ჩანახატი.

“სად წარმოგიდგენიათ თქვენი თავი ორი წლის შემდეგ?”

“სასაფლაოზე”.

უხერხულში აგდებს პასუხი და ჰგონია მოესმა. ნაძალადევი ღიმილით ფარავს უხერხულობას და ისევ უსწორებს თვალს.

“ბატონო?”

“მე არ მგონია დიდხანს ვიცოცხლო. ვერ ვხედავ აზრს,ჩემი ცხოვრებისას, შესაბამისად, “წარმოდგენით”-სასაფლაოზე წარმომიდგენია.”-ჩვეულებრივად მიუგო გოგონამ.

ინტერვიუერი საბოლოოდ გახევდა.

“მე მესმის, არც თუ ისე სტანდარტული პასუხია, მაგრამ მაინც, ეს სიმართლეა. მე არ შემიძლია გითხრათ, რომ მინდა ათი წელი თქვენთან ვიმუშაო, იმიტომ რომ ფიზიკურად ვერ ვიმუშავებ. მე გეტყვით, რომ კარგი თანამშრომელი ვარ, მიყვარს მუშაობა და პლუს, ხელფასი მექნება, ეს კი, გაცილებით სასიამოვნო პერსპექტივაა ვიდრე ლოდინი, რომ ორი წლის მერე სასაფლაოზე ვიყო.”

გოგონა ჩუმად მიუყვებოდა გზას. შემოდგომის სითბო სასიამოვნოდ ელამუნებოდა სახეზე. სითბოს მონატრებულს სიამოვნებდა მზე და ყურადღებით აკვირდებოდა გარემოს. თითქოს დიდი ხნის ძილის შემდეგ გამოიღვიძა-ისეთი შეგრძნება ჰქონდა.  სუპერმარკეტში სასურველი პროდუქტი შეიძინა და სახლის ვიწრო ქუჩას აუყვა. “მოლაპარაკებები კიდევ გრძელდება..”-ისმოდა ენერგიული დიქტორის საუბარი ჯიხურიდან. უსიამოდ აუარა გვერდი ჯიხურს. სახლის კარი შეაღო. იქვე ჩაძინებულ ფისოს გაეღვიძა და პატრონის დანახვაზე დაიწუწუნა საჭმელზე. “ჰო, მოვალ ეხლავე”-გაეცნაურა ფისოს და კარი შიგნიდან გადაკეტა. ჩაბნელებულ სახლში ერთი სინათლე აანთო და გამათბობელი მაინც არ ჩართო.

“ბატონო?”-დაბნეული მოსაუბრე ცდილობს ადეკვატური რეაქცია მოუნახოს.

“მე არ მგონია დიდხანს ვიცოცხლო. ვერ ვხედავ აზრს..”-დატრიალდა გონებაში ფირი და გაეღიმა გახსენებაზე.

02427e5988f749ac514db71cfcec42d3ინტერვიუდან ცოტა ნაწყენი გამოვიდა. დიდს არაფერს ელოდა, მაგრამ მაინც, გულის კუნჭულში მიმალული იმედი მაინც ქონდა, რომ კარგი პირობები იქნებოდა. ინტერესით გახედა სხვა გოგოებს: მაღალი ქუსლები, კლაჩი, მაკიაჟი, სპეციალურად დასწორებული, დახვეული-გადაწეული თმები.. ისინი ისე გვანდნენ ერთმანეთს.. ვიტრაჟში საკუთარ თავს ჩახედა- თვალი შეავლო საშუალოზე მომაღლო, თხელ გოგონას, რომელსაც სადად და გემოვნებით ეცვა.ჩანთა ჩამოუვარდა და ბეჭზე ლამაზი ტატუ გამოუჩნდა. ტომარასავით დიდი ჩანთა შეისწორა ბეჭზე, გაუხარდა რომ მათ არ ჰგავდა და გზას გაუდგა სახლისკენ. კარგი სამსახური ჰქონდა: სახლიდანაც შეეძლო მუშაობა და ამ შანს აქტიურად იყენებდა კიდეც. გასაუბრებებზე ისე დადიოდა, თავის მოსასინჯად, და თუ რამე უკეთესს შესთავაზებდნენ-არც ამის წინააღმდეგი გახლდათ. უკვე მიეჩვია მარტო ყოფნას. დამოუკიდებლობას. უკვე ოთხი წელი გადიოდა გაზაფხულზე რაც მარტო იყო.  მას შემდეგ რაც მშობლები დაეღუპა,  თვითონ იკვლევდა გზას ცხორვებაში. 21 წლისთვის უკვე ჰქონდა სტაბილურად სახლი, მეტნაკლებად სასიამოვნო სამსახური, და ფისო, რომელიც ერთხელ მოვიდა მასთან სახლში და მის მერე გადაწყვიტეს რომ ერთად ეცხოვრათ. ფისოს საჭმელი დაუყარა თეფშზე და წყალი გამოუცვალა. მადლიერი ფისო დააცხრა თეფშს. მადუღარა წუთში წამოდუღდა.

“ბატონო?” -დაბნეული მოსაუბრე ცხიდლობს ადეკვატური რეაქცია მოუნახოს.

“მე არ მგონია დიდხანს ვიცოცხლო. ვერ ვხედავ აზრს”…. “ვერ ვხედავ…აზრს”.

უსიამო ფიქრების მოსაშორებლად თავი გააქნია. “რამდენი ცხოვრობს უაზროდ და არ დარდობენ. მე რა მეტაკა”-გაუბრაზდა თავს. “დეპრესიული ვარ”.  სიგარეტის კვამლი ღრმად ჩაისუნთქა და მოეჩვენა რომ მისი აზრები გაეხვა კვამლში. “ეს მე მინდოდა ასე, ასე სჯობს”-უთხრა მის თავს, წამოფუღფუთებული აზრების დასამშვიდებლად და ეხლა სხვა ფირი დატრიალდა გონებაში.

“არ წახვიდე”- ლაშას თვალები ახსოვს ყველაზე კარგად, თვალები და ხელები.

“არ წახვიდე”-იმდენად რეალურად წარმოიდგინა, რომ მოეჩვენა ბიჭი ზურგსუკან ედგა და ეუბნებოდა.

“ასე აჯობებს ორივესთვის”-გაახსენდა მისი პასუხი, ემოციას მოკლებული. ახსოვს, რატომ იყო ასეთი უემოციო მაშინ, იმიტომ რომ გული ჰქონდა გატეხილი. მაშინ მეორედ დატოვა უკანმოუხედავად მისი სამყარო. ოღონდ, მეორედ უფრო მტკივნეული იყო.

“არ წახვიდე”-გაუმეორდა გონებაში მისი ხმა. მისი სუნამოს სუნი თითქოს შეიგრძნო და ტანზე დასუსხა. ენატრებოდა ლაშა. “სჯობს თუ შორს იქნება ჩემგან”.

კატა კალთაში რბილად ჩახტა და პატრონს თვალებით მოფერება თხოვა. ფისოს გაუღიმა და ნაზად გადაუსვა ხელი. “ლაშას ალერგია ჰქონდა ცხოველებზე, შენ ვერ მოგიყვანდი, ლაშა რომ ყოფილიყო”-უთხრა ფისოს და ტელეფონს დახედა. თითქოს ეს იყო გამართლება ბიჭთან დაშორების. სიგარეტს მოუკიდა და ორი წამით ისევ კვამლში გაეხვა. ფისო კალთიდან ჩახტა. “მართალი ხარ, არაა კარგი მოწევა”-მიმართა ფისოს და ისევ ტელეფონს დახედა, თითქოს ვინმეს ზარს ელოდა. იცოდა ვისი ზარიც გაახარებდა, მაგრამ გულშიც არ უტყდებოდა თავს. სიგარეტი საფერფლეზე დადო და თვალები დახუჭა.

“ვერაა სახარბიელო მდგომარეობა, საფუძვლიან გამოკვლევებს საჭიროებს”-გაახსენდა ექიმის სახე.

“მაინც? რა სახის გამოკვლევები?”

“ამასთან ბრძოლა შეიძლება, შეიძლება აკონტროლოთ, რეჟიმში გქონდეთ, ეს რეალურია, თქვენ ჯერ ახალგზრდა ხართ და სხეული უფრო მაგარი გაქვთ, ვიდრე ასაკიან ხალხს.”

“მაგრამ ასეთი რამეები არ სჭირთ ახალგაზრდებს”-მშვიდად მიუგო გოგომ და გონებაში გადაითვალა რამდენი რამ სჭირდა.

“მართალია, მაგრამ მაინც, მე გირჩევდით”…

აზრი შეუწყდა.

“არ წახვიდე”-ისევ ამოუტივდივდა გონებაში ბიჭის ხმა.

“ჯანდაბაა”-გაუწყრა თავს. მტკიცე ხასიათის გოგო ვერაფერს უხერხებდა საკუთარ გულს და ეს აბრაზებდა. ყავა დაილექა ჭიქის ფსკერზე.

“მოვედი.”-გაისმა წყნარი დაბალი ხმა, რომელსაც კარის წკაპუნი მოყვა. თვალები გაახილა და ვერ დაიჯერა რასაც ხედავდა. კარში ლაშა იდგა.

“გასაღები უნდა გამოგერთვა ჩემთვის”- თქვა ისევ ბიჭმა და გოგოს გამომცდელად შეხედა.  გოგომ რამდენიმეჯერ დააფახულა თვალები და დარწმუნდა, რომ ბიჭი არ ეჩვენებოდა. ნერწყვი ნერვიულად გადაყლაპა.

“ეს გასაღები შენია, შენი სახლის და რატომ უნდა გამომერთვა.”-უპასუხა და თვალებში შეხედა ბიჭს. ლაშა ნელა წამოვიდა სასადილო ოთახში. ყოველ მის ნაბიჯზე გოგოს სიხარულით უფრო მაგრად უცემდა გული.

“მე ხომ შენთვის მინდოდა კარგი”- დამნაშავესავით ახედა ბიჭს, რომელიც უკვე მის წინ ატუზულიყო. პასუხად, ბიჭმა ხელები მაგრად მოხვია და აკოცა.

“ჩემთვის კარგი მხოლოდ შენ ხარ და მეტი ვარიანტი არ არსებობს.”

გოგოს გული საგულედან ამოხტომას ცდილობდა. მოსაღამოვდა. პატარა სახლში ნაცრისფერის მაგიერ, ატმისფერი დატრიალდა.  თითქოს დათბა კიდეც. კარს უკან ქარი გაყვითლებულ ფოთლებს გლეჯდა ხეებიდან.

 

ბედნიერები იყვნენ.

 

თეა

9bb3a65b7d284e9369be9082036b323f

 

რა იქნებოდა რომ..

რა იქნებოდა რომ სხვა ქალაქში დავბადებულიყავი? არა, საქართველოდან გაქცევა არ მინდა და არ ვწუწუნებ :) აი რა იქნებოდა რომ არ მეცხოვრა თბილისში და მეცხოვრა სადმე სხვაგან, ქუთაისში, ბათუმში, ან რავიცი, 7c7b62d2d5d1216f82f4b85db1debdf0ლაგოდეხში მაგალითად.

რა იქნებოდა, სხვა სკოლაში რომ მევლო, სხვა მეგობრები მყოლოდა, სხვა მისწრაფება გამჩენოდა და საერთოდ, სხვა განხრით ჩამებარებინა? რა ხალხს შევხვდებოდი იქ? შევხვდებოდი კი უფრო მეტ საინტერესო ადამიანს თუ არა? გავყვებოდი ცეკვას? რა ინტერესები მექნებოდა? გამოვიდოდი მწერალი? მოცეკვავე?….

რა იქნებოდა, რომ სხვაგვარად მიმეღო გადაწყვეტილება, როცა ორი ვარიანტი ორი სხვადასხვა გზის არჩევას ნიშნავდა? რა იქნებოდა, რომ ამერჩია სხვა გზა, და არა ის, რასაც ეხლა მივყვები? სად მიმიყვანდა ის გზა? ვიქნებოდი უზომოდ ბედნიერი? თუ ისევ, ეჭვი დამიღრღნიდა გულს და ვიფიქრებდი პარალელურ სამყაროზე, სადაც მე ვიცხოვრებდი იმ მეორე არჩევანით, რომელიც არ ავირჩიე აქ?

რა იქნებოდა, რომ ახლოს ვყოფილიყავი ადამიანთან, ვინც ასე ძვირფასია ჩემთვის? როგორ განვითარდებოდა მოვლენები, უფრო ახლოს რომ ყოფილიყო და უფრო ხშირად გვენახა ერთმანეთი??

როგორ ცხოვრობს მეორე მე, იქ, სადღაც, პარალელურ სამყაროში? საერთოდ, თუ ფიქრობს ჩემზე ისე, როგროც მე ვფიქრობ მასზე?

ალბათ ფიქრობს, ის ხომ მე ვარ, მე კი ნამდვილად ვიცი რომ ვიფიქრებდი.

რა იქნებოდა, რომ.. რა იქნებოდა..

ინტერესი მკლავს გავიგო.ერთი წამით გადავიჭყიტო და დავინახო იმ მეორე გზის ბოლო. სუულ ერთი წამი. ალბათ, როცა არ ხარ დარწმუნებული შენს არჩევანში მაშინ გეპარება ეჭვი, თორემ ისე, გეცოდინებოდა რომ უეჭველი სწორად აირჩიე ცხოვრება და არაფერია დასანანი. იქნებოდი კმაყოფილი და ბედნიერი.

არის მომენტები, (საკმაოდ ხშირად თანაც) როცა ვფიქრობ, რომ ყოველთვის ასე გავაკეთებდი არჩევანს, ყოველთვის იგივე ნაბიჯებს გადავდგამდი.. იმიტომ რომ მე მომწონს ის, რაც გავაკეთე ჩემი ცხოვრებისგან, მიუხედავად ყველა ნაგვისა, რაც “სპამად” წამომყვა :) მაგრამ ამ ყველაფერმა, კარგმა და ცუდმა შემქმნა დღევანდელი მე და ეს მთლიანად ვარ მე…… და მე ეს მომწონს….  გესმით ჩემი?

და მაინც, როცა უფრო მეტი დრო მაქვს ფიქრისთვის, მაინც მკლავს ინტერესი გავიგო, ერთი წამით გადავიჭყიტო პარალელურ სამყაროში, სადაც სულ სულ  სხვანაირი მე ვარ.

ჰოდა მაინც, რა იქნებოდა რომ????….. რა იქნებოდა…

tumblr_mntoa6NXcZ1snq400o1_500

თეა

ბედნიერი.

ყოველთვის გეუბნებოდნენ, რომ შენგან კარგი მოცეკვავე  დადგებოდა. საბედნიეროდ, ტანი გამოგყვა და  ოცნებამ აგანთო-რომ გამხდარიყავი კარგი მოცეკვავე და სახელმწიფო ანსამბლში გქონოდა ქართულის სოლო.

დედამ შეგიწყო ხელი: პირველი კლასიდანვე შეგიყვანა მუსიკაზე , სიმღერაზე და -ცეკვაზეც. გაკვეთილების მერე სულ დარბოდი დამატებით წრეებზე, აქტიური ბავშვი იყავი და ეს აქტიობა არც მოზარდობისას დაგეკარგა.

ცეკვაზე გაყოლა საბოლოოდ მეცხრე კლასში გაახმაურე. ისედაც იცოდნენ, რომ ცეკვა შენი მოწოდება იყო, მაგრამ მაინც, დედა ფიქრობდა რომ უნივერსიტეტში სხვა სფეროს აირჩევდი. ხელოვნებათმცდონის დიპლომი აიღე.

პირველივე კურსიდან გამოძებნე ანსამბლი და დაიწყე ისევ ცეკვა. მალე-შეგამჩნიეს და უკეთეს ანსამბლში გადასვლა შემოგთავაზეს. პირველად აიღე ხელფასი იმ საქმეში,რაც გიყვარს და შენზე ბედნიერი არავინ იყო.

მომავალი ქმარიც-მორიგი კონცერტის მერე გაიცანი. მოეწონე ქართულ კაბაში გამოწყობილი მოცეკვავე. შენც მოგეწონა: წარმოსადეგი, სიმპათიური, ქართული ცეკვის დიდი მოყვარული.

მალე დაქორწინდით. ამაყობდა ასეთი კარგი ცოლი რომ ჰყავდა, ყოჩაღი და ლამაზი. შენც ეს გსიამოვნებდა. გიყვარდა ყურადღების ცენტრში ყოფნა.

მერე-ქმარმა გითხრა რომ არ უნდა იცეკვო, რომ არაა საჭირო სხვა კაცებმა გიყურონ მოცეკვავეს.-შენ იფიქრე რომ ოჯახი მსხვერპლს მოითხოვს და გულისტკივილით დათმე.

მერე-გითხრა, რომ არ უნდა იცვამდე ისე-როგროც იცვამ. შენი სხეული არაა სხვების თვალის სეირი და მოკლე შორტი ან მომდგარი კაბა არ შეშვენის გათხოვილ ქალს. თუნდაც ის 23 წლის იყოს და თუნდაც უღმერთოდ ლამაზი ფეხები ქონდეს.

მერე-ბავშვი გააჩინე და სწრაფადვე დაიბრუნებდი წონას, მაგრამ გითხრა, რომ ბავშვს უნდა მიხედვა და არაა საჭირო დარბაზში სატინგიცოდ სიარული.

მერე – გითხრა, რომ თვითონ საკმარისად შოულობს ფულს და არაა საჭირო მისი ცოლი ბავშვებს ცეკვას ასწავლიდეს.

მერე-გითხრა, რომ ტანსაცმლის საყიდელი ფული-მისი ფულია და რასაც ის თვლის საჭიროდ, ის უნდა იყიდო. შენ კიდევ იფიქრე, რომ ტანსაცმლისგან პრობლემის შექმნა არ ღირს და ისევ დათმე.

მერე- ხშირად მთვრალმა დაიწყო მოსვლა და შენს საყვედურებზე უხეშად მიგითითებდა შენს ადგილს.

ბედნიერი ქალი გერქვა სხვების თვალში: საყვარელი ქმარი გინახავდა, კარგი მამა იყო, მორწმუნე და წესიერი კაცი. დიდი სახლი გქონდა  და არანაირი საზრუნავი.

მერე შენი ცხოვრება იქცა ერთფეროვნად.

და შენ თავი დაკარგე.

არადა, ყოველთვის გეუბნებოდნენ, რომ შენგან კარგი მოცეკვავე დადგებოდა…

6cdfa48be31b39e407d44a164bba51f0

Beautiful

დილით ისევ სასწორზე დგები და წარბებს იჭმუხნი. სასურველ ციფრამდე ვერ მიდიხარ. ამ ბოლო დროს წონა “გაიყინა” რაღაც. ვეღარ იკლებ, ფიქრობ რომ დროებითია და მალე ისევ წავა კლება, მაგრამ კვირა გადის და უშედეგოდ. კუჭთან უსიამო შეგრძნება გეუფლება. “იჟოგა”-ფიქრობ და წყალს სვამ. განიერ ზედას იცვამ შარვალზე და სარკეში უკმაყოფილოდ იყურები. “რა უბედურებაა”. საუზმობ ერთი ცალი იოგურტით და სახლიდან გადიხარ ბოთლი წყლით ხელში.

უკვე რა ხანია ცდილობ შენს სასურველ წონას მიუახლოვდე. არ გსიამოვნებს, როცა მაღაზიაში 42+ ტანსაცმელს ათვალიერებ, როგორ გიყურებს კონსულტანტი. კიდევ ერთი ზომით დიდს ითხოვ რომ მოგიტანონ და თან გრცხვენია, ესეც რომ არ ჩაგეტიოს. იტყვიან რომ გასკდა ჭამით, უთავმოყვარეო გოგოაო. მაღალი ხარ, მაგრამ აი წონა გიქმნის პრობლემას. გამხდარი არასოდეს გერქვა, მაგრამ ზედმეტი წონისგან არ გქონია დისკომფორტი ამ გაზაფხულამდე, როცა შემოდგომის ტანსაცმელი აღარ ჩაგეტია: უცებ გამოჩენილმა დაავადებამ იმოქმედა და შენთვის შეუმჩნევლად მოიმატე, საკმაოდ.

“მარშუტკაში” სკამებს შორის გაჭირებით გადიხარ და მოუხერხებლად ჯდები სავარძელზე. გვერდზე მჯდომი ახალგაზრდა ბიჭი იშმუშნება. გრცხვენია რომ შეავიწროვე ადამიანი და ვერ ეტევი ერთი ადამიანისთვის განკუთვნილ სკამზე. სამსახურში კონტეინერით გაქვს წაღებული დიეტური სადილი, ამიტომ დიდი ჩანთა დაგაქვს.კლაჩი შენი ვარიანტი არაა.

მაღაზიებში შესვლა აღარ გიყვარს, ბეჭდებიც კი აღარ გეტევა შენი ზომა. ახალი აქსესუარია საყიდი. “მოვიკლებ და ისევ ლამაზი ვიქნები” ფიქრობ და არ გსიამოვნებს შენი ამჟამინდელი წონა. ფაქტიურად, მთელი ცხოვრება ააგე იმაზე, რა ციფრი უნდა იყო სასწორზე. დედა ცდილობს დაგეხმაროს და გახსენებს, რა კარგი იყო ამაზე გამხდარი რომ იყავი. გეუბნება, რომ ეს ზედა აღარ გიხდება და რომ სჯობს გრძელ კაბებზე გადახვიდე. შენ ეს კიდევ უფრო გთრგუნავს და კომპლექსდები. ბიჭები ისე აღარ გეპრანჭებიან, და თუ გეპრანჭებიან-დაკომპლექსებული ხარ და პირდაპირ ფიქრობ, რომ არ მოსწონხარ და უბრალოდ ერთობა, დრო გაჰყავს ან რაიმე. არ თვლი რომ ლამაზი ხარ. პირიქით, გგონია რომ საშინლად გამოიყურები და მეგობრებს რცხვენიათ შენთან მოძრაობა.

მუდმივი დიეტების გამო კუჭი უკვე დაიზიანე და ეხლა წამლებს სვამ, რომ აღიდგინო ჯანმთელობა. წამლები კიდევ უფრო გამატებინებს წონაში და კიდევ უფრო ითრგუნები. სპორტდარბაზში ფეხები მალე გეღლება და გტკივა: “უნდა მოიკლო და ეგრევე გაგივლის” -გეუბნება იდეალურ ფორმაში მყოფი ტრენერი გოგო და შენც ზომბირებული იმეორებ: “უნდა მოვიკლო”.

არცერთ სურათში არ მოგწონს შენი თავი, მხოლოდ ისეთ სურათებს დებ, სადაც ნაკლებად ჩანს სხეული. არადა, ლამაზი გოგო ხარ. უბრალოდ ზედმეტი წონით. Normal-სტადიიდან  Chubby-ში გადაინაცვლე.

ისე ვერ იცვამ როგორც გინდა. გიყვარს გოგოები მოკლე შორტებში, მაგრამ შენ მხოლოდ შარვლების და გრძელი კაბის ჩაცმა შეგიძლია. ან-მაქსიმუმ-მუხლს ქვემოთ კაბა. გემოვნება გაქვს და ხვდები, რომ მოკლე შორტი არაა რეკომენდირებული ზედმეტი წონის ადამიანზე.

როცა ორი ათეული ან მეტით ხარ გადაცილებული შენს ნორმას, სიმაღლის/ასაკის გათვალისწინებით-ვიზუალურადაც უფრო დიდი ჩანხარ. შენს ბავშვიან მეგობართან ერთად შედიხარ ბავშვის მაღაზიაში და კონსულტანტები შენ გირჩევენ, რა უყიდო შვილს. არადა, მეგობარი ელოდება ბავშვს. კომპლექსდები, მაგრამ მეგობართან ხუმრობაში გადაგაქვს და ხალისობთ ამ გაუგებრობაზე. ჯერ კიდევ გაქვს იმედი რომ მოიკლებ და ჯერ კიდევ გგონია რომ სიგამხდრესთან ერთად მოვა ბედნიერება.

ყოველი ჭამის მერე გულს ირევ, წამლებს სვამ, დიეტაზე ხარ, დარბაზში დადიხარ, “სწორი კვების რეჟიმში” ცხოვრობ, თავს იავადებ და ათას საეჭვო დიეტას ცდი საკუთარ თავზე იმიტომ რომ სასწორმა სასურველი ციფრი აჩვენოს, იმიტომ რომ კონსულტანტმა მაღაზიაში არ გითხრას ირონიულად “ეს თქვენს სტილზე არაა გათვლილი”, და ტანზე შეგათვალიეროს, იმიტომ რომ სამსახურში შენც გითხრან კომპლიმენტები სახის ქვემოთ ნაწილებზე,  იმიტომ რომ მოკლე შორტი ჩაიცვა შენც და არ შეგრცხვეს კაფეში შესვლა, ან-ნაჩქარევად გზაში წახემსება სხვების მზერების გამო, იმიტომ რომ… ეს ჩამონათვალი შეიძლება უსასრულოდ გაგრძელდეს.

დაკომპლექსდი, სტრესში ხარ, იძაბები, ჯამრთელობას იფუჭებ. ნატვრით შესცქერი გამხდარ გოგოებს და გინდა მათსავით იყო. უყურებ რეკლამებს, ათასი საშუალების რეკლამას, რეალითი შოუებს, ფილმებს, მუსიკალურ კლიპებს, გამხდარი გოგონებში ათასში ერთხელ თუ შეამჩნევ პუსკუნას, ათვალიერებ ფიტნეს გვერდზე სურათებს, კითხულობ ადმინის დაწერილ სტატუსებს, როგორი კარგია იყო გამხდარი და როგორ უნდა გახდე, უყურებ ბლოგებზე როგორ მოიკლეს სხვებმა და ეხლა რა ლამაზები  და ბედნიერები არიან და ფიქრობ რომ შენც ეს გინდა, და რომ მოიკლებ-იქნები ბედნიერი, ფიქრობ რომ შენც შეძლებ,უბრალოდ არა ასე მალე…

შენ უბრალოდ დაკომპლექსდი… ესაა პრობლემა, და არა შენი წონა.

და ამ ყველაფერზე ფიქრში გავიწყდება ყველაზე მთავარი: შენ ლამაზი ხარ.

თეა

f57dd33d6eaf0edc994ae3e5d8c43145

 

 

ნამდვილი სახე

არასოდეს მისაუბრია რატომ გავაკეთე ბლოგი, ან რატომ ვარ ასე კატეგორიულად ანონიმური ბლოგერი, არ ვიცი აქამდე რატომ არ ვწერდი, ეხლა უბრალოდ მომინდა მოგიყვეთ..

წერა ყოველთვის მიყვარდა. ჩემი საწერი ასფურცლიანი ყოველთვის თან დამქონდა, და როცა მუზა “შემომიღიტინებდა”-ვწერდი. ვწერდი იმიტომ, რომ ემოციურად დავცლილიყავი წამში და ისევ ავვსებულიყავი მეორე წუთიდან ახალი ენერგიით. იმიტომ, რომ თავში აზრები დალაგებულიყვნენ, იმიტომ რომ იქ, ჩემს მოგონილ სამყაროში ყველაფერი ისე სრულდებოდა-როგორც მე მინდოდა და ყველაფერი გაცილებით მარტივი ჩანდა..

გარდატეხის ასაკში- მოკლედ რომ ვთქვათ, მჯეროდა რომ სამყარო არის დიდი ნათელი და კეთილი ბურთი, სადაც თბილი და სათნო არსებები ცხოვრობენ. მერე-გავხდი 15 წლის და გავიგე რომ ყველა ადამიანი კეთილი არ არის, რომ დედამიწა ძირითადად წყლის და მიწის ფერია და სიკეთე და სიყვარული უფრო ძნელი საპოვნია, ვიდრე მეგონა.

მერე-16 წლის გავხდი და გავიგე, რომ რაკი ნათესავია-არ ნიშნავს რომ უყვარხარ,  რაკი მეგობარს ეძახი-არ ნიშნავს რომ არ გიმუხთლებს,  რომ როცა დახმარებას ითხოვ-უმეტესობა ბრმავდება და ყრუვდება და მხოლოდ ირონიულად გიცინის, ხოლო როცა რამის გაკეთებას ცდილობ-გარწმუნებს, რომ “მაინც არაფერი გამოვა”.  ყველა ჩავარდნის მერე  კი სიხარულნარევი ნიშნისმოგებით გპასუხობს “ხომ გეუბნებოდი”, რომ ადამიანი სასტიკი არსებაა.

მერე-სწავლას მუშაობა შევუთავსე და-საბოლოოდ გავიზარდე. ჩემს რეალიზმს ცინიზმი შეერია, როგორც კონკურენციაში, სამსახურშია მოსალოდნელი (მაგრამ გამოუცდელი დამწყებისთვის მაინც-სურპრიზი) ბევრი ახალი და საინტერესო რამ გავიგე ადამიანების შესახებ.   წერა რათქმა უნდა, აღარ გამხსენებია საკმაოდ დიდხანს. სანამ…  კითხვის მოყვარული, ღამისთევით სამსახურში მყოფი-ბლოგებს დავეჩვიე. ხშირად ვტოვებდი კომენტარებს, რამდენიმე საყვარელი ბლოგი გამიჩნდა, ხშირად ვკითხულობდი უამრავ პოსტს (ლინკიდან ლინკზე გადავდიოდი მოკლედ :)) და-გადავწყვიტე, რომ ჩემი მივიწყებული საქმიანობა განმენახლებინა. დავიწყე წერა.

ბლოგის დარეგისტრირების იდეა კარგა ხანს მქონდა, მაგრამ არ ვაკეთებდი. არ მინდოდა ჩემებს (სანაცნობო წრეს და ოჯახს) გაეგოთ რომ ვწერდი, რას ვწერდი და ა.შ. გამოსავალი მაინც ვიპოვე: ანონიმურობა.

პარადოქსია, მაგრამ ბლოგი არის ჩემი ნიღაბი, მაგრამ ამავე დროს არის ჩემი ყველაზე ნამდვილი სახე. ჰო, ბოლო დროს მივივიწყე ისევ, მაგრამ ყველა აქ შემოსვლა-სახლში დიდი ხნის მერე დაბრუნებას გავს. ყველა წერტილი რომ  მიყვარს, ყველა სიტყვა და ყველა კომენტარი.

2011 წლის 30 იანვარს დავარეგისტრირე ბლოგი. მის მერე ბევრი რამ მოხდა და ეს მე და ჩემს ბლოგს გვახსოვს :) ჰოდა, ამდენი წლის მერე, 313-ე პოსტით,  მინდა გრავატარკას ამოფარებული გოგო მოგესალმოთ და მადლობა გითხრათ რომ აქ ხართ. ბოლო ბოლო, რა მნიშვნელობა აქვს როგორ გამოვიყურები, ან ვინ ვარ რეალურად,  მაგრამ მაინც..

10330228_688129797923901_8225151131984876505_n

გამარჯობა!

 

თქვენი თეა.

 

 

კვირა.

ახალგაღვიძებული ფოთლებიდან გამოპარული მკრთალი მზის სხივი.

სხივისგან არეკლილი ნამი. ტოტზე მოღუღუნე მტრედი.

აივანზე  გატანილი პუფი, მზე რომ ნახევრად გხვდებოდეს,ელექტრონული წიგნებით სავსე ტაჩპედი, (ეს უფრო მობილურია, ვიდრე ყველა სახლში ბიბლიოთეკის ტარება ;))  ცივი ყავა. დილის 11 საათი. კვირა.10150798_673388696064678_55850901049133137_n

აივნის გისოსებიდან შემჩნეული გარეთ სასეირნოდ გამოყვანილი პატარა ბავშვები, მოცინარი თინეიჯერები, საქმიანად მიმავალი ხალხი. ერთი ქუჩის იქით- მთავარი ქუჩიდან მანქანების ღმუილი ყრუდ აღწევს. დიდი ქალაქი გიყვარს და ეს არ გაწუხებს.

ტელეფონის ხმა გარკვევს წიგნის სამყაროსგან, რომლის ეპოქაში ტელეფონზე არაფერი სმენოდათ: მეგობარი მალე შენთან იქნება.  4 საათი გამხდარა, უფრო დათბა, ვიდრე დილით.

აივანზე გატანილი მეორე პუფი, ახალი ჭიქა ცივი ყავა მეგობრისთვის, შეხვედრა.

საუბარში და სიცილში მოპარული საღამო. მეგობრის გაცილება სახლამდე. კიდევ გაპარული რამდენიმე საათი; უკანაც ფეხით მოდიხარ, კარგი ამინდია და სეირნობა გიყვარს. მუსიკას უსმენ..

ტელეფონის ხმა: ხვალ სამსახურია და უკვე გირეკავენ წინასწარ, გახსენებენ შეხვედრების დროს.  ეს ზარი უხეშად იჭრება კვირა დღეში, მაგრამ რას იზამ. გონებაში გადაიმეორებ შეხვედრების დროს. მსუბუქად ივახშმებ. “მწვანე ჩაი და ხილის სალათი დღის საუკეთესო დასასრულია”-იფიქრებ და ინტერნეტში მხოლოდ ახალი ფილმის მოსაძებნად შეხვალ, სასურველს იპოვი და გემრიელად მოკალათდები დიდი ეკრანის წინ.

მერე-სიზმრების სამყაროში გადაეშვები.. და არანაირი სადარდებელი, საფიქრალი, ტკივილი ან დაღლა არაა მნიშვნელოვანი. დღეს მნიშვნელოვანი ხარ შენ და შენ თავს აჩუქე ერთი დღე. დღე,  მოწყვეტილი გარესამყაროს.

ბედნიერება? განა მისთვის ბევრი რამაა საჭირო. მომენტშია ბედნიერება, თითეულ წუთშია ბედნიერება. უბრალოდ უნდა მოიცალო და დაინახო. წამით გაჩერდე და-უბრალოდ დატკბე.

მეტი არაფერი.

თეა.

977a5e196a5f402f439857fd3dd78b73

 

 

ფილოსოფიური სათაურის მაგივრად.

დაიმანჭო მაღვიძარას ხმაზე. ნაძალადევად ადგე, შხაპი, ტანსაცმელი, ყავა. ტრანსპორტი. სამსახური. კომპიუტერი. მუშაობა. ინტერნეტი. შესვენება. ფასტ ფუდი/ყავა/შეკვეთილი ლანჩი. ინტერნეტი. მუშაობა. გაბრაზება.calm, sleep, think, girl, beauty დამშვიდება. ერთი გულიანი სიცილი. ორი ახალი ადამიანის ნახვა. კომპიუტერი. ინტერნეტში პოლიტიკაზე სტატიების წაკითხვა. სტრესი. ტელეფონი. ნერვიულობა. კომპიუტერი.  სიხარული. კომპიუტერი. ინტერნეტი.  ფეისბუქის სტატუსები. პირობა რომ დიეტაზე ხარ ხვალიდან. და გულწრფელი დაჯერება ამ პირობის. ტელეფონი. საათს ახედო მოუთმენლად. 5:00 მკრთალი სიხარულის ტალღა. ინტერნეტი. საათს ახედო მოუთმენლად. 5:45. “ინტერნეტში დრო რა სწრაფად გადის”. პალტოს ჩაცმა, ტელეფონების ჯიბეებში ჩაწყობა. ოფისის დაკეტვა. ტრანსპორტი.მუსიკა. მაღაზია. სახლი.  მსუბუქი ვახშამი. სითბოში დაჯდომა და რაიმე მსუბუქი ფილმის ყურება, რომ გონებამ დაისვენოს. საათზე დახედვა. “ძილის დროა”. დაგეგმვა, რომ გაზაფხულიდან უფრო აქტიურ ცხოვრებას დაიწყებ და თავისთვის თქმა, რომ ეხლა უბრლაოდ ზამთარია და არაფრის ხალისი არ გაქვს ამ სიცივეში. ლოგინში ლეპტოპის შეთრევა. ამჯერად-დრამის ან საშინელებათა ფილმის/ტრილერის ჩართვა. დაძაბული ინტერესით ყურება. ბანალური ფინალით გაფუჭებული ფილმის ეფექტი, ან-აღფრთოვანება საინტერესო ფილმით. მაღვიძარას მომართვა. ძილი.

დაიმანჭო მაღვიძარას ხმაზე. ნაძალადევად ადგე, შხაპი, ტანსაცმელი, ყავა. ტრანსპორტი. სამსახური. კომპიუტერი. მუშაობა. ინტერნეტი. შესვენება. ფასტ ფუდი/ყავა/შეკვეთილი ლანჩი. პირობა რომ დიეტაზე ხარ ხვალიდან და ამის გულწრფელად დაჯერება. ფეისბუქი. მუშაობა. ფეისბუქი. ერთი გულიანი სიცილი. ერთი ახალი ადამიანის ნახვა. ორი ახალი ჭორის უინტერესოდ მოსმენა. თანამშრომლებთან არაფრისმთქმელი საუბარი. კომპიუტერი.ტელეფონი. საბუთები. ნერვიულობა. კომპიუტერი.  ტელეფონი. კომპიუტერი. ინტერნეტი. ტელეფონი. საათს ახედო მოუთმენლად. 5:00 მკრთალი სიხარულის ტალღა. ინტერნეტი. მეგობრებთან დროის დათქმა საღამოს შეხვედრისთვის. “რა ჩავიცვა ამ სიცივეში”.  საათს ახედო მოუთმენლად. 5:55. “საქმეში დრო რა სწრაფად გადის”. პალტოს ჩაცმა, ტელეფონების ჯიბეებში ჩაწყობა. ოფისის დაკეტვა. ტრანსპორტი.მუსიკა. მაღაზია. სახლი. საღამოს შეხვედრისთვის მზადება. ზარი. შეხვედრა. მსუბუქი ალკოჰოლი, გულიანი სიცილი, რამდენიმე სურათი ისტაგრამზე და ფეისბუქზე. “მაგრად გავერთეეე” -“მიყვარხართ გოგოებო”. დაღლილზე ტაქსში ჯდომა. სახლი . საათზე დახედვა. “ძილის დროა”. შხაპი. საწოლი, მაღვიძარას მომართვა. “კარგი საღამო იყო, გაასწორა, ნეტა ხშირად ვიკრიბებოდეთ”. ძილი.

წლების მანძილზე ტრილიონი პატარა ნერვიულობა, რომელიც თავის დროზე ქვეყნის დაქცევად გეჩვენებოდა. მილიონი პატარა სიხარული, რომელიც ბედნიერების შეგრძნებას გიტოვებდა.

——

ამაყი აზრის გაყოლება ცხოვრებაში: “მე სრულწლოვანი, დამოუკიდებელი, საქმიანი ადამიანი ვარ.” 

“ვარ თავისუფალი და ბედნიერი.”

ცხოვრება? -ის კი.. გადის.

დასასრული.

against storm alone

დუმილიანი გოგოს დღიური.

სექტემბრის მერე დუმს ბლოგი და ვდუმვარ მე. არადა, რამდენი რამ მოხდა სექტემბრის მერე..3173c672dfa47d138a482cb46f703f9e

მორიგი სახლი გამოვიცვალე, ეხლა-საბურთალოზე ავიბარგე და ჩემს ახალ “კუთხეს” ვაწყობ. პროექტი, რომელზეც წელიწადნახევარი ვმუშაობდი-დავასრულე და შედეგით ვამაყობ. მართლა ვამაყობ. ჩემი მკურნალობის კურსი პროცესშია, დიდ შედეგებს ვერ ვხედავ, მაგრამ იმედი მაქვს რომ იქნება :) რუტინა, სამსახური, სახლი, ყოველდღიური საფიქრალი და დუმილიანი მე.

უკვე აღარ მახსოვს, ბოლოს როდის ვიყავი ნამდვილი მე და როდის დამაფასეს ასეთი.

პარადოქსია:  ბლოგი არის ჩემი ნიღაბი, მაგრამ ამავე დროს არის ჩემი ყველაზე ნამდვილი სახე. ჰმ, მიყვარს პარადოქსები.

რამდენად მარტოსული უნდა იყო, რომ ესაუბრო ფურცლებს?

რამდენად უნდა მერყეობდე ნიღბიანი სახითაც კი, რომ დაწერილი პოსტი, გადმოცემული ემოცია დრაფტში ჩაკეტო, როგორც ცხრაკლიტურში და არც კი დაუშვა შანსი რომ ამას ოდესმე სხვებს, თუნდაც რეალურად უცნობ ადამიანებს გაუმხელ?

რამდენად  გადაღლილი უნდა იყო ადამიანებით, რომ ახალ მეგობრებსაც ეჭვის თვალით უყურო და თავიდანვე ელოდო მათგან რამე ცუდს?

რამდენად მარტო უნდა გრძნობდე თავს, რომ შენს ყველაზე საკრარულ ფიქრს ვერ უზიარებდე მეგობრებს? ნამდვილ მეგობრებს??

რამდენად მძიმედ უნდა გრძნობდე თავს, რომ გეგონოს, რომ ხალხს აწუხებ, დედამიწას ამძიმებ?

ყოფილხართ ისე მარტო, რომ დუმილში გაგიტარებიათ დღე??

მე-კი.

გადის კიდევ ერთი წელი. ბუნებრივია, რომ გავიზარდე და შევიცვალე. მომემატა ასაკი, გამოცდილება, საფიქრალი. ჰმ, 24 წლის ვარ. 24 წლის!!! ზოგს ეს სასაცილოდ პატარა ეჩვენება, ზოგს-სასაცილოდ დიდი. მაგრამ მე მგონია რომ უცებ გავიღვიძე და აღმოვაჩინე, რომ უკვე 24 წლის ვარ! 

არ მინდა წელი შევაჯამო, დემაგოგია დავიწყო: რა იყო კარგი და რა-ცუდი, ბლა ბლა, ბრტყელი ფრაზები. იყო და იყო. რა მოხდა მერე. ხან კარგი იქნება, ხან-ცუდი. სხვანაირად არ არსებობს.

პირველად ცხოვრებაში არ ვგეგმავ მომავალ წელს.

პირველად არ ვიცი სად ვიქნები მომავალი წლის დეკემბერში. არც, ნოემბერში, არც, პრინციპში, თებერვალში. :)

პირველად ვარ მშვიდად და ურეაქციოდ ვხვდები ბურუსიან მომავალს. ეგ სულ ბურუსიანია, მოსვლით მაინც მოვა, ნერვიულობა კი- არ უშველის :)

ვიცი რომ გაურკვევლობის წინ ვდგევარ და არ ვფიქრობ რა იქნება. უბრალოდ ველოდები. თუნდაც ეს ჩემი ცხოვრების ამოყირავებით დასრულდეს. 50-50 ზეა. ვტკბები ყოველი დღით და მენანება ყოველი დაკარგული წუთი.

მიხარია ფანტელები, ატალახებული გზაც მიხარია,  გვიან ღამემდე ფილმის ყურებაც და დილით ძლივს გაღვიძებაც მაღვიძარას ხმაზე…. ყველაზე მეტად მაინც, მუსიკა მიხარია. ასე მგონია, როცა მუსიკას არ ვუსმენ-არ ვცოცხლობ.

მერე რა, რომ უამრავი პრობლემები გვაქვს და ათასი საფიქალი. საფიქრალი რო არ იყოს, სიცოცხლე არ იქნებოდა.

ცხოვრება მაინც მაგარი რამეა. ;)

ჰოდა, სავარაუდოდ, უკვე 2014-ში მოგესალმებით მეგობრებო. იმედია ძველებური მოთხრობებით და პოსტებით დავბრუნდები და არა-ამგვარი ბოდვა პოსტებით :)

სურვილების ასრულებას გისურვებთ. და იყავით ბედნიერები. ეს ყველაზე მნიშვნელოვანია.

პატივისცემით,

თქვენი-თეა.

64aa5be386a7dd3c0ee360d462e5e05d

გულწრფელად

მოდი, ვისაუბროთ გულწრფელად. როგორც მარტო ჩვენ ვიცით-ჩემო მუზმუზელას მიზეზით აღმოცენებულო ბლოღო და -მე. დიიიდი ხანია არ გვისაუბრია გულწრფელად. ზედმეტად დიდი.

მომენატრა აქაურობა, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე რა ხანია აზრს ვერ ვხედავ წერის. გადამიარა იმ რამდენიმე წლიანმა “შემოტევამ” რომ უნდა ვწერო ალბათ. ან -იმდენად გადაღლილი ვარ და მოუცლელი-ვეღარ ვიცლი. რას გაიგებ.42702793ce7bbdbfe4bc0a9d1c60e2c8 აი, გავალ შვებულებაში და მერე მივხვდები გადაღლის ბრალი იყო თუ არა. ენივეი. მომენატრა აქაურობა.

ჩემკენ რა ხდება? დარწმუნებული ვარ არავის არაფერში აინტერესებს. მათ შორის-არც მე ვფიქრობ დიდად რა ხდება ბოლო ბოლო ჩემკენ. ესეც გადაღლის ბრალია. რაც მეტს ვფიქრობ-მით მეტჯერ მგონია რომ დარხეული გვაქვს (ქვეყანას) და დარხეული მაქვს (მე პირადად) ამიტომ-  ბევრს ვაკეთებ და ნაკლებს ვფიქრობ. შედეგები? დღე ისე გარბის-ვერც ვიგებ.

ჩემი და კილოგრამების ბრძოლა გრძელდება და სავარაუდოდ სისხლისღვრით თუ დამთავრდება. ჩემივე სისხლის ღვრით.

სამსახურებრივი კარიერის კიბეებზე მივისწრაფი და მე თვითონ არ ვიცი ან-თუ ავაღწევ საერთოდ და თუ ავაღწევ კიდევ-იქ რა იქნება. სავარაუდოდ, ამასაც ისეთივე იმედგაცრუება მოყვება, როგორც იცის ხოლმე: მიზანს მიაღწევ და მერე ყველაფერი უფერულდება. დებილობაა ნამდვილად. კი.

მომენატრა ბევრი რამე, WORCAHOLIC-რომ ვიყავი ვიცოდი, მაგრამ ასეთი გადავარდნილი ჯერ არასდროს ვყოფილვარ. ხოდა, ზაფხული რომ ისე გავიდა-შვებულება მაინც ვერ ავიღე, ერთხელ, ძალიან კოკისპირულ წვიმაში (კი, აგვისტოში სწორედ) მოვყევი, სახე შევუშვირე მსხვილ წვეთებს და უცებ გამახსენდა,რომ….  რამდენი ხანია ბუნებისთვის არ მომისმენია, ჩემი გულისცემის ხმა არ გამიგია, თავიდან ბოლომდე წიგნში არ ჩავფლულვარ და დღის გასვლა ვერ გამიგია, მეგობრებთან ერთად მთელი დღის გატარების მერე ნასიამოვნები, მაგრამ ოდნავ ნაწყენი (რომ საღამო მოვიდა)-შეგრძნება არ დამუფლებია, შოკოლადის (ან-ხილის) ტორტის ნაჭერი არ მიჭამია ან- გემო ვერ ჩამიყოლებია გასუქების შიშით. წამლების მიღების გარეშე არ გამიტარებია დღე, არ დამთენებია მეგობართან საუბარში…..არ გამიკეთებია ის რაც მისწორდება და რატომღაც ანგარიშს ვუწევ კონკრეტულ საგნებს. (არა, ხალხს და საზოგადოებას არა :დ) დიდი ხანია თავს მარტოსულად ვგრძნობ, მაგრამ არასდროს მიგრძვნია მთელი სიცხადით, თურმე როგორ ვარ მარტო. რამდენად ვარ მარტო.

დავრჩით მე და ჩემი სამსახური. სამსახურის მერე კი-საკუთარ თავთან მარტო დარჩენის შიშით შეპყრობილი ვეძებ მორიგ ფილმს, რომ ვუყურო,  ჩავუფიქრდე და სხვა რამეზე გადავიტანო ყურადღება. დაღლილი თვალები ელ. წიგნებს ვერ უძლებს, თორემ… :) ჰო, რუტინაშიც არის რაღაც რომანტიული :)

არ მინდა ვიყო ოპტიმისტი, ან პესიმისტი, ან-რეალისტი. არანაირი “ისტი” არ მინდა ვიყო, უბრალოდ მინდა ვიყო ისეთი, როგორიც ვარ.

კარგია, რომ პირდაპირ და გულახდილ საუბრებს ვერ გადავეჩვიე. მე ვიცვლები, საგრძნობლად ვიცვლები თანაც, და არ მინდა დავკარგო ეს: ჩემი პირდაპირობა და გულწრფელობა ჩემს სავიზიტო ბარათად იქცა და საწყენი იქნებოდა ეს რომ დამეკარგა. ისიც საკმარისია რაც დავკარგე უკვე. მაგალითად-წერის ხასიათი. ჩემი მუზმუზელა, ეგო, მეორე მე, და მესამე მეც-ყველა დავკარგე და დავრჩი მარტო მე. ნამდვილი მე. რეალური მე. ბევრი დანაკარგია ერთი წლისთვის, არ მეთანხმებით? ;)

მორიგი უსახლკარობის წინაშე მდგარს-საფირქალი ნამდვილად არ მელევა და ამაში ვერავის დაგიდებთ ტოლს :) ყველას აქვს თავისი საფიქრალი, ამიტომ ჩემით არ შეგაწუხებთ. თქვენიც გკმარათ..

ძნელია იყო მარტო მაშინ, როცა არ გინდა მარტო ყოფნა. მაგრამ ამას აადვილებს ის, რომ უკვე დიდი ხანია მარტო ვარ და მივეჩვიე. ყველაფერს ეჩვევა ადამიანი.  მარტოობა არც ისე ცუდია, პირიქით. კარგი რამეა. მაგრამ, როგორც დედიკო იტყოდა-გადამეტებული არაფერი ვარგა. მე კი ბალანსის დაცვაში აშკარად არ მაქვს ნიჭი :)

ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითოს საიდანღაც, ძაალიან განცალკევებული ადგილიდან ვუყურებდე ყველაფერს, თითქოს იქ ჩემს ფიქრებს და ჩემი თავს მეტი არავინ არის (ჰო, ასე იცის ადამიანებთან ურთიერთობას რომ მინიმუმამდე დაიყვან) და ისღა დამრჩენია მხოლოდ თვალი ვადევნო სხვებს, ვინც მაინტერესებს და ვინც  მომწონს. აი როგროც ფეისბუქზე დასქროლავ ნიუსებს და საყვარელი ფრენდის “კედელს” გადახედავ-რას შვება, როგორ არის.. მაგრამ არ მისწერ.

ვგრძნობ, რომ ცხოვრების გარდამტეხ მომენტში ვდგევარ და პირველად არ ვიცი რა იქნება, ვარაუდითაც კი. ასწორებს. როგორც წესი, სურპრიზები არ მიყვარს და ყველაფერს რომ ვაკონტროლებ-ეგ მომწონს, მაგრამ ეხლა-არ ვფიქრობ რა იქნება. უბრალოდ ვიცი რომ სადღაც გარდამტეხ მომენტში ვარ და ..ნუ, ვარ რა… ველოდები როდის დასრულდება ეს ყველაფერი და ჯამში და რას მივიღებთ :)

მითხარით რამე კარგი, თორემ წამიღო ნაცრისფერმა ერთფეროვნებამ.

თქვენი გადაკარგული თეა :)

74f6c547664ad5ee6196669bec1b76d6

ერთი წამი

ნიკა და ლაშა ერთ ქალაქში ცხოვრობდნენ, სხვადასხვა სამსახური ჰქონდათ და სხვადასხვა ადგილებზე ბინადრობდნენ. ნიკა 30 წლის იყო, ლაშა 26-ის, და ისინი არასოდეს შეხვედრიან ერთმანეთს. ყოველ შემთხვევაში-მათ ასე ეგონათ.  სინამდვილეში, ნიკა და ლაშა რამდენიმეჯერ შეხვდა ერთმანეთს და უფრო მეტიც-ისაუბრეს კიდეც.

პირველად საფეხბურთო არენაზე შეხვდნენ, ორივე საყვარელი გუნდის თამაშზე მოვიდა. ნიკამ ლაშას გატარება სთხოვა, ლაშა უკან მიიწია და ნიკამ მადლობა გადაუხადა, ლაშას ეს უკვე აღარ გაუგონია ტრიბუნების ღმუილში. მეორეჯერ ისინი ამ შემთხვევის მერე რამდენიმე თვეში შეხვდნენ ერთმანეთს. ლაშა პარკში იჯდა, მუსიკას უსმენდა და ჩანდა, ვიღაცას ელოდა, ხოლო ნიკა პატარა გოგოს ასეირნებდა მახლობლად. ლაშას მოეწონა ლამაზი პატარა და მას გაუღიმა, გოგონამ ღიმილი დაუბრუნა-ნიკამ დაინახა უცნობი ბიჭი მის შვილს რომ უღიმოდა და შეუმჩნევლად ჩაეღიმა. რაკი ლაშა ახლოს იყო, ნიკამ დრო ჰკითხა, პასუხი მიიღო თან დააყოლა პატარა ქალბატონის მისამართით კომპლიმენტი. ნიკამ მადლობა გადაუხადა უცნობს  და პატარა გოგოსთან ერთად, შადრევანისკენ დაიძრა, ლაშამ თვალი გააყოლა მამა-შვილს და ისევ მუსიკის მოსმენა განაგრძო. ამის შემდეგ, მათ ერთმანეთი აღარ უნახავთ რამდენიმე წელი. მაგრამ, ბოლოს, მაინც შეხვდნენ.

ორივე რიგში იდგა, ლაშა მეხუთე იყო რიგში, ნიკა-მეჩვიდმეტე. ნიკა დროდადრო საათს დაჰყურებდა, როგორც ჩანს-ჩქარობდა. მოულოდნელად-ლაშას დაურეკეს და სასწრაფოდ წასასვლელი გახდა, მან მიმოიხედა და შენიშნა ლაშა, რომელიც საათს წამდაუწუმ ამოწმებდა და – ეკრანს, სადაც რიგი ცხადდებოდა  შეწუხებული სახით უყურებდა. ლაშა მას მიუახლოვდა და ბილეთი მიაწოდა: “გეჩქარებათ და მე წასასვლელი ვარ, ხომ არ გადავაგდებ”-მიმართა უცნობს. სიხარულით სავსე ნიკამ მადლობა გადაუხადა უცნობს და  მართლა გულით მადლიერი იყო  მისი, რიგში წინ წავიდა და ლაშას ადგილი დაიკავა. რაკი რიგში მალე წაიწია წინ-მან არ დააგვიანა სამსახურში და მალე-მნიშვნელოვანი ნაბიჯი გააკეთა კარიერაში, იმ დღეს დანიშნული წარმატებული მოლაპარაკებების მერე ერთ ერთ საქმიან პარტნიორთან. ასე-მისთვის სრულიად უცნობი ბიჭი მისი წარმატების ბილეთად იქცა, მაგრამ მან ეს არ იცოდა. იმავე დღეს, სწორედ ამ დანიშნულ შეხვედრაზე მიმავალი ნიკა ლაშას ისევ შეხვდა და ცნობის ნიშნად-თავი ოდნავ დაუქნია, პასუხი მიიღო და ორივემ გზა განაგრძო ურთიერთსაპირისპირო მიმართულებით.

რამდენიმე თვეში, ისინი კვლავ შეხვდნენ, მაგრამ არცერთმა არ იცოდა ამის შესახებ. ისინი რესტორანში იყვნენ. ნიკა დაბადების დღეს აღნიშნავდა, ლაშა-დიდი ხნის უნახავ მეგობრებთან ერთად მისჯდომოდა სუფრას დარბაზის მეორე ბოლოში. ორივე  მხიარულად ატარებდა დროს ერთსა და იმავე ადგილას, მაგრამ ერთმანეთის არსებობის შესახებ არაფერი იცოდნენ.

ერთხელ, ნიკამ ძალიან ცუდი ამბავი შეიტყო სამსახურში და შორიკებული ამბით-სამსახურიდან მომავალი მანქანას ავტომატურად მართავდა, მისი გონება სხვა საფიქრალით იყო დაკავებული, ის  ნერვიულად ეწეოდა სიგარეტს. ამავე დროს-ლაშამ მაღაზიაში ახალი აიპადი შეიძინა და გახარებული ამ შენაძენით საგარანტიო პირობებს კითხულობდა ტროტუარზე, სანამ ფეხით მოსიარულეთა გადასვლას დაუშვებდა სიგნალი.  ნიშანს ახედა-მწვანე აინთო და მანქანები ნელა შეჩერდნენ ხაზთან, კითხვაში გართულმა ლაშამ გზის გადაკვეთა დაიწყო, როცა ვიღაცამ დაუძახა ქუჩის მეორე მხრიდან. ლაშას ეს ხმა არ გაუგია პირველი დაძახილით, ვიღაცამ კიდევ გაიმეორა ხმამაღლა “ლაშა!” ამ დროს-მან გაუჩერებლად მიიხედა იმ მხარეს-საიდანაც ხმა მოესმა და თვალთახედვიდან დაკარგა ქუჩის ის ნაწილი-სადაც მანქანები ჩერდებოდნენ ხაზთან.  მანქანის მექანიკურად მმართავი ნიკა სიჩქარეს მისდაშეუმჩნევლად უმატებდა, და  როცა გაიგონა ტროტუარიდან დაძახებული “ლაშა!”- ყურადღება გაეფანტა.სიჩქარე საგრძნობლად მოემატებინა,  გაჩერება გვიანი იყო….

რამდენიმე წამში ქუჩა ხალხით აივსო, რომლებმაც დაინახეს მომხდარი. ნიკა ჭკუიდან  შეშლილი იყო მომხდარით.  დახმარებას შეეცადა, მაგრამ გვიანი იყო. ის კაცი, ვინც ლაშას ეძახდა-ეხლა თავს დადგომოდა მის ცხედარს და გაუჩერებლივ იმეორებდა: “რატომ არ გაჩერდა როცა დავუძახე, ეხლა ხო ცოცხალი იქნებოდა, უბრალოდ ერთი წამით რომ გაჩერებულიყო – ეს მანქანა აცილდებოდა, უბრალოდ უნდა გაჩერებულიყო ძალიან ცოტა ხნით.  ერთი წამით გვიან რომ ყოფილიყო აქ, მარტო ერთი წამით….”

დასასრული.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 122 other followers