთმანეთს კარგად იცნობდა. მაგრამ, გოგო მაინც უკეთ იცნობდა ძმას, ვიდრე პირიქით.
“ანუ, გადაწყვიტეთ?”-დედა დაიძაბა.
“მე შემოგთავაზეთ და თუ თანახმა ხარ-ესე იგი გადაწყდა, ხომ?”-გოგომ ბიჭს თვალებში შეხედა თვალისდაუხამხამებლად. ბიჭი მიხვდა, რომ მისი და არ ხუმრობდა და საქციელი წაუხდა, მაგრამ დათმობას არ აპირებდა.
“თანხა რომ გავყოთ, ვერცერთი ვერ შევალთ ნორმალურ სახლში”
“თანხა რომ გავყოთ, ერთოთახიანები სავსებით გვეყოფა ორივეს, მე არ მჭირდება 70 კვადრატის პენტჰაუზი ქართლის დედასთან.”-დამ ისევ წაკბინა ბიჭს. არგუმენტი სამართლიანად ჟღერდა.
“მოეშვით სისულეეებს და დაუთმეთ რომელიმემ!”-დედა უკვე გაბრაზდა.
“6  წელია გადავდივართ სახლიდან სახლში, 6 წელია მე ვუთმობ და იქ ვცხოვრობ, სადაც ამას უნდა, იმის მიუხედავად, რამდენად არასდროს არ იყო ჩემ სამსახურთან ახლოს ეს სახლები. სამაგიეროდ, ყოველთვის მის სამსახურთან 10 წუთის სავალზე ვსახლდებით, თითქოს მანქანით არ მიდიოდეს და დიდი გზა ჰქონდეს გასავლელი. არაფერი მოუვა ერთხელ რომ დამითმოს, მითუმეტეს, მანქანით ეგ დადის და არ აქვს გზაზე პრობლემა.”-გოგოს ხმა რადიკალურად ჟღერდა. ბიჭს-ისევ იატაკზე გაეყინა თვალები. დედა ამ მხრივ გოგოს უჭერდა მხარს: მასაც უჭირდა ამსიშორეზე ამოსვლა ხოლმე, ახალ სახლშიც-იგივე პრობლემა ელოდა, ყოველ ჩამოსვლაზე მგზავრობის იქით-სახლამდე მისვლის საკითხი უნდა დასმულიყო ხოლმე, განსაკუთრებით-ზამთარში.

“მაშინ, გადავწყვიტეთ.”-ბიჭმა მძიმედ თქვა და ფეხზე წამოდგა, სიგარეტს მოუკიდა. გოგომ იცოდა, ძმა მხოლოდ მაშინ ეწეოდა, როცა ძალიან ნერვიულობდა. მაგრამ ბიჭი დათმობას არ აპირებდა.

“ჰოდა ორივე დიდები ხართ, თქვენი ფულია, თქვენი სახლია. მე-არ ვერევი. კი ბატონო,ხვალ გამოვიტან იმ ფულს, გაგიყოფთ და ეძებეთ ცალ ცალკე.”-დედა უცებ გაბრაზდა, მაგრამ არ შეეცადა გადარწმუნებას,მიხვდა, ამ ყველაფრის შემდეგ, რაც უკანასკნელ ხანებში მოხდა-ისინი ერთად ვერ იცხოვრებდნენ ძველებურად კარგად. “მე კიდე, ხან-შენთან დავრჩები ხოლმე-მიუბრუნდა გოგოს-ხან-შენ ძმასთან.”

“ესე იგი გადაწყდა. ძალიან კარგი.”-გოგოს ხმა ისევ მშვიდად გაისმა. ბიჭმა სიგარეტი ნერვიულად ჩაჭყლიტა საფერფლეში.

_______________

“მეც მომეწონა, კარგი სახლია, განსაკუთრებით, სამზარეულო და სასტუმრო ოთახი, მაგარი დიზაინერი ყოფილა რა, აი ძალიან მაგრად აქვს გაკეთებული. საძინებელში ნიუ იორკის შავ-თეთრი შპალიერია, ერთი დიდი ნიუ იორკი. წარმოიდგინე! სამზარეულოში მე რომ მიყვარს ისეა ყველაფერი: აი შუაში დიდი მაგიდა და გარშემო…ხოოო, ზუსტად.! ყველა ოთახი სხვადახვა ფერისაა, საძინებელი ხომ გითხარი, სამზარეულო-ატმისფერია და სასტუმრო ოთახი მუქი იისფერი, ავეჯიც ეგრევე აქვს შეხამებული, გავსულელდი რომ დავინახე!”-გოგო აღტაცებით უყვებოდა მეგობარს ტელეფონით შთაბეჭდილებებს. ბიჭი ქურდულად უგდებდა ყურს.

“კარგი სახლი ნახეთ?”-დაინტერესდა, როცა ტელეფონზე მოსაუბრე და და დედა სახლში შემოვიდნენ.

“ძალიან მაგარი!”-დედას კმაყოფილება ეტყობოდა სახეზე. მართლა კარგი სახლია. მის სამსახურთანაა ახლოს, კორპუსის, ძალიან მაგარი რემონტით… შენ ნახე რამე?”

“ვეძებ კიდევ”-ბიჭმა მოკლედ მოჭრა და ბედნიერებისგან გაბრწყინებულ დას შეხედა, რომელიც ისევ ტელეფონზე საუბრობდა. მან მალე გათიშა და ძმას მიმართა.
“ხვალ მოიცალე რა, გადამატანინე ავეჯი და ნივთები ბარემ, კვირაა და დავლაგდები ნორმალურად. კაი?”

“ხო აბა რა.”-ბიჭი ხალისით დაეთანხმა, აინტერესებდა, მისი და სად გადადიოდა საცხოვრებლად. უკვე ჩხუბის შემდეგ შერიგება უნდოდა, მაგრამ სიამაყე და სიჯიუტე არ ადგმევინებდა პირველ ნაბიჯს.

_____________

“მართლა მაგარი სახლია ე!”-გაოცება ვერ დამალა.

“წარმოიდგინე! ძალიან ეჩქარებოდა და იმიტომ ქონდა ასეთ დაბალ ფასად, თორემ სად ვიპოვიდი!”-აღტაცებას ვერ მალავდა გოგო.

“ეს… ჯაკუზია აბაზანაში?”-ბიჭს თვალები გაუფართოვდა.

“აჰა!”-თანხმობის ნიშნად გოგომ თავი დაუქნია და ტანსაცმლის ჩემოდანი ოთახში დადგა.

“ვა, ყოჩაღ შენ! ხომ მიმიღებ სტუმრად ხოლმე?”-ცალყბად გაიღიმა და მორიგი ყუთები შემოალაგა სახლში. გოგომ ღიმილით უპასუხა.

ორივემ იპოვეს სახლები, ბიჭის სახლი უფრო ნაკლებად კომფორტული იყო, მაგრამ მას მოსწონდა. მთავარი ეს იყო. გოგო-სამსახურთან ახლოს-ქალაქის ცენტრიდან მოშორებით დასახლდა,ბიჭიც, სამსახურთან ახლოს-ქალაქის შუა ცენტრში.  ორივეს დატვირთული გრაფიკიდან გამომდინარე, ერთმანეთს ვეღარ ნახულობდნენ,როგორც ეს დედამ ივარაუდა გადასვლამდე ცოტა ხნით ადრე..

ცოტა ხანი უერთმანეთოდ-კარგი იყო, დაისვენეს, დაწყნარდნენ, წყენამ გადაუარათ… მაგრამ ერთად არ ყოფნის გამო-მათ შორის გაჩენილი ბზარი მხოლოდ გაიზარდა. მათ ერთმანეთის ცხოვრებაზე უკვე აღარაფერი იცოდნენ.

______________

სკაიპი აციმციმდა და გულზე ცხელმა ტალღამ გადაუარა: ძმა წერდა.

“როგორ ხარ?”

“რავი მაგრად, შენ?”

“მეც… მომენატრე , არ გინდა დღეს ჩემთან გამოხვიდე?”

“ვერა… საღამოს გვიან გაკვეთილი მაქვს, სამსახურის მერე…”

“რა გაკვეთილი?”

“პრავაზე დავდივარ ;)”

“ვაააააააააააააააააააააა!”-იცოდა, რომ ძმას გაუკვირდებოდა მისგან მანქანებით დაინტერესება.

“გამოგაკითხავ!”.-გოგო უცებ მიხვდა, როგორ ენატრებოდა და აკლდა ძმა.

“კარგი, 8 ზე იყავი ჩემ სამსახურთან, აქვე დავდივარ და.”

“კაი”.

ურთიერთობის განახლების მორიგი მცდელობა.

_________

ისინი უკვე იქცნენ ისეთ და-ძმად, როგორაც ეგონათ, არასოდეს გახდებოდნენ. გაუცხოებულნი, რომელთაც მხოლოდ საერთო გვარი და ოჯახი აერთიანებდათ. და კიდევ, უსაზღვრო და-ძმური სიყვარული.

3

წერილი ადრესატის გარეშე.

პარადოქსი იმაში მდგომარეობს, რომ ვერავინ დედამიწის გულზე ვერ მიხვდება, რომ მე შეიძლება ეს გრძნობა მქონდეს ეხლა. ჩემსქცევებზე, საუბრებზე, ცხოვრებაზე დაყრდნობით-ვერაფინ იფიქრებს ამას. ჰაჰ :) ირონიული პარადოქსია.

კიდევ ერთი პარადოქსი ისაა, რომ ბლოგზე მაქვს აფარებული ნიღაბი მაგრამ  აქ უფრო რეალური და გახსნილი ვარ, ვიდრე ნამდვილ სამყაროში.

მე მიყვარს პარადოქსები. საინტერესო რამეა.

აქ არ მინდა ვიყო მხიარული, ოპტიმისტი და მუყაითი “ფრენდი”, აქ არ მინდა მქონდეს ეს ნიღაბი. აქ მე ფიქრიანი მინდა ვიყო, ცოტათი ნაღვლიანიც და მდუმარე.

დღეს ღამენათევმა თვალები დავხუჭე, რომ სიჩუმეს გავქცეოდი, არ მიშველა, მერე მუსიკა ჩავრთე და ცრემლმა გზა თავისით ნახა. ..

რამდენად მარტოსული უნდა იყო, რომ ესაუბრო ფურცლებს?

რამდენად მარტო უნდა გრძნობდე თავს, რომ შენს ყველაზე საკრარულ ფიქრს ვერ უზიარებდე მეგობრებს, ყველაზე ახლობლებსაც კი?

რამდენად მარტო უნდა იყო, რომ რჩევა ვერავის კითხო, მხოლოდ შენი თავის იმედი გქონდეს, მხარში დგომა ვერ სთხოვო ცოტა ხნით, როცა გჭირდება..

იცით? ოპტიმიზმი და პიროვნული სიძლიერე ძალიან თრგუნავს და ღლის.

უსასრულო წყვდიადს გავუსწორე თვალი და მომინდა მასში დაკარგვა….

ყოფილხართ ისე მარტო, რომ აბსოლიტურ დუმილში გაგიტარებიათ დღე?

მე – კი.

თეა.

მე-ეხლა

ლილიანი

ლილიანი ისეთივე უცხო და ლამაზი შესახედაობის გოგო იყო,როგორი სახელიც ჰქონდა. ძალიან ლამაზი იყო, უღმერთოდ ლამაზი. ინგლისურზე სიარულს სანამ დავიწყებდი რამდენიმეჯერ გავიგე მისი სახელი მასწავლებლისგან. ხშირად ამბობდა, რომ ლილიანი და მე ვგავდით და აინტერესებდა, ეროვნულებზე ბოლო ბოლო-რომელი ვაჯობებდით ერთმანეთს, კარგი სამსახურის შოვნას რომელი უფრო მალე შევძლებდით… არ ვიცნობდი, მაგრამ ცნობისმოყვარეობა მკლავდა გამეგო ვინ იყო ის, რომელიც ასე მგავდა? ნუთუ მართლა ასე მგავდა??… სკოლის ბოლო წელს ინგლისურზე მოსამზადებლად დავიწყე სიარული.  იქ ვნახე ლილიანი პირველად. ვნახე და მივხვდი,რატომ მადარებდა მე ყოველთვის: იერით მგავდა, დიდი, ჭკვიანი თვალებით შემომხედა და მაგიდის მეორე მხარეს გაიჩოჩა, რომ ჩემთვის დაეთმო ადგილი.

“როგორც იქნა შეგახვედრეთ”-საზეიმო ხმით თქვა მაშინ მაკა მასწავლებელმა. მე უხერხულად გავიღიმე. ეტყობა, ლილიანსაც უყვებოდა ჩემზე, როგორც-მე მასზე. ორივე ჯავახიშვილში ვაბარებდით. მე-ჰუმანიტარულზე, ლილიანი-სოცპოლიტიკურbest friends ფაკულტეტზე. მიუხედავად იმისა, რომ  ჩვენი ნაცნობები აღგვიქვამდნენ როგორც კონკურენტებს-ჩვენ არასოდეს შევჯიბრებივართ ერთმანეთს. მთელი გულით მიხაროდა მისი წარმატება, ისევე როგორც მას ჩემი. ის-მის სკოლაში იყო წარჩინებული მოსწავლე, მე-ჩემს სკოლაში. მალე დავმეგობრდით, მართლა ბევრი საერთო აღმოგვაჩნდა.

“მათხოვებენ”-ცრემლიანად პირველს მე მითხრა, როცა რამდენიმე დღიანი მოღრუშულობის და მოწყენილობის მერე-ვკითხე მიზეზი. მალავდა ყველასთან, კიდევ ჰქონდა იმედი, რომ ქორწილი ჩაიშლებოდა.
“ვისზე?”-დავიბენი უცებ, ლილიანს შეყვარებული ყავდა, მაგრამ მასზე გათხოვება უნდა გახარებოდა, ესე იგი რაღაც რიგზე ვერ იყო..
“თბილისელია ვიღაცა, სპორტსმენი, არ ვიცნობ!”-ცრემლები ღაპაღუპით წამოუვიდა. პარკში ვიყავით სასეირნოდ მაშინ, ცოტა მოშორებულ ადგილას გავიყვანე-არ მინდოდა ვინმე ნაცნობს ენახა ასეთ მდგომარეობაში.
“კი მაგრამ…”-ვიცოდი რომ ჩემი ნათქვამი გულს უფრო ატკენდა და ენაზე მომდგარი პროტესტი ყელში ჩავაბრუნე.
“ჰო, მამამ გადაწყვიტა. იცის რომ უეჭველი თბილისში ჩავაბარებ და არ უნდა იქ “უპატრონოდ” ვიყო, რაკი ძმა არ მყავს და “მიმხედავი”-დამცინავი ტონით გააჯავრა მამას. “ჰოდა, იპოვა გამოსავალი. არც ბინის პრობლემა მექნება, არც რამე, არც “პატრონის” კიდევ. და ხო იცი, არ უნდა რომ ლევანს წავყვე”-შემომტირა მეგობარმა.
“და ლევანი…”
“ლევანი იყო მოსული ხელის სათხოვნელად ამ შაბათს და მაშინ თქვა მამამ, რომ მე საქმრო მყავს!”-გოგოს ხმა განწირულად მოისმა. შემებრალა მეგობარი,უსიყვარულოდ, უცხო ადამიანზე გათხოვება..
“რა იყო, შუასაუკუნეებია? რა უბედურებაა!”-ვცდილობდი გამეკონტროლებინა ბრაზი. ვიცნობდი მამამისს და მოსალოდნელი იყო მისგან ამგვარი საქციელი: ტირანი იყო ბუნებით. თავმომწონე, შეძლებული, საამაყო ოჯახის უფროსი-ტირანი. ცოლიც დაშინებული ყავდა, სავარაუდოდ-ურტყამდა კიდეც. ლილიანზე კი-მზე და მთვარე ამოდიოდა: მის შვილს ბავშვობიდან “საქართველოს დედოფალს” უწოდებდა და გულწრფელად სჯეროდა ამის. ეხლა კი “დედოფალს” “პრინცი” მოუძებნა, მისი აზრით, შესაფერი.
მერე? მერე ლილიანი როგორღაც, შეეგუა ამ ამბავს, ორჯერ სცადა გაპარვა, პირველად-უკან მოაბრუნა მამამ, მეორედ-მანქანით დაეწია გზაში, ჯერ ნორმალურად გასულებიც არ იყვნენ ქალაქიდან. ხმები მოდიოდა, რომ ოჯახის უფროსის ბუბუნი მეზობლებს რამდენიმე ხანი არ აძლევდა მოსვენებას. ეტყობა, წინააღმდეგობებს “ებრძოდა” ცოლ-შვილის სახით.  მას მერე-ლილიანი შეიცვალა, დიდრონ თვალებში ჭკვიანი გამომეტყველება-სევდამ ჩაანაცვლა. ნაზი გოგო იყო, მუდამ ჩუმად ყოფნამ კი უფრო-სუსტი გამოაჩინა.

—-

მისაღებ გამოცდებზე ერთად მოვხვდით, ვგულშემატკივრობდი,მაგრამ დიდად არ ეტყობოდა, რომ აღელვებდა რა იქნებოდა იქ.
ბოლო გამოცდაზე რომ მივდიოდი-უკვე იქ იყო, მაღალი გოგო უცებ გავარჩიე ხალხში და მისკენ გზა გავიკაფე:სახეზე ღიმილი მიმეყინა: გვერდით უცხო ბიჭი და მამა ედგა თავმომწონედ. ბიჭს მასზე ხელი გადაეხვია.
“ლილიან!…უკვე მოხვედი?”-დაბნეულმა ვკითხე. ნაძალადევად გამიღიმა.
“გაიცანი, ეს ვასოა. ეს-ჩემი დაქალი, თეა”-უემოციოდ გაგვაცნო ერთმანეთს. ბიჭმა დაუმალავი   “ინტერესით” შემათვალიერა.
“მართლა გავხართ ერთმანეთს ხო იცი, ტყუილს არ ამბობდა დედაშენი”-ღიმილით გვითხრა ორივეს და ხელი მისი მხრიდან ჩამოიღო. ლილიანი ცოტა გვერდით გამოვიდა.
“ეს არის ‘საქმრო”, -ირონიულად ახსენა- როგორც კი გამოვალ გამოცდიდან, თბილისში მივყავარ, იქ გავიგებ შედეგებს. მამამ ბარგი შეკრა უკვე, მანქანაშია…. მორჩა!”-სწრაფად და იმედგადაწურული ადამიანის ხმით მეუბნებოდა ლილიანი, სანამ დრო ჰქონდა. მე მოულოდნელობისგან ხმა ჩამივარდა, გამოცდაზე ნამდვილად აღარ ვფიქრობდი. არ მეჯერა, რომ 21-ე საუკუნეში (მართალია ახალი დაწყებული იყო მაშინ, მაგრამ მაინც) ამგვარი რამეები კიდევ ხდებოდა.
“რომ გაიქცე? ამდენ ხალხში რას გაგარჩევს, დაიკიდე ეს გამოცდა გჭირდება ერთ უნივერსიტეტში მარტო, ჯავახიშვილს რაც უნდა ისინი ხო ჩააბარე უკვე და ხო იცი რომ ქულას აიღებ. გამოცდიდან ხალხს შეერიე და გაიქეცი, ლევანი მიგიღებს ხომ იცი”-მეც ხმადაბლა და სწრაფად ვესაუბრებოდი, იმის შიშით,რომ მამამისი მოვიდოდა და საუბრის საშუალებას შეგვიწყვეტდა.
“წამომიყვანს,არ დამტოვებს, ლევანის მშობლებიც უარზე არიან ასეთი სიტუაცია რომაა..”- მე ეხლა ლევანზე გავბრაზდი. ლაჩარი! მინდოდა უბრალოდ გაქცევა შემეთავაზებინა, სადმე, სადაც თვალი გაიხედებოდა, მაგრამ  “საქმრო” მოგვიახლოვდა. “რაო გოგოებო, მასალას იმეორებთ?”-უდარდელად გვკითხა და ისევ შემათვალიერა ხარბი თვალებით. სახეზე ცეცხლი წამეკიდა ბრაზისგან. “მათხოვარი”-დამეკაწრა ხმის იოგბი, მაგრამ თავი შევიკავე.
როგორც ველოდი, ჯავახიშვილში მოვხვდი,გრანტით. ლილიანიც. მე-სიებში მაღალი ქულებით-პირველ ხუთეულში შევედი. კვალდაკვალ მომყვებოდა ლილიანი.როგორც იქნა, ერთწლიანი “ნიძლავი” ადამიანებში, ვინც ჩვენ კონკურენტულად გვადარებდნენ-დასრულდა.მათი დასკვნით: მე ვაჯობე სწავლაში, ლილიანმა-ბედში. ის უკვე გათხოვილი ქალი იყო “სეწიერ , თბილისელ, კარგ ოჯახისშვილ ბიჭზე”.

მერე ლილიანი მთელი ზაფხული აღარ მინახავს.
———
რეგისტრაციაზე სრულ დომხალში ძლივს მივაღწიე დეკანატამდე, როცა ლილიანი შემეფეთა ჩვენ ქალაქელ გოგოსთან ერთად, რომელმაც 2 წლის წინ დაამთავრა სკოლა და ეხლა მეორე კურსზე იყო. გამიხარდა მისი ნახვა.
“თეეე!”-შორიდან დაიკივლა სიხარულით და ისეთი ინერციით წამოვიდა ჩემკენ, თითქოს იხრჩობოდა და მე მაშველი რგოლი ვიყავი.
“ლილიან!”-შევძახე მეც და გადავეხვიე მეგობარს-გამხდარი მომეჩვენა, თვალები ჩავარდნილი ჰქონდა, ამოღამებული.
“როგორ ხარ, წამო სადმე წავიდეთ დავსხდეთ, მომიყევი შენი ამბები!”-ხარბად მივაყარე.მომენატრა მეგობარი. მის სიხარულით დასტურზე მივხვდი, რომ ვჭირდებოდი, უნდოდა ყველაფრის მოყოლა. რეგისტრაცია “სახვალიოდ” გადავდე და იქვე, ახლოს კაფეში ჩამოვსხედით.
“თე, რომ იცოდე რა ნაგავია!”-ტირილნარევი ხმით დაიწყო. მე ყურადღებად ქცეულს, სახეზე შეშფოთება გამომეხატა.
“ეჭვიანია, იცის რომ ლევანი მიყვარდა და დღემდე მასზე ეჭვიანობს. სულ ელანდება რომ ლევანის ვწერ, ან -ვხვდები. ჩემს ტანსაცმელს ყნოსავს რომ უცხო სუნი შენიშნოს, სახლში ჩემს ჩუმად კამერა დააყენა შემოსასვლელთან, რომ გაიგოს ვინ შემოდის. შემთხვევით ვნახე და ვუმალავ რომ ვიცი. ნებისმიერ გამვლელზე ეჭვიანობს და სცენებს აწყობს. წინა კვირაში ჩემი მეზობელი ბიჭი სცემა იმიტომ, რომ პარკების ამოტანაში დამეხმარა. მერე-მეც მომწვდა,მაგრამ არ დამარტყა, ძალიან ძლიერად მიჭერდა ხელებს და ჩალურჯებული მაქვს ეხლა ორივე მხარი, იმიტომ მაცვია გრძელმკლავიანი ამ სექტემბერში”-უხერხულად გამიღიმა.სიგარეტს ნერვიულად მოუკიდა. არ ვიცოდი თუ ეწეოდა. “ჰო, დავიწყე მეც, მან არ იცის”-უსიტყვოდ მიხვდა და სიგარეტზე კომენტარი გააკეთა, მაგრამ ვის სცხელოდა სიგარეტისთვის.
“მამაშენს ეუბნები მერე რა “ოქრო” შეგახვედრა?”-ვკითხე და მივხვდი, ამ კაცს მომავალში მხოლოდ ზიზღით თუ გავიხსენებდი. არ სწყენია ტონი.
“კი, მაგრამ ასეა საჭიროო, ესე იგი დაიმსახურეო. ეგ ადრე დედას სცემდა და პირიქით, კაიკაცობა ჰგონია ალბათ”-მწარედ თქვა გოგომ და ხელი აუცახცახდა.
“ვაიმე ლილიან….”-შემებრალა მეგობარი და მოვეხვიე.
“არავისთან არ უნდა რომ ვიმეგობრო, ვინც რამენაირად კავშირშია ჩემებთან, რომ ლევანისთან მინიმალურად მიახლოების შანსი არ მქონდეს. არ იცის,რომ ლევანი უკვე აღარ არსებობს ჩემთვის. ეგეც კაი მათხოვარია!”-პირველად მესმოდა ლილიანისგან ასეთი სასტიკი ტონი და გამიკვირდა.როგორ შეცვლილა! მან განაგრძო: “შეეძლო ებრძოლა ჩემთვის, თუ ვუყვარდი, მისი მშობლები ეგრევე მომირიგდებოდნენ ბავშვს რომ გავაჩენდი, ხო იცი, ვუყვარვარ მათ, უბრალოდ ეს სასიძოს სიტუაცია არ მოეწონათ მაშინ,ამან კიდე დაუქნია დედიკოს თავი და ზის ეხლა ისევ დედიკოს კალთაში და შორიდან მითვლის, თურმე როგორ იტანჯება უჩემოდ. მათხოვარი!”-გაიმეორა ისევ.
“გინდა როგორმე დაგაკავშირო ლევანთან? იქნებ დაილაპარაკოთ, ჰა?…”-მაინც გავიბრძოლე.
sad-girl“არ მინდა. აღარ მიყვარს, მას მერე, რაც მან ჩემი ბედნიერება სხვა კაცს მიაჩეჩა და დაიკრიფა ხელები-ამოვირეცხე გულიდან. რა ჯანდაბად მინდა ეგრეთი ქმარი!”-ხმაში ისევ სისასტიკე შეეპარა.
“რას აპირებ ეხლა?”-ვკითხე გაუბედავად, ვეღარ ვცნობდი მეგობარს. მორიდებული, მორცხვი და წყნარი გოგოს მაგივრად გასასტიკებული,  ცინიკური, ძლიერი ქალი იდგა ჩემს წინ. სრულიად დამოუკიდებელი.
“ჯერ არ ვიცი. ერთი ეგაა, ბავშვს არ გავაჩენ ამისგან! წამლებს ვსვამ. დავიწყებ მუშაობას და გავშორდები. ან, ისე ვიზამ თვითონ გამშორდეს.” მის გარეშეც მშვენივრად ვიცხოვრებ მე, არ ვარ “უსუსური”.
“რომ დაგარტყას? რაკი ეგრეთი ტიპია, რგორც კი გაუწევ წინააღმდეგობას ხო იცი..”
“ვიცი, მამაჩემის ტიპია, დიდი გამოცდილება მაქვს მის კატეგორიასთან ურთიერთობის!”-შემაწყვეტინა თავდაჯერებულად. ეტყობა იცოდა, რასაც აკეთებდა.
“სახლში არ მიმიღებენ, დედას ველაპარაკე, წარმოიდგინე, ერთადერთ შვილზე ამბობს უარს ქმრის შიშით. მამა რა ხილი მყავს-შენც კი იცი.  უნდა ვიშოვო სამსახური და სადმე ცალკე გადავიდე, ჩემთვის ვიქნები, არ მჭირდება მე “ქმარუკა” “ჩემზე რომ იზრუნოს” და მამიკო კიდევ, “ჩემი სიკეთე რომ უნდა”…. -მათხოვარი!”-სიძულვილით წარმოთქვა ბოლო სიტყვები და სიგარეტი ჩააფერფლა. დუმილი ჩამოწვა რამდენიმე წუთით. ვხვდებოდი, რომ მართალი იყო, ჩემს აზრებს გადმოსცემდა, უბრალოდ მისგან არ ველოდი ასეთ ამბოხებას. მიყვებოდა, როგორ აპირებდა მოქცევას. საკუთარი თავისთვის, ბედნიერებისთვის ბრძოლა ყველაზე დიდი ინსტინქტი -მასშიც აღმოჩნდა ძლიერად. სუსტი, ნაზი და მორიდებული გოგო სამუდამოდ ჩაბარებია წარსულს,სულ რაღაც რამდენიმე თვეში. ქმრის წყალობით, უნივერსიტეტში მარტო თითქმის ვერ რჩებოდა, ამიტომ მის მერე ლილიანი დიდი ხანი ვეღარ ვნახე.
——
შუალედური გამოცდების შემდეგ რამდენიმე კვირა არ მოდიოდა ლექციაზე.  მხოლოდ, შიგადაშიგ შემოსული მესიჯებით ვიგებდი, რომ ქმართან ერთად მის სანათესაოში სტუმრად დადიოდა.  მესიჯებს ფრთხილად ვწერდი, რომ ქმარს არ გაეგო ვინ ვიყავი-ვინაიდან მეც მისი “წარსული” ცხოვრების მეგობარი ვიყავი-საფრთხეს ხედავდა ჩემშიც. რამდენიმე თვიანი სტუმრიანობების შემდეგ, კიდევ უფრო გამხდარი და თვალებამოღამებული ვნახე, ვნერვიულობდი მის გამო. გაქცევას კიდევ ცდილობდა, მაგრამ არაფერი გამოდიოდა, ეჭვიანი ქმარი და ტირანი დედამთილი მის ნაბიჯებს აკონტროლებდნენ. გაყრაზე საუბარი ზედმეტი იყო. ქმარი მთავის  უხეშობას  “სწავლას” არქმევდა და თავმომწონედ იმეორებდა “ბავშვია ჯერ, ბევრი რამე აქვს სასწავლი და მერე რაუშავს, კარგი ცოლი დადგება”. ჩემი ზიზღი მისგვარი ადამიანების მიმართ ჯერ ლილიანის მამამ გააღვივა და მან-საბოლოოდ გაადგმევინა ფესვები. ქმრის წყალობით, იშვიათად ვნახულობდი, მხოლოდ სოც.ქსელებში ან ტელეფონით ვახერხებდით ურთიერთობას. ვხვდებოდი, რომ მეგობარი თვალს და ხელს შუა იცვლებოდა, მაგრამ ვერაფერს გავხდით. რამდენიმე გაქცევის მცდელობა წარუმატებლად დასრულდა. ქორწილის მეორე წლის შემდეგ-ლილიანი შეეშვა წინააღმდეგობას. არ ვიცი რატომ. ალბათ უბრალოდ დანებდა და ბედს შეეგუა, ან-მასაც გაუჯდა აზრი, რომ ეს ნორმაა: მის სახლშიც ხომ იგივეს ხედავდა..  მუდმივმა წამლების სმამ -ჯანმრთელობაზე საგრძნობი კვალი დაუტოვა, მაგრამ ამას აღარ დაგიდევდათ… სახლიდან გაქცევის მცდელობების გამო- ქმარი უფრო გამკაცრებული იყო, მისი თავმოყვარეობა შეილახა, ლილიანს კი “ურჩი ცოლის” იარლიყი მიაკერა ცნობისმოყვარე სამეზობლომ. ქმარმა უნივერსიტეტის დამთავრების მერე-სამსახურის შოვნა აუკრძალა, “ეგღა მაკლია, სახლს მიხედე შენ”-თავმომწონე დევიზით.  მეამბოხე ლილიანი გაქრა და იქცა ჩვეულებრივ ცოლად ტირანი ქმრის ხელში: ყოველდღიურობაში ჩაფლული, დაშინებული, კარგი დიასახლისი, რომელიც ქმარს არ ეპასუხებოდა და  ყველაფერს აკეთებდა უხალისოდ, უსიყვარულოდ.

მის მერე რვა  წელი გავიდა. ლილიანი ისევ ისეთია,როგორიც იყო -უღმერთოდ ლამაზი, მაგრამ მის ჭკვიან თვალებში სევდამ ამჯერად სამუდამოდ დაიბუდა.

stron woman

დასასრული.

დაწერილია 2006 წელს.

————

მაშინ, როცა შენ..

მაშინ, როცა შენ მორიგ ახალ ტექნოლოგიაზე/მანქანაზე/ტელევიზორზე/აიფონზე/აიპედზე/აიპადზე  ოცნებობ, და იბოღმები, “რა უსამართლოა ცხოვრება”-ის კიდევ ერთ დღეზე ოცნებობს და უღიმის მზეს, თუ ღიმილის ენერგია შერჩა, გადაღლილს.Cancer In Children

მაშინ,როცა შენ წუწუნებ “რა წავა სკოლაში”, ან “არაფერი მაქვს ჩასაცმელი”, ან “ჩემი ქრაში ზედ არ მიყურებს”- ის ეზოში გასვლაზე ოცნებობს, და ბურთით თამაშზე, ან-ბადმინტონის, როგორც სხვები თამაშობენ.

მაშინ, როცა შენ წუწუნებ “რა სიცხეებია, ქალაქში დაიხუთე და ერთ სულზე ხარ როდის წახვალ დასასვენებლად სადმე”, ან-როგორ მოგბეზრდა წვიმა – მას ინვალიდის ეტლით ყოველდღე ხეების ჩრდილში სეირნობა უხარია და ცდილობს ამ დროს არ ჩაეძინოს,რომ დატკბეს ეზოთი.

მაშინ, როცა შენ მშობლებს ვერ იტან, იმიტომ რომ თეთრი აიფონი არ გიყიდეს და სხვა ახალი ბრენდით ჩაანაცვლეს, როცა შენ მშობლებიგან გაქცევა გინდა და უმადურად წუწუნებ ყველაფერზე, რაც მათგან გაქვს -მას მხოლოდ ერთი რამის მიღება უნდა მშობლებისგან-ჯანმრთელობის.

kid 1მაშინ, როცა შენ მეცადინეობა გეზარება, უნივერსიტეტი გეზარება, ყველაფერი ნერვებს გიშლის, გადაიღალე ამდენი სწავლისგან, დეპრესიაში ხარ და საერთოდ, ძილი ყველაფერს გირჩევნია, ხარჯავ უძვირფასეს დროს ფუჭად- მისი სურვილია დღემ წყნარად ჩაიაროს, წამლების გამო უფრო არ შეწუხდეს და ამჯერად შეძლოს სხვა ბავშვებთან თამაში, იქვე პალატაში.

მაშინ, როცა შენ სათამაშოებს ყრი, იმიტომ რომ მოგბეზრდა, აზრად არ მოგდის, რომ სხვისთვის ის შეიძლება უდიდესი სიხარული გახდეს და კიდევ უფრო მეტი სტიმული მიეცეს რომ ოპტიმისტურად იყოს, რომ ადამიანების დაიჯეროს, რომ ის დღე გაუხარდეს და რამდენიმე ხნით მაინც მოწყდეს თავის რეალობას, რეალობას, რომელსაც სამწუხაროდ ვერ გაექცევა.

ის ჯერ ასეთი პატარაა, და უკვე ყველაზე დიდია. დიდის პრობლემები აქვს, დიდის საფიქრალი, დიდის სატკივარი. მას ბავშვობა წაერთვა.. და მაინც, ის უფრო მადლიერია ყველაფრისთვის, რაც აქვს, ვიდრე შენ – “ცხოვრებისგან გადაღლილო” და “პრობლემებით სავსე” მორიგო ადამიანო, ამის აღნიშვნა რომ არ გავიწყდება სოც ქსელებში ყოველდღე :)
ჩართვა:
იანვარში მყოფი ბავშვებისგან  მხოლოდ რამდენიმე ბავშვია დღეს იაშვილში. დანარჩენები-ახლები არიან, კიდევ უფრო პატარები..
ყველაზე მძიმე, ძალიან მძიმე სანახავია, რომ ხვდები-რა მოხდება. როგორ არიან.. და კიდევ უარესი-როცა წინა მისვლაზე მყოფი პატარების საყვარელი ადგილები ამჯერად-ცარიელი დაგხვდება.

მაშინ, როცა შენ დილით გაღვიძება გეზარება და ახალი დღე გეზარება -სტატისტიკურად, რომელიმე მათგანი ანგელოზებთან მიდის..

პრიორიტეტები. ჰო, მნიშვნელოვანი რამეა.

პატივისცემით,

თეა

images

ყოფილი.

-ოფისში, საქმეებში ჩაფლული ტელეფონის ზარს ყურადღებას არ ვაქცევ-პირადი ტელეფონია, პირადი ზარებისთვის არ მცალია ეხლა. რამენიმე წუთში ზარი წყდება და მესიჯი მოჰყვება კუდად. არც იმას ვაქცევ ყურადღებას. საღამოსკენ, მახსენდება რომ ჩემს ტელეფონზეც იყო რაღაც ხმები და უკვე სახლისაკენ მიმავალი ვამოწმებ ეკრანს. უცხო ნომერი. ჰმ, უცხოებს საკმაოდ ეჭვის თვალით ვუყურებ და არც ვპასუხობ. მესიჯი : “როგორ ხარ ლიზი? ბაჩო.” ვკითხულობ და ეხლაღა მახსენდება საიდან მეცნო ნომერი. ბაჩო! შარშან, საკმაო ხანი ვიყავით ერთად.. სიყვარული ამიხსნა.. გამეღიმა ყველაფრის გახსენებაზე და პასუხი მივწერე. შეხვედრა მთხოვა, უარის მესიჯი როგორც კი მიიღო-მირეკავს. მეღიმება.

“რა კარგია შენი ხმის გაგონება ისევ.”-ამბობს ეშმაკური ტონით და ვხვდები, რომ ეხლა იღიმის.images

“ვა ბაჩო,როგორ ხარ?”-არ ვიმჩნევ მის იდუმალ ტონს.

“მომენატრე მაგრად. როდის გნახო?”

“მე არ მითქვამს რომ გნახავდი.”-ღმერთმანი, რა სასტიკი ვარ :დ

“რა მოხდა მერე, უბრალოდ მომენატრე და მინდა გნახო.”- უწყინარი ტონი გაურია. მეღიმება. საკმაოდ კარგად ვიცნობ და ვიცი რაშია საქმე, მაგრამ არ ვიმჩნევ.

“დრო არ მაქვს, ვმუშაობ დილიდან გვიანობამდე, მერე კი კურსებზე დავდივარ, ვერ გავაცდენ ვერანაირად.”-ჯერჯერობით ვახერხებ რომ შეხვედრის თემას დაანებოს თავი და სხვა თემებზე გადავედით. სახლამდე გზა მასთან საუბარში გავატარე. გამახსენდა რატომაც მომწონდა ადრე. ზუსტად ისეთივეა. უბრალოდ-კიდევ უფრო თავდაჯერებული ხმა აქვს.

“სად ცხოვრობ ეხლა?”-მეკითხება და ქუჩის ღმული ნთქავს შეკითხვის მეორე ნაწილს. მძღოლს ვუხდი სამგზავროს და გაჩერებაზე ჩავდივარ.

“ვაკეში. რა არი რო?”-ტელეფონში მოულოდნელი სიცილი ისმის “არარსებობს!”-უფრო შორიდან მოდის ხმა და ვიბნევი.

“ლიზ, გამოიხედე მოპირდაპირე მხარეს.”-მეუბნება და მეორე მხარეს გაჩერებას ვუყურებ, ხალხს ვაკვირდები. მეღიმება: იქ დგას ძმაკაცთან ერთად და ხელით მანიშნებს, რომ დავინახო.

“აქ რა გინდა?”-ვეკითხები სანამ გზას ჭრის და ღიმილით ვაკვირდები ჩემკენ მომავალ ნაცნობ სილუეტს.

“ბედმა მომიყვანა”-მეუბნება და ტელეფონს ვთიშავ, უკვე სასაუბროდ ახლოს მოვიდა. ღიმილით ვუყურებთ ერთმანეთს და ვერ ვგრძნობთ, ხალხი რომ გაოცებით მოგვჩერებია. უცებ, გამოერკვა, მომეხვია და მიმიხუტა. “ეს ნახე?!”

“წამო შევიდეთ აქვე.”-მითითებს ჩემს საყვარელ “ანგელატოზე” და ხელს მიწვდის. პრინციპში, რაკი უკვე ვნახე…. უარს არ ვეუბნები და თანაც, ანგელატოს ნაყინზე უარის თქმა უბრალოდ არ გამომივა.. ;)

მერე-ერთმანეთის პირისპირ ვსდებით, როგორც ნამდვილ პაემნებზე, შეკვეთას ვაძლევთ და ერთმანეთს ისევ მდუმარედ შევცქერით. გაზრდილა უფრო, თვალები უფრო დასევდიანებული აქვს, ახალი სტილი მოურგია და უხდება. ისიც, სავარაუდოდ მაკვირდება და იგივენაირად დასკვნებს აკეთებს.

“რა არი?”-ვეკითხები ღიმილით, როცა ნახევარი სახე თავშეკავებულმა ღიმილმა დაუფარა.

13518800-portrait-of-a-romantic-dating-couple-at-a-restaurant“მაგრად შეცვლილხარ.”-ამბობს და სიგარეტის კოლოფს მაგიდაზე აგდებს.

“შენ-ისე რა.”-დამიბრუნდა შხამიანი ტონი. ეცინება.

“მიირთვით ნაყინი ქალბატონო ლიზი”-ნაყინის ბურთულებით სავსე ჭიყას ჩემკენ აჩოჩებს.

“რას საქმიანობ?”-ვეკითხები ისევ, აბა, რა უნდა ვკითხო მეტი. თვითონ, ხმას არ იღებს და მხოლოდ ისევ ისე, შეპარვით იღიმის.

“ვმუშაობ. ერთ კარგ კომპანიაში ვებ პროგრამისტი ვარ..არაუშავს, ჩემი სპეციალობაა და მომწონს რა.. ეხლა ბინა შევიძინე, თავისუფლებაზე “დავფუძნდი” და ეგრე.. შენ?”-მოკლე რეპორტს უემოციოდ მაწვდის და ჩემგანაც ელის რეპორტს, თუ როგორ ჩაიარა უკანასკნელმა ერთმა წელიწადმა მის გარეშე. მეც, ისევ შხამიან ტონს ვიბრუნებ და მის მსგავსად, უემოციოდ ვაწვდი რეპორტს, თუ რა ყოჩაღი ვარ, როგორ კარგად ვარ და როგორ მიყვარს ჩემი სამუშაო. ის ისაა, გამიხარდა, რომ ძველს არ უბრუნდება, რომ უცებ-სავარძლიდან წამოიწევა და ახლოს მოდის, მეც-ინერციით უფრო ყურადღებით ველი რას იტყვის.

“იცი, მაგრად მენატრებოდი.”-ამბობს იგივე ტონით, როგროც ადრე იცოდა. “ოღონდ ეს არა”-გამიელვებს გონებაში, მაგრამ ვცდილობ სახეზე მიმიკა დიდად არ მეცვალოს.

“ჰო? მართლა?”-უშინაარსოდ ვეკითხები და არ ვიცი რა ვუპასუხო. მახსოვს რატომ მომწონდა, მაგრამ ისიც კარგად მახსოვს, რატომ დავშორდით მაშინ.  “მეც მენატრებოდი-ტყუილი იქნება, არ მენატრებოდი-ზედმეტად უგულო…. უნდა დავანებო ამდენ ფიქრს თავი.”-გავივლებ გონებაში საკუთარი თავით უკმაყოფილომ.

“ჰო. შენ-ვიცი რომ ასე არ მოგენატრებოდი, არაუშავს.”-მამხნევებს თავდაჯრებული ტონით. “ოჰო, ემოციების მოთოკვა ნახე, როგორ შეცვლილა ე!”-მიკვირს. ადრე ხომ პირიქით, ძალიან უჭირდა ემოციების დამალვა და ყველა წვრილმან წყენაზე ცალკე უნდა “გვესაუბრა”  და სწორედ ამან დაგვღალა ორივე მაშინ.

“შეყვარებული გყავს?”-რაკი ყველაზე საშიში თემა გავიარეთ-მეც ვმშვიდდები და უდარდელად ვაგემოვნებ ნაყინს. “მნიამ”.

“დავშორდი, შენ?”-მიბრუნებს კითხვას.

“მეც.”-ვპასუხობ და მეღიმება.

“ანუ ისევ ერთნაირ სიტუაციაში ვართ?”-ამბობს და მრავალმნიშვნელოვან მზერას მესვრის. ვიცი ეს მზერა და არ მინდა ასე მიყურებდეს ეხლა.

“ეგრე გამოდის.”-ვპასუხობ და თვალს ვარიდებ: უცებ ძალიან მაინტერესებს ინტერიერი და მომსახურე პერსონალი…. ვიცი რასაც იტყვის და უცებ ხასიათი მიფუჭდება. “არ უნდა დავთანხმებოდი აქ შემოსვლაზე”-დანანებით ვამბობ გუნებაში და ვცდილობ გაფუჭებული ხასიათი შოკოლადის ნაყინით  გამოვასწორო, არ გამოდის. გულს ვერ უბრძანებ.

“ეხლა გვიანია და ალბათ დაღლილი ხარ შენ,მოდი ეხლა დავამთავროთ და ….” -აშკარად არ სიამოვნებს ჩემი ინტერიერით და პერსონალით “უეცარი’ დაინტერესება, მაგრამ არც ნებდება. მეღიმება და მიხარია რომ მიმიხვდა. “ამ დღეებში გნახავ კიდევ”-აყოლებს თხრობით ტონში-კითხვა არც დაუსვამს. ფაქტი აღნიშნა!  და უცებ ისევ ვშეშდები.

“და… რატომ?”-ვსვამ ზოგადსაკაცობრიო კითხვას და “გამჭოლი მზერით” ვუყურებ.

“ისე უბრალოდ.”-ამბობს და ისევ თავდაჯერებულად იღიმის. მომწონს მისი ღიმილი და მეც მეწკიპება ტუჩებზე ეს ღიმილი,  ეტყობა, ამას უკვე დასტურის ნიშნად აღიქვამს და დაძაბულობა უვლის..მაგრამ არ იცის ვისთან აქვს საქმე :დ

“რაღა საჭიროა ნახვა. ისე უბრალოდ ეხლაც გნახე. ძალიან მიხარია რომ კარგად ხარ და ყველაფერი ჯიგრულადაა, მართლა.”-ვეუბნები გულწრფელად. ხვდება, რომ გულწრფელი ვარ და ეხლა მას უხარია, ჰგონია “დავბრუნდი”.

“ჰო მაგრამ…”- ემოციურად წამოიწყო და უცებ მივიღე გადაწყვეტილება:

“მემგონი არ იქნება სწორი კიდევ რომ შევხვდეთ. მესმის, უბრალოდ შეხვედრაა, მაგრამ შენ ყველაფერში ქვეტექსტებს ეძებ და ამ “უბრალოდ შეხვედრას” კაცმა არ იცის რა სტატუსს მიანიჭებ მერე, ასე რომ, მგონი უფრო მარტივი იქნება თუ დავიშლებით.”-ძველი თავდაჯერებულობა მიბრუნდება და საქმიანად და გულწრფელად ვაკეთებ სიტუაციის მოკლე მონახაზს. ის დაბნეული მიყურებს. თითქოს ეს წელი არსად წასულიყოს, არაფერი შეცვლილიყოს-მისი დავდაჯერებულობა და სიდარბაისლე სადღაც გაქრა და ჩემს წინ ისევ ემოციური ახალგაზრდა კაცი დარჩა. მკრთალად ვიღიმი. სხვა არაფერი დარჩენია ჩემი “მოხსენების” მერე, დაუდევრად იხდის ნაყინის საფასურს, ქურთუკს იცვამს, ხასიათი წაუხდა აშკარად. მე პირიქით-გამომიკეთდა. წერტილი დავსვი! მიყვარს როცა სიტუაციას ვაკონტროლებ ;)

გაჩერებამდე მაცილებს მდუმარედ. ოთხი მეტრის გზა გაიწელა უსასრულოდ.

“აქ სად ცხოვრობ მაინც?” -უხალისოდ მეკითხება და თვალს ავლებს კორპუსებს.

“აქ არ ვცხოვრობ, კურსებზე დავდივარ საღამოობით.”

“ბოდიში, გაგაცდენინე.”-თბილად მიღიმის და ქარით აწეწილ “ჩოლკას” მზრუნველად მისწორებს. უხერხულად ვგრძნობ თავს, მაგრამ ვცდილობ არ შევიმჩნიო. გულზე ცხელი ტალღა მივლის და მინდა ვუთხრა “იქნებ როგორმე მართლა შევხვდეთ”-მაგრამ თავი ხელში ამყავს.

“არაუშავს, რვა საათიანზე შევალ.”-ტელეფონზე საათს დავხედავ, რვას თხუთმეტი უკლია. მდუმარედ მიყურებს. მე ვცდილობ არ დავუკვირდე მის “მრავალმნიშვნელოვან” მზერას.

“კარგად იყავი ბაჩო. გამიხარდა შენი ნახვა. წარმატებებს გისურვებ ცხოვრებაში.”-ვემშვიდობები ბანალურად, მაგრამ გულით და მართლა მინდა რომ კარგად იყოს. ხელს მართმევს . ეს ხელის ჩამორთმევა მისი განსაკუთრებული მახასიათებელია.

“შენც ასევე”-მოწყენილი ტონით მეუბნება და მიღიმის.

გზას სწრაფად ვჭრი და კორპუსში ვიკარგები. ის-გაჩერებაზე რჩება. ფანჯრიდან ვხედავ, როგორ უყურებს კორპუსს, სადაც მე შევედი. ვაკვირდები..

ეხლა ვაძლევ გასაქანს ემოციებს და გულზე ნერვიულობის ცხელი ტალღა ისევ გადამივლის. “საიდან გავახსენდი, რატომ..რამდენი ხნის წინ იყო, ერთად რომ ვიყავით…”-ვფიქრობ და მეხამუშება: “ერთად?”-ვუსვამ თავს კითხვას და გული მპასუხობს დადებითად. “ჩვენ ერთად ვიყავით..”

მაგრამ ეს სენტიმენტები წამიერია მხოლოდ. სიმტკიცე სულ მქონდა, არც გადაწყვეტილებები მინანია ოდესმე…  ტაქსი გააჩერა და წავიდა. დაცარიელებულ გაჩერებას მაინც თვალმოუწყვეტლად გავყურებ, არც ვიცი რატომ..

ერთი და იგივე მდინარეში ორჯერ არ შედიანო, უთქვამთ… ;)

walking-away1

დასასრული.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 116 other followers