ბედნიერი (?)

ყოველთვის გეუბნებოდნენ, რომ შენგან კარგი მოცეკვავე  დადგებოდა. საბედნიეროდ, ტანი გამოგყვა და  ოცნებამ აგანთო-რომ გამხდარიყავი კარგი მოცეკვავე და სახელმწიფო ანსამბლში გქონოდა ქართულის სოლო.

დედამ შეგიწყო ხელი: პირველი კლასიდანვე შეგიყვანა მუსიკაზე , სიმღერაზე და -ცეკვაზეც. გაკვეთილების მერე სულ დარბოდი დამატებით წრეებზე, აქტიური ბავშვი იყავი და ეს აქტიობა არც მოზარდობისას დაგეკარგა.

ცეკვაზე გაყოლა საბოლოოდ მეცხრე კლასში გაახმაურე. ისედაც იცოდნენ, რომ ცეკვა შენი მოწოდება იყო, მაგრამ მაინც, დედა ფიქრობდა რომ უნივერსიტეტში სხვა სფეროს აირჩევდი. ხელოვნებათმცდონის დიპლომი აიღე.

პირველივე კურსიდან გამოძებნე ანსამბლი და დაიწყე ისევ ცეკვა. მალე-შეგამჩნიეს და უკეთეს ანსამბლში გადასვლა შემოგთავაზეს. პირველად აიღე ხელფასი იმ საქმეში,რაც გიყვარს და შენზე ბედნიერი არავინ იყო.

მომავალი ქმარიც-მორიგი კონცერტის მერე გაიცანი. მოეწონე ქართულ კაბაში გამოწყობილი მოცეკვავე. შენც მოგეწონა: წარმოსადეგი, სიმპათიური, ქართული ცეკვის დიდი მოყვარული.

მალე დაქორწინდით. ამაყობდა ასეთი კარგი ცოლი რომ ჰყავდა, ყოჩაღი და ლამაზი. შენც ეს გსიამოვნებდა. გიყვარდა ყურადღების ცენტრში ყოფნა.

მერე-ქმარმა გითხრა რომ არ უნდა იცეკვო, რომ არაა საჭირო სხვა კაცებმა გიყურონ მოცეკვავეს.-შენ იფიქრე რომ ოჯახი მსხვერპლს მოითხოვს და გულისტკივილით დათმე.

მერე-გითხრა, რომ არ უნდა იცვამდე ისე-როგროც იცვამ. შენი სხეული არაა სხვების თვალის სეირი და მოკლე შორტი ან კაბა არ შეშვენის გათხოვილ ქალს. თუნდაც ის 23 წლის იყოს და თუნდაც უღმერთოდ ლამაზი ფეხები ქონდეს.

მერე-ბავშვი გააჩინე და სწრაფადვე დაიბრუნებდი წონას, მაგრამ გითხრა, რომ ბავშვს უნდა მიხედვა და არაა საჭირო დარბაზში სატინგიცოდ სიარული.

მერე – გითხრა, რომ თვითონ საკმარისად შოულობს ფულს და არაა საჭირო მისი ცოლი ბავშვებს ცეკვას ასწავლიდეს.

ბედნიერი ქალი გერქვა: საყვარელი ქმარი გინახავდა, კარგი მამა იყო, მორწმუნე და წესიერი კაცი. დიდი სახლი გქონდა  და არანაირი საზრუნავი.

მერე შენი ცხოვრება იქცა ერთფეროვნად.

და შენ თავი დაკარგე.

არადა, ყოველთვის გეუბნებოდნენ, რომ შენგან კარგი მოცეკვავე დადგებოდა.

6cdfa48be31b39e407d44a164bba51f0

 

 

 

Beautiful

დილით ისევ სასწორზე დგები და წარბებს იჭმუხნი. სასურველ ციფრამდე ვერ მიდიხარ. ამ ბოლო დროს წონა “გაიყინა” რაღაც. ვეღარ იკლებ, ფიქრობ რომ დროებითია და მალე ისევ წავა კლება, მაგრამ კვირა გადის და უშედეგოდ. კუჭთან უსიამო შეგრძნება გეუფლება. “იჟოგა”-ფიქრობ და წყალს სვამ. განიერ ზედას იცვამ შარვალზე და სარკეში უკმაყოფილოდ იყურები. “რა უბედურებაა”. საუზმობ ერთი ცალი იოგურტით და სახლიდან გადიხარ ბოთლი წყლით ხელში.

უკვე რა ხანია ცდილობ შენს სასურველ წონას მიუახლოვდე. არ გსიამოვნებს, როცა მაღაზიაში 42+ ტანსაცმელს ათვალიერებ, როგორ გიყურებს კონსულტანტი. კიდევ ერთი ზომით დიდს ითხოვ რომ მოგიტანონ და თან გრცხვენია, ესეც რომ არ ჩაგეტიოს. იტყვიან რომ გასკდა ჭამით, უთავმოყვარეო გოგოაო. მაღალი ხარ, მაგრამ აი წონა გიქმნის პრობლემას. გამხდარი არასოდეს გერქვა, მაგრამ ზედმეტი წონისგან არ გქონია დისკომფორტი ამ გაზაფხულამდე, როცა შემოდგომის ტანსაცმელი აღარ ჩაგეტია: უცებ გამოჩენილმა დაავადებამ იმოქმედა და შენთვის შეუმჩნევლად მოიმატე, საკმაოდ.

“მარშუტკაში” სკამებს შორის გაჭირებით გადიხარ და მოუხერხებლად ჯდები სავარძელზე. გვერდზე მჯდომი ახალგაზრდა ბიჭი იშმუშნება. გრცხვენია რომ შეავიწროვე ადამიანი და ვერ ეტევი ერთი ადამიანისთვის განკუთვნილ სკამზე. სამსახურში კონტეინერით გაქვს წაღებული დიეტური სადილი, ამიტომ დიდი ჩანთა დაგაქვს.კლაჩი შენი ვარიანტი არაა.

მაღაზიებში შესვლა აღარ გიყვარს, ბეჭდებიც კი აღარ გეტევა შენი ზომა. ახალი აქსესუარია საყიდი. “მოვიკლებ და ისევ ლამაზი ვიქნები” ფიქრობ და არ გსიამოვნებს შენი ამჟამინდელი წონა. ფაქტიურად, მთელი ცხოვრება ააგე იმაზე, რა ციფრი უნდა იყო სასწორზე. დედა ცდილობს დაგეხმაროს და გახსენებს, რა კარგი იყო ამაზე გამხდარი რომ იყავი. გეუბნება, რომ ეს ზედა აღარ გიხდება და რომ სჯობს გრძელ კაბებზე გადახვიდე. შენ ეს კიდევ უფრო გთრგუნავს და კომპლექსდები. ბიჭები ისე აღარ გეპრანჭებიან, და თუ გეპრანჭებიან-დაკომპლექსებული ხარ და პირდაპირ ფიქრობ, რომ არ მოსწონხარ და უბრალოდ ერთობა, დრო გაჰყავს ან რაიმე. არ თვლი რომ ლამაზი ხარ. პირიქით, გგონია რომ საშინლად გამოიყურები და მეგობრებს რცხვენიათ შენთან მოძრაობა.

მუდმივი დიეტების გამო კუჭი უკვე დაიზიანე და ეხლა წამლებს სვამ, რომ აღიდგინო ჯანმთელობა. წამლები კიდევ უფრო გამატებინებს წონაში და კიდევ უფრო ითრგუნები. სპორტდარბაზში ფეხები მალე გეღლება და გტკივა: “უნდა მოიკლო და ეგრევე გაგივლის” -გეუბნება იდეალურ ფორმაში მყოფი ტრენერი გოგო და შენც ზომბირებული იმეორებ: “უნდა მოვიკლო”.

არცერთ სურათში არ მოგწონს შენი თავი, მხოლოდ ისეთ სურათებს დებ, სადაც ნაკლებად ჩანს სხეული. არადა, ლამაზი გოგო ხარ. უბრალოდ ზედმეტი წონით. Normal-სტადიიდან  Chubby-ში გადაინაცვლე.

ისე ვერ იცვამ როგორც გინდა. გიყვარს გოგოები მოკლე შორტებში, მაგრამ შენ მხოლოდ შარვლების და გრძელი კაბის ჩაცმა შეგიძლია. ან-მაქსიმუმ-მუხლს ქვემოთ კაბა. გემოვნება გაქვს და ხვდები, რომ მოკლე შორტი არაა რეკომენდირებული ზედმეტი წონის ადამიანზე.

როცა ორი ათეული ან მეტით ხარ გადაცილებული შენს ნორმას, სიმაღლის/ასაკის გათვალისწინებით-ვიზუალურადაც უფრო დიდი ჩანხარ. შენს ბავშვიან მეგობართან ერთად შედიხარ ბავშვის მაღაზიაში და კონსულტანტები შენ გირჩევენ, რა უყიდო შვილს. არადა, მეგობარი ელოდება ბავშვს. კომპლექსდები, მაგრამ მეგობართან ხუმრობაში გადაგაქვს და ხალისობთ ამ გაუგებრობაზე. ჯერ კიდევ გაქვს იმედი რომ მოიკლებ და ჯერ კიდევ გგონია რომ სიგამხდრესთან ერთად მოვა ბედნიერება.

ყოველი ჭამის მერე გულს ირევ, წამლებს სვამ, დიეტაზე ხარ, დარბაზში დადიხარ, “სწორი კვების რეჟიმში” ცხოვრობ, თავს იავადებ და ათას საეჭვო დიეტას ცდი საკუთარ თავზე იმიტომ რომ სასწორმა სასურველი ციფრი აჩვენოს, იმიტომ რომ კონსულტანტმა მაღაზიაში არ გითხრას ირონიულად “ეს თქვენს სტილზე არაა გათვლილი”, და ტანზე შეგათვალიეროს, იმიტომ რომ სამსახურში შენც გითხრან კომპლიმენტები სახის ქვემოთ ნაწილებზე,  იმიტომ რომ მოკლე შორტი ჩაიცვა შენც და არ შეგრცხვეს კაფეში შესვლა, ან-ნაჩქარევად გზაში წახემსება სხვების მზერების გამო, იმიტომ რომ… ეს ჩამონათვალი შეიძლება უსასრულოდ გაგრძელდეს.

დაკომპლექსდი, სტრესში ხარ, იძაბები, ჯამრთელობას იფუჭებ. ნატვრით შესცქერი გამხდარ გოგოებს და გინდა მათსავით იყო. უყურებ რეკლამებს, ათასი საშუალების რეკლამას, რეალითი შოუებს, ფილმებს, მუსიკალურ კლიპებს, გამხდარი გოგონებში ათასში ერთხელ თუ შეამჩნევ პუსკუნას, ათვალიერებ ფიტნეს გვერდზე სურათებს, კითხულობ ადმინის დაწერილ სტატუსებს, როგორი კარგია იყო გამხდარი და როგორ უნდა გახდე, უყურებ ბლოგებზე როგორ მოიკლეს სხვებმა და ეხლა რა ლამაზები  და ბედნიერები არიან და ფიქრობ რომ შენც ეს გინდა, და რომ მოიკლებ-იქნები ბედნიერი, ფიქრობ რომ შენც შეძლებ,უბრალოდ არა ასე მალე…

შენ უბრალოდ დაკომპლექსდი… ესაა პრობლემა, და არა შენი წონა.

და ამ ყველაფერზე ფიქრში გავიწყდება ყველაზე მთავარი: შენ ლამაზი ხარ.

თეა

f57dd33d6eaf0edc994ae3e5d8c43145

 

 

ნამდვილი სახე

არასოდეს მისაუბრია რატომ გავაკეთე ბლოგი, ან რატომ ვარ ასე კატეგორიულად ანონიმური ბლოგერი, არ ვიცი აქამდე რატომ არ ვწერდი, ეხლა უბრალოდ მომინდა მოგიყვეთ..

წერა ყოველთვის მიყვარდა. ჩემი საწერი ასფურცლიანი ყოველთვის თან დამქონდა, და როცა მუზა “შემომიღიტინებდა”-ვწერდი. ვწერდი იმიტომ, რომ ემოციურად დავცლილიყავი წამში და ისევ ავვსებულიყავი მეორე წუთიდან ახალი ენერგიით. იმიტომ, რომ თავში აზრები დალაგებულიყვნენ, იმიტომ რომ იქ, ჩემს მოგონილ სამყაროში ყველაფერი ისე სრულდებოდა-როგორც მე მინდოდა და ყველაფერი გაცილებით მარტივი ჩანდა..

გარდატეხის ასაკში- მოკლედ რომ ვთქვათ, მჯეროდა რომ სამყარო არის დიდი ნათელი და კეთილი ბურთი, სადაც თბილი და სათნო არსებები ცხოვრობენ. მერე-გავხდი 15 წლის და გავიგე რომ ყველა ადამიანი კეთილი არ არის, რომ დედამიწა ძირითადად წყლის და მიწის ფერია და სიკეთე და სიყვარული უფრო ძნელი საპოვნია, ვიდრე მეგონა.

მერე-16 წლის გავხდი და გავიგე, რომ რაკი ნათესავია-არ ნიშნავს რომ უყვარხარ,  რაკი მეგობარს ეძახი-არ ნიშნავს რომ არ გიმუხთლებს,  რომ როცა დახმარებას ითხოვ-უმეტესობა ბრმავდება და ყრუვდება და მხოლოდ ირონიულად გიცინის, ხოლო როცა რამის გაკეთებას ცდილობ-გარწმუნებს, რომ “მაინც არაფერი გამოვა”.  ყველა ჩავარდნის მერე  კი სიხარულნარევი ნიშნისმოგებით გპასუხობს “ხომ გეუბნებოდი”, რომ ადამიანი სასტიკი არსებაა.

მერე-სწავლას მუშაობა შევუთავსე და-საბოლოოდ გავიზარდე. ჩემს რეალიზმს ცინიზმი შეერია, როგორც კონკურენციაში, სამსახურშია მოსალოდნელი (მაგრამ გამოუცდელი დამწყებისთვის მაინც-სურპრიზი) ბევრი ახალი და საინტერესო რამ გავიგე ადამიანების შესახებ.   წერა რათქმა უნდა, აღარ გამხსენებია საკმაოდ დიდხანს. სანამ…  კითხვის მოყვარული, ღამისთევით სამსახურში მყოფი-ბლოგებს დავეჩვიე. ხშირად ვტოვებდი კომენტარებს, რამდენიმე საყვარელი ბლოგი გამიჩნდა, ხშირად ვკითხულობდი უამრავ პოსტს (ლინკიდან ლინკზე გადავდიოდი მოკლედ :)) და-გადავწყვიტე, რომ ჩემი მივიწყებული საქმიანობა განმენახლებინა. დავიწყე წერა.

ბლოგის დარეგისტრირების იდეა კარგა ხანს მქონდა, მაგრამ არ ვაკეთებდი. არ მინდოდა ჩემებს (სანაცნობო წრეს და ოჯახს) გაეგოთ რომ ვწერდი, რას ვწერდი და ა.შ. გამოსავალი მაინც ვიპოვე: ანონიმურობა.

პარადოქსია, მაგრამ ბლოგი არის ჩემი ნიღაბი, მაგრამ ამავე დროს არის ჩემი ყველაზე ნამდვილი სახე. ჰო, ბოლო დროს მივივიწყე ისევ, მაგრამ ყველა აქ შემოსვლა-სახლში დიდი ხნის მერე დაბრუნებას გავს. ყველა წერტილი რომ  მიყვარს, ყველა სიტყვა და ყველა კომენტარი.

2011 წლის 30 იანვარს დავარეგისტრირე ბლოგი. მის მერე ბევრი რამ მოხდა და ეს მე და ჩემს ბლოგს გვახსოვს :) ჰოდა, ამდენი წლის მერე, 313-ე პოსტით,  მინდა გრავატარკას ამოფარებული გოგო მოგესალმოთ და მადლობა გითხრათ რომ აქ ხართ. ბოლო ბოლო, რა მნიშვნელობა აქვს როგორ გამოვიყურები, ან ვინ ვარ რეალურად,  მაგრამ მაინც..

10330228_688129797923901_8225151131984876505_n

გამარჯობა!

 

თქვენი თეა.

 

 

კვირა.

ახალგაღვიძებული ფოთლებიდან გამოპარული მკრთალი მზის სხივი.

სხივისგან არეკლილი ნამი. ტოტზე მოღუღუნე მტრედი.

აივანზე  გატანილი პუფი, მზე რომ ნახევრად გხვდებოდეს,ელექტრონული წიგნებით სავსე ტაჩპედი, (ეს უფრო მობილურია, ვიდრე ყველა სახლში ბიბლიოთეკის ტარება ;))  ცივი ყავა. დილის 11 საათი. კვირა.10150798_673388696064678_55850901049133137_n

აივნის გისოსებიდან შემჩნეული გარეთ სასეირნოდ გამოყვანილი პატარა ბავშვები, მოცინარი თინეიჯერები, საქმიანად მიმავალი ხალხი. ერთი ქუჩის იქით- მთავარი ქუჩიდან მანქანების ღმუილი ყრუდ აღწევს. დიდი ქალაქი გიყვარს და ეს არ გაწუხებს.

ტელეფონის ხმა გარკვევს წიგნის სამყაროსგან, რომლის ეპოქაში ტელეფონზე არაფერი სმენოდათ: მეგობარი მალე შენთან იქნება.  4 საათი გამხდარა, უფრო დათბა, ვიდრე დილით.

აივანზე გატანილი მეორე პუფი, ახალი ჭიქა ცივი ყავა მეგობრისთვის, შეხვედრა.

საუბარში და სიცილში მოპარული საღამო. მეგობრის გაცილება სახლამდე. კიდევ გაპარული რამდენიმე საათი; უკანაც ფეხით მოდიხარ, კარგი ამინდია და სეირნობა გიყვარს. მუსიკას უსმენ..

ტელეფონის ხმა: ხვალ სამსახურია და უკვე გირეკავენ წინასწარ, გახსენებენ შეხვედრების დროს.  ეს ზარი უხეშად იჭრება კვირა დღეში, მაგრამ რას იზამ. გონებაში გადაიმეორებ შეხვედრების დროს. მსუბუქად ივახშმებ. “მწვანე ჩაი და ხილის სალათი დღის საუკეთესო დასასრულია”-იფიქრებ და ინტერნეტში მხოლოდ ახალი ფილმის მოსაძებნად შეხვალ, სასურველს იპოვი და გემრიელად მოკალათდები დიდი ეკრანის წინ.

მერე-სიზმრების სამყაროში გადაეშვები.. და არანაირი სადარდებელი, საფიქრალი, ტკივილი ან დაღლა არაა მნიშვნელოვანი. დღეს მნიშვნელოვანი ხარ შენ და შენ თავს აჩუქე ერთი დღე. დღე,  მოწყვეტილი გარესამყაროს.

ბედნიერება? განა მისთვის ბევრი რამაა საჭირო. მომენტშია ბედნიერება, თითეულ წუთშია ბედნიერება. უბრალოდ უნდა მოიცალო და დაინახო. წამით გაჩერდე და-უბრალოდ დატკბე.

მეტი არაფერი.

თეა.

977a5e196a5f402f439857fd3dd78b73

 

 

ფილოსოფიური სათაურის მაგივრად.

დაიმანჭო მაღვიძარას ხმაზე. ნაძალადევად ადგე, შხაპი, ტანსაცმელი, ყავა. ტრანსპორტი. სამსახური. კომპიუტერი. მუშაობა. ინტერნეტი. შესვენება. ფასტ ფუდი/ყავა/შეკვეთილი ლანჩი. ინტერნეტი. მუშაობა. გაბრაზება.calm, sleep, think, girl, beauty დამშვიდება. ერთი გულიანი სიცილი. ორი ახალი ადამიანის ნახვა. კომპიუტერი. ინტერნეტში პოლიტიკაზე სტატიების წაკითხვა. სტრესი. ტელეფონი. ნერვიულობა. კომპიუტერი.  სიხარული. კომპიუტერი. ინტერნეტი.  ფეისბუქის სტატუსები. პირობა რომ დიეტაზე ხარ ხვალიდან. და გულწრფელი დაჯერება ამ პირობის. ტელეფონი. საათს ახედო მოუთმენლად. 5:00 მკრთალი სიხარულის ტალღა. ინტერნეტი. საათს ახედო მოუთმენლად. 5:45. “ინტერნეტში დრო რა სწრაფად გადის”. პალტოს ჩაცმა, ტელეფონების ჯიბეებში ჩაწყობა. ოფისის დაკეტვა. ტრანსპორტი.მუსიკა. მაღაზია. სახლი.  მსუბუქი ვახშამი. სითბოში დაჯდომა და რაიმე მსუბუქი ფილმის ყურება, რომ გონებამ დაისვენოს. საათზე დახედვა. “ძილის დროა”. დაგეგმვა, რომ გაზაფხულიდან უფრო აქტიურ ცხოვრებას დაიწყებ და თავისთვის თქმა, რომ ეხლა უბრლაოდ ზამთარია და არაფრის ხალისი არ გაქვს ამ სიცივეში. ლოგინში ლეპტოპის შეთრევა. ამჯერად-დრამის ან საშინელებათა ფილმის/ტრილერის ჩართვა. დაძაბული ინტერესით ყურება. ბანალური ფინალით გაფუჭებული ფილმის ეფექტი, ან-აღფრთოვანება საინტერესო ფილმით. მაღვიძარას მომართვა. ძილი.

დაიმანჭო მაღვიძარას ხმაზე. ნაძალადევად ადგე, შხაპი, ტანსაცმელი, ყავა. ტრანსპორტი. სამსახური. კომპიუტერი. მუშაობა. ინტერნეტი. შესვენება. ფასტ ფუდი/ყავა/შეკვეთილი ლანჩი. პირობა რომ დიეტაზე ხარ ხვალიდან და ამის გულწრფელად დაჯერება. ფეისბუქი. მუშაობა. ფეისბუქი. ერთი გულიანი სიცილი. ერთი ახალი ადამიანის ნახვა. ორი ახალი ჭორის უინტერესოდ მოსმენა. თანამშრომლებთან არაფრისმთქმელი საუბარი. კომპიუტერი.ტელეფონი. საბუთები. ნერვიულობა. კომპიუტერი.  ტელეფონი. კომპიუტერი. ინტერნეტი. ტელეფონი. საათს ახედო მოუთმენლად. 5:00 მკრთალი სიხარულის ტალღა. ინტერნეტი. მეგობრებთან დროის დათქმა საღამოს შეხვედრისთვის. “რა ჩავიცვა ამ სიცივეში”.  საათს ახედო მოუთმენლად. 5:55. “საქმეში დრო რა სწრაფად გადის”. პალტოს ჩაცმა, ტელეფონების ჯიბეებში ჩაწყობა. ოფისის დაკეტვა. ტრანსპორტი.მუსიკა. მაღაზია. სახლი. საღამოს შეხვედრისთვის მზადება. ზარი. შეხვედრა. მსუბუქი ალკოჰოლი, გულიანი სიცილი, რამდენიმე სურათი ისტაგრამზე და ფეისბუქზე. “მაგრად გავერთეეე” -”მიყვარხართ გოგოებო”. დაღლილზე ტაქსში ჯდომა. სახლი . საათზე დახედვა. “ძილის დროა”. შხაპი. საწოლი, მაღვიძარას მომართვა. “კარგი საღამო იყო, გაასწორა, ნეტა ხშირად ვიკრიბებოდეთ”. ძილი.

წლების მანძილზე ტრილიონი პატარა ნერვიულობა, რომელიც თავის დროზე ქვეყნის დაქცევად გეჩვენებოდა. მილიონი პატარა სიხარული, რომელიც ბედნიერების შეგრძნებას გიტოვებდა.

——

ამაყი აზრის გაყოლება ცხოვრებაში: “მე სრულწლოვანი, დამოუკიდებელი, საქმიანი ადამიანი ვარ.” 

“ვარ თავისუფალი და ბედნიერი.”

ცხოვრება? -ის კი.. გადის.

დასასრული.

against storm alone

დუმილიანი გოგოს დღიური.

სექტემბრის მერე დუმს ბლოგი და ვდუმვარ მე. არადა, რამდენი რამ მოხდა სექტემბრის მერე..3173c672dfa47d138a482cb46f703f9e

მორიგი სახლი გამოვიცვალე, ეხლა-საბურთალოზე ავიბარგე და ჩემს ახალ “კუთხეს” ვაწყობ. პროექტი, რომელზეც წელიწადნახევარი ვმუშაობდი-დავასრულე და შედეგით ვამაყობ. მართლა ვამაყობ. ჩემი მკურნალობის კურსი პროცესშია, დიდ შედეგებს ვერ ვხედავ, მაგრამ იმედი მაქვს რომ იქნება :) რუტინა, სამსახური, სახლი, ყოველდღიური საფიქრალი და დუმილიანი მე.

უკვე აღარ მახსოვს, ბოლოს როდის ვიყავი ნამდვილი მე და როდის დამაფასეს ასეთი.

პარადოქსია:  ბლოგი არის ჩემი ნიღაბი, მაგრამ ამავე დროს არის ჩემი ყველაზე ნამდვილი სახე. ჰმ, მიყვარს პარადოქსები.

რამდენად მარტოსული უნდა იყო, რომ ესაუბრო ფურცლებს?

რამდენად უნდა მერყეობდე ნიღბიანი სახითაც კი, რომ დაწერილი პოსტი, გადმოცემული ემოცია დრაფტში ჩაკეტო, როგორც ცხრაკლიტურში და არც კი დაუშვა შანსი რომ ამას ოდესმე სხვებს, თუნდაც რეალურად უცნობ ადამიანებს გაუმხელ?

რამდენად  გადაღლილი უნდა იყო ადამიანებით, რომ ახალ მეგობრებსაც ეჭვის თვალით უყურო და თავიდანვე ელოდო მათგან რამე ცუდს?

რამდენად მარტო უნდა გრძნობდე თავს, რომ შენს ყველაზე საკრარულ ფიქრს ვერ უზიარებდე მეგობრებს? ნამდვილ მეგობრებს??

რამდენად მძიმედ უნდა გრძნობდე თავს, რომ გეგონოს, რომ ხალხს აწუხებ, დედამიწას ამძიმებ?

ყოფილხართ ისე მარტო, რომ დუმილში გაგიტარებიათ დღე??

მე-კი.

გადის კიდევ ერთი წელი. ბუნებრივია, რომ გავიზარდე და შევიცვალე. მომემატა ასაკი, გამოცდილება, საფიქრალი. ჰმ, 24 წლის ვარ. 24 წლის!!! ზოგს ეს სასაცილოდ პატარა ეჩვენება, ზოგს-სასაცილოდ დიდი. მაგრამ მე მგონია რომ უცებ გავიღვიძე და აღმოვაჩინე, რომ უკვე 24 წლის ვარ! 

არ მინდა წელი შევაჯამო, დემაგოგია დავიწყო: რა იყო კარგი და რა-ცუდი, ბლა ბლა, ბრტყელი ფრაზები. იყო და იყო. რა მოხდა მერე. ხან კარგი იქნება, ხან-ცუდი. სხვანაირად არ არსებობს.

პირველად ცხოვრებაში არ ვგეგმავ მომავალ წელს.

პირველად არ ვიცი სად ვიქნები მომავალი წლის დეკემბერში. არც, ნოემბერში, არც, პრინციპში, თებერვალში. :)

პირველად ვარ მშვიდად და ურეაქციოდ ვხვდები ბურუსიან მომავალს. ეგ სულ ბურუსიანია, მოსვლით მაინც მოვა, ნერვიულობა კი- არ უშველის :)

ვიცი რომ გაურკვევლობის წინ ვდგევარ და არ ვფიქრობ რა იქნება. უბრალოდ ველოდები. თუნდაც ეს ჩემი ცხოვრების ამოყირავებით დასრულდეს. 50-50 ზეა. ვტკბები ყოველი დღით და მენანება ყოველი დაკარგული წუთი.

მიხარია ფანტელები, ატალახებული გზაც მიხარია,  გვიან ღამემდე ფილმის ყურებაც და დილით ძლივს გაღვიძებაც მაღვიძარას ხმაზე…. ყველაზე მეტად მაინც, მუსიკა მიხარია. ასე მგონია, როცა მუსიკას არ ვუსმენ-არ ვცოცხლობ.

მერე რა, რომ უამრავი პრობლემები გვაქვს და ათასი საფიქალი. საფიქრალი რო არ იყოს, სიცოცხლე არ იქნებოდა.

ცხოვრება მაინც მაგარი რამეა. ;)

ჰოდა, სავარაუდოდ, უკვე 2014-ში მოგესალმებით მეგობრებო. იმედია ძველებური მოთხრობებით და პოსტებით დავბრუნდები და არა-ამგვარი ბოდვა პოსტებით :)

სურვილების ასრულებას გისურვებთ. და იყავით ბედნიერები. ეს ყველაზე მნიშვნელოვანია.

პატივისცემით,

თქვენი-თეა.

64aa5be386a7dd3c0ee360d462e5e05d

გულწრფელად

მოდი, ვისაუბროთ გულწრფელად. როგორც მარტო ჩვენ ვიცით-ჩემო მუზმუზელას მიზეზით აღმოცენებულო ბლოღო და -მე. დიიიდი ხანია არ გვისაუბრია გულწრფელად. ზედმეტად დიდი.

მომენატრა აქაურობა, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე რა ხანია აზრს ვერ ვხედავ წერის. გადამიარა იმ რამდენიმე წლიანმა “შემოტევამ” რომ უნდა ვწერო ალბათ. ან -იმდენად გადაღლილი ვარ და მოუცლელი-ვეღარ ვიცლი. რას გაიგებ.42702793ce7bbdbfe4bc0a9d1c60e2c8 აი, გავალ შვებულებაში და მერე მივხვდები გადაღლის ბრალი იყო თუ არა. ენივეი. მომენატრა აქაურობა.

ჩემკენ რა ხდება? დარწმუნებული ვარ არავის არაფერში აინტერესებს. მათ შორის-არც მე ვფიქრობ დიდად რა ხდება ბოლო ბოლო ჩემკენ. ესეც გადაღლის ბრალია. რაც მეტს ვფიქრობ-მით მეტჯერ მგონია რომ დარხეული გვაქვს (ქვეყანას) და დარხეული მაქვს (მე პირადად) ამიტომ-  ბევრს ვაკეთებ და ნაკლებს ვფიქრობ. შედეგები? დღე ისე გარბის-ვერც ვიგებ.

ჩემი და კილოგრამების ბრძოლა გრძელდება და სავარაუდოდ სისხლისღვრით თუ დამთავრდება. ჩემივე სისხლის ღვრით.

სამსახურებრივი კარიერის კიბეებზე მივისწრაფი და მე თვითონ არ ვიცი ან-თუ ავაღწევ საერთოდ და თუ ავაღწევ კიდევ-იქ რა იქნება. სავარაუდოდ, ამასაც ისეთივე იმედგაცრუება მოყვება, როგორც იცის ხოლმე: მიზანს მიაღწევ და მერე ყველაფერი უფერულდება. დებილობაა ნამდვილად. კი.

მომენატრა ბევრი რამე, WORCAHOLIC-რომ ვიყავი ვიცოდი, მაგრამ ასეთი გადავარდნილი ჯერ არასდროს ვყოფილვარ. ხოდა, ზაფხული რომ ისე გავიდა-შვებულება მაინც ვერ ავიღე, ერთხელ, ძალიან კოკისპირულ წვიმაში (კი, აგვისტოში სწორედ) მოვყევი, სახე შევუშვირე მსხვილ წვეთებს და უცებ გამახსენდა,რომ….  რამდენი ხანია ბუნებისთვის არ მომისმენია, ჩემი გულისცემის ხმა არ გამიგია, თავიდან ბოლომდე წიგნში არ ჩავფლულვარ და დღის გასვლა ვერ გამიგია, მეგობრებთან ერთად მთელი დღის გატარების მერე ნასიამოვნები, მაგრამ ოდნავ ნაწყენი (რომ საღამო მოვიდა)-შეგრძნება არ დამუფლებია, შოკოლადის (ან-ხილის) ტორტის ნაჭერი არ მიჭამია ან- გემო ვერ ჩამიყოლებია გასუქების შიშით. წამლების მიღების გარეშე არ გამიტარებია დღე, არ დამთენებია მეგობართან საუბარში…..არ გამიკეთებია ის რაც მისწორდება და რატომღაც ანგარიშს ვუწევ კონკრეტულ საგნებს. (არა, ხალხს და საზოგადოებას არა :დ) დიდი ხანია თავს მარტოსულად ვგრძნობ, მაგრამ არასდროს მიგრძვნია მთელი სიცხადით, თურმე როგორ ვარ მარტო. რამდენად ვარ მარტო.

დავრჩით მე და ჩემი სამსახური. სამსახურის მერე კი-საკუთარ თავთან მარტო დარჩენის შიშით შეპყრობილი ვეძებ მორიგ ფილმს, რომ ვუყურო,  ჩავუფიქრდე და სხვა რამეზე გადავიტანო ყურადღება. დაღლილი თვალები ელ. წიგნებს ვერ უძლებს, თორემ… :) ჰო, რუტინაშიც არის რაღაც რომანტიული :)

არ მინდა ვიყო ოპტიმისტი, ან პესიმისტი, ან-რეალისტი. არანაირი “ისტი” არ მინდა ვიყო, უბრალოდ მინდა ვიყო ისეთი, როგორიც ვარ.

კარგია, რომ პირდაპირ და გულახდილ საუბრებს ვერ გადავეჩვიე. მე ვიცვლები, საგრძნობლად ვიცვლები თანაც, და არ მინდა დავკარგო ეს: ჩემი პირდაპირობა და გულწრფელობა ჩემს სავიზიტო ბარათად იქცა და საწყენი იქნებოდა ეს რომ დამეკარგა. ისიც საკმარისია რაც დავკარგე უკვე. მაგალითად-წერის ხასიათი. ჩემი მუზმუზელა, ეგო, მეორე მე, და მესამე მეც-ყველა დავკარგე და დავრჩი მარტო მე. ნამდვილი მე. რეალური მე. ბევრი დანაკარგია ერთი წლისთვის, არ მეთანხმებით? ;)

მორიგი უსახლკარობის წინაშე მდგარს-საფირქალი ნამდვილად არ მელევა და ამაში ვერავის დაგიდებთ ტოლს :) ყველას აქვს თავისი საფიქრალი, ამიტომ ჩემით არ შეგაწუხებთ. თქვენიც გკმარათ..

ძნელია იყო მარტო მაშინ, როცა არ გინდა მარტო ყოფნა. მაგრამ ამას აადვილებს ის, რომ უკვე დიდი ხანია მარტო ვარ და მივეჩვიე. ყველაფერს ეჩვევა ადამიანი.  მარტოობა არც ისე ცუდია, პირიქით. კარგი რამეა. მაგრამ, როგორც დედიკო იტყოდა-გადამეტებული არაფერი ვარგა. მე კი ბალანსის დაცვაში აშკარად არ მაქვს ნიჭი :)

ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითოს საიდანღაც, ძაალიან განცალკევებული ადგილიდან ვუყურებდე ყველაფერს, თითქოს იქ ჩემს ფიქრებს და ჩემი თავს მეტი არავინ არის (ჰო, ასე იცის ადამიანებთან ურთიერთობას რომ მინიმუმამდე დაიყვან) და ისღა დამრჩენია მხოლოდ თვალი ვადევნო სხვებს, ვინც მაინტერესებს და ვინც  მომწონს. აი როგროც ფეისბუქზე დასქროლავ ნიუსებს და საყვარელი ფრენდის “კედელს” გადახედავ-რას შვება, როგორ არის.. მაგრამ არ მისწერ.

ვგრძნობ, რომ ცხოვრების გარდამტეხ მომენტში ვდგევარ და პირველად არ ვიცი რა იქნება, ვარაუდითაც კი. ასწორებს. როგორც წესი, სურპრიზები არ მიყვარს და ყველაფერს რომ ვაკონტროლებ-ეგ მომწონს, მაგრამ ეხლა-არ ვფიქრობ რა იქნება. უბრალოდ ვიცი რომ სადღაც გარდამტეხ მომენტში ვარ და ..ნუ, ვარ რა… ველოდები როდის დასრულდება ეს ყველაფერი და ჯამში და რას მივიღებთ :)

მითხარით რამე კარგი, თორემ წამიღო ნაცრისფერმა ერთფეროვნებამ.

თქვენი გადაკარგული თეა :)

74f6c547664ad5ee6196669bec1b76d6

ერთი წამი

ნიკა და ლაშა ერთ ქალაქში ცხოვრობდნენ, სხვადასხვა სამსახური ჰქონდათ და სხვადასხვა ადგილებზე ბინადრობდნენ. ნიკა 30 წლის იყო, ლაშა 26-ის, და ისინი არასოდეს შეხვედრიან ერთმანეთს. ყოველ შემთხვევაში-მათ ასე ეგონათ.  სინამდვილეში, ნიკა და ლაშა რამდენიმეჯერ შეხვდა ერთმანეთს და უფრო მეტიც-ისაუბრეს კიდეც.

პირველად საფეხბურთო არენაზე შეხვდნენ, ორივე საყვარელი გუნდის თამაშზე მოვიდა. ნიკამ ლაშას გატარება სთხოვა, ლაშა უკან მიიწია და ნიკამ მადლობა გადაუხადა, ლაშას ეს უკვე აღარ გაუგონია ტრიბუნების ღმუილში. მეორეჯერ ისინი ამ შემთხვევის მერე რამდენიმე თვეში შეხვდნენ ერთმანეთს. ლაშა პარკში იჯდა, მუსიკას უსმენდა და ჩანდა, ვიღაცას ელოდა, ხოლო ნიკა პატარა გოგოს ასეირნებდა მახლობლად. ლაშას მოეწონა ლამაზი პატარა და მას გაუღიმა, გოგონამ ღიმილი დაუბრუნა-ნიკამ დაინახა უცნობი ბიჭი მის შვილს რომ უღიმოდა და შეუმჩნევლად ჩაეღიმა. რაკი ლაშა ახლოს იყო, ნიკამ დრო ჰკითხა, პასუხი მიიღო თან დააყოლა პატარა ქალბატონის მისამართით კომპლიმენტი. ნიკამ მადლობა გადაუხადა უცნობს  და პატარა გოგოსთან ერთად, შადრევანისკენ დაიძრა, ლაშამ თვალი გააყოლა მამა-შვილს და ისევ მუსიკის მოსმენა განაგრძო. ამის შემდეგ, მათ ერთმანეთი აღარ უნახავთ რამდენიმე წელი. მაგრამ, ბოლოს, მაინც შეხვდნენ.

ორივე რიგში იდგა, ლაშა მეხუთე იყო რიგში, ნიკა-მეჩვიდმეტე. ნიკა დროდადრო საათს დაჰყურებდა, როგორც ჩანს-ჩქარობდა. მოულოდნელად-ლაშას დაურეკეს და სასწრაფოდ წასასვლელი გახდა, მან მიმოიხედა და შენიშნა ლაშა, რომელიც საათს წამდაუწუმ ამოწმებდა და – ეკრანს, სადაც რიგი ცხადდებოდა  შეწუხებული სახით უყურებდა. ლაშა მას მიუახლოვდა და ბილეთი მიაწოდა: “გეჩქარებათ და მე წასასვლელი ვარ, ხომ არ გადავაგდებ”-მიმართა უცნობს. სიხარულით სავსე ნიკამ მადლობა გადაუხადა უცნობს და  მართლა გულით მადლიერი იყო  მისი, რიგში წინ წავიდა და ლაშას ადგილი დაიკავა. რაკი რიგში მალე წაიწია წინ-მან არ დააგვიანა სამსახურში და მალე-მნიშვნელოვანი ნაბიჯი გააკეთა კარიერაში, იმ დღეს დანიშნული წარმატებული მოლაპარაკებების მერე ერთ ერთ საქმიან პარტნიორთან. ასე-მისთვის სრულიად უცნობი ბიჭი მისი წარმატების ბილეთად იქცა, მაგრამ მან ეს არ იცოდა. იმავე დღეს, სწორედ ამ დანიშნულ შეხვედრაზე მიმავალი ნიკა ლაშას ისევ შეხვდა და ცნობის ნიშნად-თავი ოდნავ დაუქნია, პასუხი მიიღო და ორივემ გზა განაგრძო ურთიერთსაპირისპირო მიმართულებით.

რამდენიმე თვეში, ისინი კვლავ შეხვდნენ, მაგრამ არცერთმა არ იცოდა ამის შესახებ. ისინი რესტორანში იყვნენ. ნიკა დაბადების დღეს აღნიშნავდა, ლაშა-დიდი ხნის უნახავ მეგობრებთან ერთად მისჯდომოდა სუფრას დარბაზის მეორე ბოლოში. ორივე  მხიარულად ატარებდა დროს ერთსა და იმავე ადგილას, მაგრამ ერთმანეთის არსებობის შესახებ არაფერი იცოდნენ.

ერთხელ, ნიკამ ძალიან ცუდი ამბავი შეიტყო სამსახურში და შორიკებული ამბით-სამსახურიდან მომავალი მანქანას ავტომატურად მართავდა, მისი გონება სხვა საფიქრალით იყო დაკავებული, ის  ნერვიულად ეწეოდა სიგარეტს. ამავე დროს-ლაშამ მაღაზიაში ახალი აიპადი შეიძინა და გახარებული ამ შენაძენით საგარანტიო პირობებს კითხულობდა ტროტუარზე, სანამ ფეხით მოსიარულეთა გადასვლას დაუშვებდა სიგნალი.  ნიშანს ახედა-მწვანე აინთო და მანქანები ნელა შეჩერდნენ ხაზთან, კითხვაში გართულმა ლაშამ გზის გადაკვეთა დაიწყო, როცა ვიღაცამ დაუძახა ქუჩის მეორე მხრიდან. ლაშას ეს ხმა არ გაუგია პირველი დაძახილით, ვიღაცამ კიდევ გაიმეორა ხმამაღლა “ლაშა!” ამ დროს-მან გაუჩერებლად მიიხედა იმ მხარეს-საიდანაც ხმა მოესმა და თვალთახედვიდან დაკარგა ქუჩის ის ნაწილი-სადაც მანქანები ჩერდებოდნენ ხაზთან.  მანქანის მექანიკურად მმართავი ნიკა სიჩქარეს მისდაშეუმჩნევლად უმატებდა, და  როცა გაიგონა ტროტუარიდან დაძახებული “ლაშა!”- ყურადღება გაეფანტა.სიჩქარე საგრძნობლად მოემატებინა,  გაჩერება გვიანი იყო….

რამდენიმე წამში ქუჩა ხალხით აივსო, რომლებმაც დაინახეს მომხდარი. ნიკა ჭკუიდან  შეშლილი იყო მომხდარით.  დახმარებას შეეცადა, მაგრამ გვიანი იყო. ის კაცი, ვინც ლაშას ეძახდა-ეხლა თავს დადგომოდა მის ცხედარს და გაუჩერებლივ იმეორებდა: “რატომ არ გაჩერდა როცა დავუძახე, ეხლა ხო ცოცხალი იქნებოდა, უბრალოდ ერთი წამით რომ გაჩერებულიყო – ეს მანქანა აცილდებოდა, უბრალოდ უნდა გაჩერებულიყო ძალიან ცოტა ხნით.  ერთი წამით გვიან რომ ყოფილიყო აქ, მარტო ერთი წამით….”

დასასრული.

წერილი ადრესატის გარეშე.

პარადოქსი იმაში მდგომარეობს, რომ ვერავინ დედამიწის გულზე ვერ მიხვდება, რომ მე შეიძლება ეს გრძნობა მქონდეს ეხლა. ჩემსქცევებზე, საუბრებზე, ცხოვრებაზე დაყრდნობით-ვერაფინ იფიქრებს ამას. ჰაჰ :) ირონიული პარადოქსია.

კიდევ ერთი პარადოქსი ისაა, რომ ბლოგზე მაქვს აფარებული ნიღაბი მაგრამ  აქ უფრო რეალური და გახსნილი ვარ, ვიდრე ნამდვილ სამყაროში.

მე მიყვარს პარადოქსები. საინტერესო რამეა.

აქ არ მინდა ვიყო მხიარული, ოპტიმისტი და მუყაითი “ფრენდი”, აქ არ მინდა მქონდეს ეს ნიღაბი. აქ მე ფიქრიანი მინდა ვიყო, ცოტათი ნაღვლიანიც და მდუმარე.

დღეს ღამენათევმა თვალები დავხუჭე, რომ სიჩუმეს გავქცეოდი, არ მიშველა, მერე მუსიკა ჩავრთე და ცრემლმა გზა თავისით ნახა. ..

რამდენად მარტოსული უნდა იყო, რომ ესაუბრო ფურცლებს?

რამდენად მარტო უნდა გრძნობდე თავს, რომ შენს ყველაზე საკრარულ ფიქრს ვერ უზიარებდე მეგობრებს, ყველაზე ახლობლებსაც კი?

რამდენად მარტო უნდა იყო, რომ რჩევა ვერავის კითხო, მხოლოდ შენი თავის იმედი გქონდეს, მხარში დგომა ვერ სთხოვო ცოტა ხნით, როცა გჭირდება..

იცით? ოპტიმიზმი და პიროვნული სიძლიერე ძალიან თრგუნავს და ღლის.

უსასრულო წყვდიადს გავუსწორე თვალი და მომინდა მასში დაკარგვა….

ყოფილხართ ისე მარტო, რომ აბსოლიტურ დუმილში გაგიტარებიათ დღე?

მე – კი.

თეა.

მე-ეხლა

ლილიანი

ლილიანი ისეთივე უცხო და ლამაზი შესახედაობის გოგო იყო,როგორი სახელიც ჰქონდა. ძალიან ლამაზი იყო, უღმერთოდ ლამაზი. ინგლისურზე სიარულს სანამ დავიწყებდი რამდენიმეჯერ გავიგე მისი სახელი მასწავლებლისგან. ხშირად ამბობდა, რომ ლილიანი და მე ვგავდით და აინტერესებდა, ეროვნულებზე ბოლო ბოლო-რომელი ვაჯობებდით ერთმანეთს, კარგი სამსახურის შოვნას რომელი უფრო მალე შევძლებდით… არ ვიცნობდი, მაგრამ ცნობისმოყვარეობა მკლავდა გამეგო ვინ იყო ის, რომელიც ასე მგავდა? ნუთუ მართლა ასე მგავდა??… სკოლის ბოლო წელს ინგლისურზე მოსამზადებლად დავიწყე სიარული.  იქ ვნახე ლილიანი პირველად. ვნახე და მივხვდი,რატომ მადარებდა მე ყოველთვის: იერით მგავდა, დიდი, ჭკვიანი თვალებით შემომხედა და მაგიდის მეორე მხარეს გაიჩოჩა, რომ ჩემთვის დაეთმო ადგილი.

“როგორც იქნა შეგახვედრეთ”-საზეიმო ხმით თქვა მაშინ მაკა მასწავლებელმა. მე უხერხულად გავიღიმე. ეტყობა, ლილიანსაც უყვებოდა ჩემზე, როგორც-მე მასზე. ორივე ჯავახიშვილში ვაბარებდით. მე-ჰუმანიტარულზე, ლილიანი-სოცპოლიტიკურbest friends ფაკულტეტზე. მიუხედავად იმისა, რომ  ჩვენი ნაცნობები აღგვიქვამდნენ როგორც კონკურენტებს-ჩვენ არასოდეს შევჯიბრებივართ ერთმანეთს. მთელი გულით მიხაროდა მისი წარმატება, ისევე როგორც მას ჩემი. ის-მის სკოლაში იყო წარჩინებული მოსწავლე, მე-ჩემს სკოლაში. მალე დავმეგობრდით, მართლა ბევრი საერთო აღმოგვაჩნდა.

“მათხოვებენ”-ცრემლიანად პირველს მე მითხრა, როცა რამდენიმე დღიანი მოღრუშულობის და მოწყენილობის მერე-ვკითხე მიზეზი. მალავდა ყველასთან, კიდევ ჰქონდა იმედი, რომ ქორწილი ჩაიშლებოდა.
“ვისზე?”-დავიბენი უცებ, ლილიანს შეყვარებული ყავდა, მაგრამ მასზე გათხოვება უნდა გახარებოდა, ესე იგი რაღაც რიგზე ვერ იყო..
“თბილისელია ვიღაცა, სპორტსმენი, არ ვიცნობ!”-ცრემლები ღაპაღუპით წამოუვიდა. პარკში ვიყავით სასეირნოდ მაშინ, ცოტა მოშორებულ ადგილას გავიყვანე-არ მინდოდა ვინმე ნაცნობს ენახა ასეთ მდგომარეობაში.
“კი მაგრამ…”-ვიცოდი რომ ჩემი ნათქვამი გულს უფრო ატკენდა და ენაზე მომდგარი პროტესტი ყელში ჩავაბრუნე.
“ჰო, მამამ გადაწყვიტა. იცის რომ უეჭველი თბილისში ჩავაბარებ და არ უნდა იქ “უპატრონოდ” ვიყო, რაკი ძმა არ მყავს და “მიმხედავი”-დამცინავი ტონით გააჯავრა მამას. “ჰოდა, იპოვა გამოსავალი. არც ბინის პრობლემა მექნება, არც რამე, არც “პატრონის” კიდევ. და ხო იცი, არ უნდა რომ ლევანს წავყვე”-შემომტირა მეგობარმა.
“და ლევანი…”
“ლევანი იყო მოსული ხელის სათხოვნელად ამ შაბათს და მაშინ თქვა მამამ, რომ მე საქმრო მყავს!”-გოგოს ხმა განწირულად მოისმა. შემებრალა მეგობარი,უსიყვარულოდ, უცხო ადამიანზე გათხოვება..
“რა იყო, შუასაუკუნეებია? რა უბედურებაა!”-ვცდილობდი გამეკონტროლებინა ბრაზი. ვიცნობდი მამამისს და მოსალოდნელი იყო მისგან ამგვარი საქციელი: ტირანი იყო ბუნებით. თავმომწონე, შეძლებული, საამაყო ოჯახის უფროსი-ტირანი. ცოლიც დაშინებული ყავდა, სავარაუდოდ-ურტყამდა კიდეც. ლილიანზე კი-მზე და მთვარე ამოდიოდა: მის შვილს ბავშვობიდან “საქართველოს დედოფალს” უწოდებდა და გულწრფელად სჯეროდა ამის. ეხლა კი “დედოფალს” “პრინცი” მოუძებნა, მისი აზრით, შესაფერი.
მერე? მერე ლილიანი როგორღაც, შეეგუა ამ ამბავს, ორჯერ სცადა გაპარვა, პირველად-უკან მოაბრუნა მამამ, მეორედ-მანქანით დაეწია გზაში, ჯერ ნორმალურად გასულებიც არ იყვნენ ქალაქიდან. ხმები მოდიოდა, რომ ოჯახის უფროსის ბუბუნი მეზობლებს რამდენიმე ხანი არ აძლევდა მოსვენებას. ეტყობა, წინააღმდეგობებს “ებრძოდა” ცოლ-შვილის სახით.  მას მერე-ლილიანი შეიცვალა, დიდრონ თვალებში ჭკვიანი გამომეტყველება-სევდამ ჩაანაცვლა. ნაზი გოგო იყო, მუდამ ჩუმად ყოფნამ კი უფრო-სუსტი გამოაჩინა.

—-

მისაღებ გამოცდებზე ერთად მოვხვდით, ვგულშემატკივრობდი,მაგრამ დიდად არ ეტყობოდა, რომ აღელვებდა რა იქნებოდა იქ.
ბოლო გამოცდაზე რომ მივდიოდი-უკვე იქ იყო, მაღალი გოგო უცებ გავარჩიე ხალხში და მისკენ გზა გავიკაფე:სახეზე ღიმილი მიმეყინა: გვერდით უცხო ბიჭი და მამა ედგა თავმომწონედ. ბიჭს მასზე ხელი გადაეხვია.
“ლილიან!…უკვე მოხვედი?”-დაბნეულმა ვკითხე. ნაძალადევად გამიღიმა.
“გაიცანი, ეს ვასოა. ეს-ჩემი დაქალი, თეა”-უემოციოდ გაგვაცნო ერთმანეთს. ბიჭმა დაუმალავი   “ინტერესით” შემათვალიერა.
“მართლა გავხართ ერთმანეთს ხო იცი, ტყუილს არ ამბობდა დედაშენი”-ღიმილით გვითხრა ორივეს და ხელი მისი მხრიდან ჩამოიღო. ლილიანი ცოტა გვერდით გამოვიდა.
“ეს არის ‘საქმრო”, -ირონიულად ახსენა- როგორც კი გამოვალ გამოცდიდან, თბილისში მივყავარ, იქ გავიგებ შედეგებს. მამამ ბარგი შეკრა უკვე, მანქანაშია…. მორჩა!”-სწრაფად და იმედგადაწურული ადამიანის ხმით მეუბნებოდა ლილიანი, სანამ დრო ჰქონდა. მე მოულოდნელობისგან ხმა ჩამივარდა, გამოცდაზე ნამდვილად აღარ ვფიქრობდი. არ მეჯერა, რომ 21-ე საუკუნეში (მართალია ახალი დაწყებული იყო მაშინ, მაგრამ მაინც) ამგვარი რამეები კიდევ ხდებოდა.
“რომ გაიქცე? ამდენ ხალხში რას გაგარჩევს, დაიკიდე ეს გამოცდა გჭირდება ერთ უნივერსიტეტში მარტო, ჯავახიშვილს რაც უნდა ისინი ხო ჩააბარე უკვე და ხო იცი რომ ქულას აიღებ. გამოცდიდან ხალხს შეერიე და გაიქეცი, ლევანი მიგიღებს ხომ იცი”-მეც ხმადაბლა და სწრაფად ვესაუბრებოდი, იმის შიშით,რომ მამამისი მოვიდოდა და საუბრის საშუალებას შეგვიწყვეტდა.
“წამომიყვანს,არ დამტოვებს, ლევანის მშობლებიც უარზე არიან ასეთი სიტუაცია რომაა..”- მე ეხლა ლევანზე გავბრაზდი. ლაჩარი! მინდოდა უბრალოდ გაქცევა შემეთავაზებინა, სადმე, სადაც თვალი გაიხედებოდა, მაგრამ  “საქმრო” მოგვიახლოვდა. “რაო გოგოებო, მასალას იმეორებთ?”-უდარდელად გვკითხა და ისევ შემათვალიერა ხარბი თვალებით. სახეზე ცეცხლი წამეკიდა ბრაზისგან. “მათხოვარი”-დამეკაწრა ხმის იოგბი, მაგრამ თავი შევიკავე.
როგორც ველოდი, ჯავახიშვილში მოვხვდი,გრანტით. ლილიანიც. მე-სიებში მაღალი ქულებით-პირველ ხუთეულში შევედი. კვალდაკვალ მომყვებოდა ლილიანი.როგორც იქნა, ერთწლიანი “ნიძლავი” ადამიანებში, ვინც ჩვენ კონკურენტულად გვადარებდნენ-დასრულდა.მათი დასკვნით: მე ვაჯობე სწავლაში, ლილიანმა-ბედში. ის უკვე გათხოვილი ქალი იყო “სეწიერ , თბილისელ, კარგ ოჯახისშვილ ბიჭზე”.

მერე ლილიანი მთელი ზაფხული აღარ მინახავს.
———
რეგისტრაციაზე სრულ დომხალში ძლივს მივაღწიე დეკანატამდე, როცა ლილიანი შემეფეთა ჩვენ ქალაქელ გოგოსთან ერთად, რომელმაც 2 წლის წინ დაამთავრა სკოლა და ეხლა მეორე კურსზე იყო. გამიხარდა მისი ნახვა.
“თეეე!”-შორიდან დაიკივლა სიხარულით და ისეთი ინერციით წამოვიდა ჩემკენ, თითქოს იხრჩობოდა და მე მაშველი რგოლი ვიყავი.
“ლილიან!”-შევძახე მეც და გადავეხვიე მეგობარს-გამხდარი მომეჩვენა, თვალები ჩავარდნილი ჰქონდა, ამოღამებული.
“როგორ ხარ, წამო სადმე წავიდეთ დავსხდეთ, მომიყევი შენი ამბები!”-ხარბად მივაყარე.მომენატრა მეგობარი. მის სიხარულით დასტურზე მივხვდი, რომ ვჭირდებოდი, უნდოდა ყველაფრის მოყოლა. რეგისტრაცია “სახვალიოდ” გადავდე და იქვე, ახლოს კაფეში ჩამოვსხედით.
“თე, რომ იცოდე რა ნაგავია!”-ტირილნარევი ხმით დაიწყო. მე ყურადღებად ქცეულს, სახეზე შეშფოთება გამომეხატა.
“ეჭვიანია, იცის რომ ლევანი მიყვარდა და დღემდე მასზე ეჭვიანობს. სულ ელანდება რომ ლევანის ვწერ, ან -ვხვდები. ჩემს ტანსაცმელს ყნოსავს რომ უცხო სუნი შენიშნოს, სახლში ჩემს ჩუმად კამერა დააყენა შემოსასვლელთან, რომ გაიგოს ვინ შემოდის. შემთხვევით ვნახე და ვუმალავ რომ ვიცი. ნებისმიერ გამვლელზე ეჭვიანობს და სცენებს აწყობს. წინა კვირაში ჩემი მეზობელი ბიჭი სცემა იმიტომ, რომ პარკების ამოტანაში დამეხმარა. მერე-მეც მომწვდა,მაგრამ არ დამარტყა, ძალიან ძლიერად მიჭერდა ხელებს და ჩალურჯებული მაქვს ეხლა ორივე მხარი, იმიტომ მაცვია გრძელმკლავიანი ამ სექტემბერში”-უხერხულად გამიღიმა.სიგარეტს ნერვიულად მოუკიდა. არ ვიცოდი თუ ეწეოდა. “ჰო, დავიწყე მეც, მან არ იცის”-უსიტყვოდ მიხვდა და სიგარეტზე კომენტარი გააკეთა, მაგრამ ვის სცხელოდა სიგარეტისთვის.
“მამაშენს ეუბნები მერე რა “ოქრო” შეგახვედრა?”-ვკითხე და მივხვდი, ამ კაცს მომავალში მხოლოდ ზიზღით თუ გავიხსენებდი. არ სწყენია ტონი.
“კი, მაგრამ ასეა საჭიროო, ესე იგი დაიმსახურეო. ეგ ადრე დედას სცემდა და პირიქით, კაიკაცობა ჰგონია ალბათ”-მწარედ თქვა გოგომ და ხელი აუცახცახდა.
“ვაიმე ლილიან….”-შემებრალა მეგობარი და მოვეხვიე.
“არავისთან არ უნდა რომ ვიმეგობრო, ვინც რამენაირად კავშირშია ჩემებთან, რომ ლევანისთან მინიმალურად მიახლოების შანსი არ მქონდეს. არ იცის,რომ ლევანი უკვე აღარ არსებობს ჩემთვის. ეგეც კაი მათხოვარია!”-პირველად მესმოდა ლილიანისგან ასეთი სასტიკი ტონი და გამიკვირდა.როგორ შეცვლილა! მან განაგრძო: “შეეძლო ებრძოლა ჩემთვის, თუ ვუყვარდი, მისი მშობლები ეგრევე მომირიგდებოდნენ ბავშვს რომ გავაჩენდი, ხო იცი, ვუყვარვარ მათ, უბრალოდ ეს სასიძოს სიტუაცია არ მოეწონათ მაშინ,ამან კიდე დაუქნია დედიკოს თავი და ზის ეხლა ისევ დედიკოს კალთაში და შორიდან მითვლის, თურმე როგორ იტანჯება უჩემოდ. მათხოვარი!”-გაიმეორა ისევ.
“გინდა როგორმე დაგაკავშირო ლევანთან? იქნებ დაილაპარაკოთ, ჰა?…”-მაინც გავიბრძოლე.
sad-girl“არ მინდა. აღარ მიყვარს, მას მერე, რაც მან ჩემი ბედნიერება სხვა კაცს მიაჩეჩა და დაიკრიფა ხელები-ამოვირეცხე გულიდან. რა ჯანდაბად მინდა ეგრეთი ქმარი!”-ხმაში ისევ სისასტიკე შეეპარა.
“რას აპირებ ეხლა?”-ვკითხე გაუბედავად, ვეღარ ვცნობდი მეგობარს. მორიდებული, მორცხვი და წყნარი გოგოს მაგივრად გასასტიკებული,  ცინიკური, ძლიერი ქალი იდგა ჩემს წინ. სრულიად დამოუკიდებელი.
“ჯერ არ ვიცი. ერთი ეგაა, ბავშვს არ გავაჩენ ამისგან! წამლებს ვსვამ. დავიწყებ მუშაობას და გავშორდები. ან, ისე ვიზამ თვითონ გამშორდეს.” მის გარეშეც მშვენივრად ვიცხოვრებ მე, არ ვარ “უსუსური”.
“რომ დაგარტყას? რაკი ეგრეთი ტიპია, რგორც კი გაუწევ წინააღმდეგობას ხო იცი..”
“ვიცი, მამაჩემის ტიპია, დიდი გამოცდილება მაქვს მის კატეგორიასთან ურთიერთობის!”-შემაწყვეტინა თავდაჯერებულად. ეტყობა იცოდა, რასაც აკეთებდა.
“სახლში არ მიმიღებენ, დედას ველაპარაკე, წარმოიდგინე, ერთადერთ შვილზე ამბობს უარს ქმრის შიშით. მამა რა ხილი მყავს-შენც კი იცი.  უნდა ვიშოვო სამსახური და სადმე ცალკე გადავიდე, ჩემთვის ვიქნები, არ მჭირდება მე “ქმარუკა” “ჩემზე რომ იზრუნოს” და მამიკო კიდევ, “ჩემი სიკეთე რომ უნდა”…. -მათხოვარი!”-სიძულვილით წარმოთქვა ბოლო სიტყვები და სიგარეტი ჩააფერფლა. დუმილი ჩამოწვა რამდენიმე წუთით. ვხვდებოდი, რომ მართალი იყო, ჩემს აზრებს გადმოსცემდა, უბრალოდ მისგან არ ველოდი ასეთ ამბოხებას. მიყვებოდა, როგორ აპირებდა მოქცევას. საკუთარი თავისთვის, ბედნიერებისთვის ბრძოლა ყველაზე დიდი ინსტინქტი -მასშიც აღმოჩნდა ძლიერად. სუსტი, ნაზი და მორიდებული გოგო სამუდამოდ ჩაბარებია წარსულს,სულ რაღაც რამდენიმე თვეში. ქმრის წყალობით, უნივერსიტეტში მარტო თითქმის ვერ რჩებოდა, ამიტომ მის მერე ლილიანი დიდი ხანი ვეღარ ვნახე.
——
შუალედური გამოცდების შემდეგ რამდენიმე კვირა არ მოდიოდა ლექციაზე.  მხოლოდ, შიგადაშიგ შემოსული მესიჯებით ვიგებდი, რომ ქმართან ერთად მის სანათესაოში სტუმრად დადიოდა.  მესიჯებს ფრთხილად ვწერდი, რომ ქმარს არ გაეგო ვინ ვიყავი-ვინაიდან მეც მისი “წარსული” ცხოვრების მეგობარი ვიყავი-საფრთხეს ხედავდა ჩემშიც. რამდენიმე თვიანი სტუმრიანობების შემდეგ, კიდევ უფრო გამხდარი და თვალებამოღამებული ვნახე, ვნერვიულობდი მის გამო. გაქცევას კიდევ ცდილობდა, მაგრამ არაფერი გამოდიოდა, ეჭვიანი ქმარი და ტირანი დედამთილი მის ნაბიჯებს აკონტროლებდნენ. გაყრაზე საუბარი ზედმეტი იყო. ქმარი მთავის  უხეშობას  “სწავლას” არქმევდა და თავმომწონედ იმეორებდა “ბავშვია ჯერ, ბევრი რამე აქვს სასწავლი და მერე რაუშავს, კარგი ცოლი დადგება”. ჩემი ზიზღი მისგვარი ადამიანების მიმართ ჯერ ლილიანის მამამ გააღვივა და მან-საბოლოოდ გაადგმევინა ფესვები. ქმრის წყალობით, იშვიათად ვნახულობდი, მხოლოდ სოც.ქსელებში ან ტელეფონით ვახერხებდით ურთიერთობას. ვხვდებოდი, რომ მეგობარი თვალს და ხელს შუა იცვლებოდა, მაგრამ ვერაფერს გავხდით. რამდენიმე გაქცევის მცდელობა წარუმატებლად დასრულდა. ქორწილის მეორე წლის შემდეგ-ლილიანი შეეშვა წინააღმდეგობას. არ ვიცი რატომ. ალბათ უბრალოდ დანებდა და ბედს შეეგუა, ან-მასაც გაუჯდა აზრი, რომ ეს ნორმაა: მის სახლშიც ხომ იგივეს ხედავდა..  მუდმივმა წამლების სმამ -ჯანმრთელობაზე საგრძნობი კვალი დაუტოვა, მაგრამ ამას აღარ დაგიდევდათ… სახლიდან გაქცევის მცდელობების გამო- ქმარი უფრო გამკაცრებული იყო, მისი თავმოყვარეობა შეილახა, ლილიანს კი “ურჩი ცოლის” იარლიყი მიაკერა ცნობისმოყვარე სამეზობლომ. ქმარმა უნივერსიტეტის დამთავრების მერე-სამსახურის შოვნა აუკრძალა, “ეგღა მაკლია, სახლს მიხედე შენ”-თავმომწონე დევიზით.  მეამბოხე ლილიანი გაქრა და იქცა ჩვეულებრივ ცოლად ტირანი ქმრის ხელში: ყოველდღიურობაში ჩაფლული, დაშინებული, კარგი დიასახლისი, რომელიც ქმარს არ ეპასუხებოდა და  ყველაფერს აკეთებდა უხალისოდ, უსიყვარულოდ.

მის მერე რვა  წელი გავიდა. ლილიანი ისევ ისეთია,როგორიც იყო -უღმერთოდ ლამაზი, მაგრამ მის ჭკვიან თვალებში სევდამ ამჯერად სამუდამოდ დაიბუდა.

stron woman

დასასრული.

დაწერილია 2006 წელს.

————

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 120 other followers