მეკო და მე ერთ უბანში გავიზარდეთ. მეკოს-გიჟ მეკოს ეძახდნენ. მე-ჭკვიან თეას. არადა, განსხვავება მხოლოდ იმაში იყო, რომ მეკო ამბობდა იმას, რასაც მე მხოლოდ ვფიქრობდი.
მეკო ერთ ჩვეულებრივ ოჯახში ცხოვრობდა: ყავდა მოსიყვარულე და მზრუნველი დედა, მშრომელი მამა, რომელიც ცნობილი თამადა იყო. არა, ღიპი და წითელი ლოყები არ ჰქონდა, პირიქით, ყოველ დილით 6 საათზე ის და მამა სავარჯიშოდ გადიოდნენ ხოლმე, და ამის გამო განსაკუთრებით ვაფასებდი გიორგი ძიას.
მეკო და მე ერთად დავდიოდით სკოლაში. ლაპარაკი-ორივეს გვიყვარდა და-ბევრს ვლაპარაკობდით, კლასებთან რომ ვიყრებოდით-ძალიან არ მიყვარდა ეს მომენტი: მეკო ეგრევე თავისთან შედიოდა და მერხზე უცებ დადებდა საკითხავ წიგნს, მეც-ჩემს კლასში შევიდოდი და მეგობრებს ველაპარაკებოდი ზარის დარეკვამდე. ნელ ნელა აღმოვაჩინე, რომ მე და მეკო ძალიან ერთნაირად ვფიქრობთ ძალიან ბევრ რამეზე. და როგორც იცით, საერთო თემები ადამიანებს აახლოებთ, მე და მეკოც არ ვიყავით გამონაკლისი. დავახლოვდით. საუკეთესო მეგობრები ვიყავით წლების მანძილზე და ასაკთან ერთად ეს მეგობრობა მხოლოდ თუ მყარდებოდა.
მეკოს 8-9 წლის ასაკში პირველად დაუძახეს გიჟი მეკო. მახსოვს, როგორ აევსო თვალები ცრემლით. მისი დიდი, ლურჯი თვალები. მე საკადრისი პასუხი გავეცი ვისაც ეკუთვნოდა რეპლიკა და მეკო უცებ გავარიდე ბავშვებს.
“მართლა გიჟი ვარ”-ამბობდა და ტიროდა. მე კი ვარწმუნებდი რომ ისინი არიან გიჟები. არ იყო გასაკვირი, რომ ზედმეტსახელი მარტივად მიეკერა მეკოს, ის მართლაც უცნაურ ბავშვად ეჩვენებოდათ უბანში: გარეთ სათამაშოდ გამოსული-უბრალოდ იჯდა ხოლმე ეზოში მაგიდასთან და რაღაცას გაშტერებით უყურებდა, ან-ზაფხულში-კალიას დაიჭერდა და იმას შეისწავლიდა ხოლმე, უფრო ხშირად მეკოს ცაში ყურება უყვარდა, თავის თავთან ლაპარაკი და ხანდახან-უბრალოდ, უმიზეზოდ, მარტო სიცილიც კი.
რაც უფრო იზრდებოდა, მეკო უფრო და უფრო ჩაიკეტა თავის თავში და მხოლოდ ჩვენს მეგობრობას არ შეეცვალა ელფერი. მეკოს ძველი მეგობრებიდან-მეღა შევრჩი. უცნაურობების გამო ბევრი დასცინოდა, არავის მოსწონდა თავნება, პირდაპირი გოგონა, ხშირად ხალხისთვის არაადეკვატური რეაქციებით, არასტანდარტული ქცევებით. მე-ბევრი ახალი მეგობარი გავიჩინე. კიდევ ვფიქრობდი ხოლმე ბევრ სხვადასხვა თემაზე, და სამეგობროში მეც უცნაურად მიმიჩნევდნენ, მაგრამ -რამდენიმე მცდელობის მერე რაღაც თემებზე გვესაუბრა-შევეშვი მეგობრებს. არ უნდოდათ მძიმე და საფიქრალ თემებზე ლაპარაკი. მესმოდა მათი. რომელი 13-14 წლის გოგო ფიქრობს იმაზე, თუ რატომ დაიბადა, რა აზრი აქვს მის არსებობას, რამდენად არის ყველაფერი ურთერთკავშირში, არსებობს თუ არა “პეპლის ეფექტი”, (ამ უკანასკნელის აღმოჩენისთვის მზად ვიყავი ექსპერიმენტები მეტარებინა), შეიძლება თუ არა რეინკარნაცია, და თუ შეიძლება-ვინ ვიყავი წინა ცხოვრებაში…და ა.შ.
მხოლოდ მეკო მისმენდა ხოლმე მთელი სერიოზულობით და ვსაუბრობდით ჩვენთვის ასეთ საინტერესო თემებზე. მეკო ლამაზი გოგო გაიზარდა: მაღალი, თხელი, სიარულისას ტანი ბალერინასავით მსუბუქად და გრაციულად მიჰქონდა. თეთრი სახე და ლურჯი თვალები შეეცვალა: უფრო ხორბლისფერი გახდა და თვალებიც დაუსევდიანდა, გაუმუქდა. ჩაუღრმავდა. ლამაზი იყო, მაგრამ თაყვანისმცემლები დიდად არ ჰყავდა. ყველა “გიჟ მეკოდ” იცნობდა და ბიჭებიც ერიდებოდნენ. თავად დიდად არ განიცდიდა ამ ამბავს, თავის ფასი ყოველთვის იცოდა და ამბობდა, რომ ბიჭი, რომელიც ვიღაცის მიკერებულ სახელს უფრთხოდა-არ იყო მისი ტიპი.
მეკომ წარჩინებით დაამთავრა სკოლა. მახსოვს, ერთად ვოცნებობდით, როგორ გავაღწევდით პატარა ქალაქიდან და დავიპყრობდით დიდ ქალაქს. როგორ ავისრულებდით სურვილებს, გვექნებოდა ლამაზი სახლები და გავაკეთებდით იმას, რაც გვენდომებოდა, და არავინ მოგვაქცევდა ყურადღებას.
მე-წამოვედი თბილისში. მეკო-ვერა. მშობლები ნაადრევად დაეღუპა და მისთვის თბილისში სწავლა-ისევე ოცნებად დარჩა.
სახლი ნელ ნელა გაპარტახდა : შეეტყო ძლიერი ხელის ნაკლებობა.
მეკო სამუშაოდ მოეწყო. სამსახურიდან სახლამდე 5 კილომეტრს ფეხით გადიოდა ყოველ დღე ორჯერ. მშვენიერ ფორმაში იყო. მაგრამ მეგობრები საერთოდ არ ჰყავდა. გარდატეხის ასაკი მძიმე ჰქონდა მეკოს: ზედმეტსახელის ვარიაციები, განკიცხვა “ეს ხომ გიჟია”-ზურგსუკან ქირქილი, მერე-ავტოკატასტროფა და დაღუპული მშობლები, გასვენებაში და პანაშვიდებზე მოჭორავე ქალები. “ერთი მამამისი თუ იტანდა ამას, რა კაცი აიტანს, გიჟს, საწყალი გოგო”. “პატრონი უნდა იშოვოს, მაგრამ ვინ გაბრიყვდება და წაიყვანს გიჟს თავისთან..” ”ტან ფეხი რომ მისცა, ჭკუა მიეცა მამაღმერთს ის არ სჯობდა?!” ….. მეკოს რამდენიმე დღე ესმოდა პანაშვიდებზე ჩუმი გადალაპარაკებული ფრაზები. მესამე დღეს-ვერ მოითმინა, ყურებზე აიფარა ხელი და მოიკუნტა, რომ დამალოდა ამ ხმებს, ხმებს, რომლებიც მოვალეობის მოხდის მიზნით იყვნენ მოსულები და საათს უყურებდნენ, რომ დროულად წასულიყვნენ სახლში რომ სერიალი არ გამოეტოვებინათ, და ბოლო ხმაზე იკივლა. ყველამ შეშინებულმა შეხედა და გაჩუმდნენ. მეკომ ამღვრეული თვალები მოავლო ხალხს.მძიმედ სუნთქავდა. თვალები ტკივილით ჰქონდა სავსე.
“რატომ მახრჩობთ, რა გინდათ! წაადიიით! “- შეჰბღავლა ქალებს და ოთახიდან გაიქცა. გავედევნე. ქუჩის ბოლოს წაიქცა და დავეწიე. მე მესმოდა მისი, მესმოდა რატომ იყვირა. მაგრამ სხვებს არ ესმოდათ. “გიჟია რა ქნას”-აქნევდნენ თავს და ისევ ჩუმად ოხრავდნენ.მოვალეობის მოხდის მიზნით.მერე-ყველა გაიკრიფა სახლიდან.
ჩვენმა მეგობარმა მოაწყო გასვენება, და მერე-მეკოს ის სამსახური აშოვნინა, მეკოს სახლიდან შორს, მეზობლებისგან შორს. მაგრამ მუშაობას გულს ვერ უდებდა. “არ მინდა ეს სისულელე ვაკეთო, მთელი დღე ვზივარ და ვატყუებ ხალხს. არ მინდა ვიყო მატყუარა, ცხოვრებაში არ მითქვამს ტყუილი და ამის გამო დავიწყო უნდა?! ისედაც ამდენი ნაგავია გარშემო, რაღატო ამატებ, თქვი სიმართლე, არ შეიძლება? ბოლო ბოლო, ადამიანები ვართ ყველა!.. მერეც, რომ მოდის გაჭირვებული შენთან და რამეს გილომბარდებს-შენ უნდა კიდე იქით ატყუო და რაღაც დებილობების გამო ხელი არ უნდა გაუმართო? როცა შეიძლება აუხსნა ადამიანურად და დაეხმარო.!”-აღშფოთებული მიყვებოდა ხოლმე, როცა მნახულობდა. მესმოდა, რომ მეკოს არ უნდოდა ტყუილები. მესმოდა, რომ არ შეეძლო მოტყუება. მაგრამ როცა შენ ორგანიზაციაში მუშაობ და დაქირავებული ხარ, და არა-უფროსი, და უფროსის შემოსავალი სწორედ ასეთი შემონატანების პროცენტებია-არ გაქვს უფლება შენი წესები დააწესო. მაგრამ მეკომ იპოვა გამოსავალი. თავიდან მეც კი არ გამიმხილა. ალბათ არ უნდოდა ამაზე ტელეფონით საუბარი, როცა ჩავედი-მხოლოდ მაშინ გავიგე სიმართლე :)
მეკოსთან სულ რიგები იყო, მაშინ, როცა მეორე ოპერატორთან რამდენიმე ადამიანი თუ მივიდოდა, ისიც იმიტომ რომ ეჩქარებოდა და რიგში დგომისთვის აერიდებინა თავი.
მეკოს “კლიენტები” პროცენტს არ იხდიდნენ. უბრალოდ როცა ჰქონდათ საშუალება, შემოჰქონდათ პროცენტი და “ძირი”, მაგრამ სავალდებულო პროცენტს არ იხდიდნენ.
მეკომ სისტემა მოატყუა.
მეკომ ისწავლა სისტემა, ისწავლა სამუშაოს პროგრამა იმდენად კარგად,რომ სისტემა მოატყუა. ზარმაცი ადამიანები მაღლა კაბინეტებში კი ისე მიეჩვივნენ სისტემაზე ნდობას-რომ არც კი დაკვირვებიან ამ მოვლენას. და მეკოს ეშმაკობამ გაჭრა: ვიცოდით,რომ ადრე თუ გვიან ეს ამბავი გასკდებოდა, და ყველაზე უარეს შემთხვევაში, მეკოს დაიჭერდნენ თუ არა-ამ პროცენტების გადადას თავად მოსთხოვდნენ. მაგრამ ხდებოდა დაუჯერებელი რამ: ადამიანები, იმდენად მადლიერები იყვნენ მეკოსი, რომ ეხათრებოდათ და პროცენტებს დროულად აბრუნებდნენ, ან-გადაცილებით, მაგრამ-არანაირი ჩავარდნით ან გამოტოვებით..ხოლო რადგან მეკოს ყველაზე მეტი კლიენტი ჰყავდა-დასჯის მაგივრად- პირიქით, საუკეთესო თანამშრომელად მიიჩნეოდა. მეკომ დასცინა სისტემას.
მეკოს ტყუილი არ უნდოდა. მაგრამ სისტემამ და სამსახურმა აიძულა. ჰოდა, მეკომ სისტემა და სამსახური მოატყუა. ხალხი-არა.
“გიჟ მეკოს” ეხლა “გიორგის მეკოს”-ეძახდნენ, მამამისი კი, ცნობილი კოლორიტი კაცი იყო და ყველა იმწუთას ხვდებოდა, რომელ მეკოზე ამბობდა მოსაუბრე.
მერე მეკო სამსახურთან ახლოს გადმოვიდა საცხოვრებლად. ის სახლი არ გაყიდა. ვურჩევდით გაეყიდა და საერთოდ, თბილისში წამოსულიყო, მაგრამ არ გაყიდა. მე მესმოდა, რომ არ უნდოდა დაკარგვა სახლის, სადაც გაიზარდა, სადაც ყველა ხე მამამ დარგო, სადაც დედის მორთული ოთახები იყო და ისევ მათი სუნი ტრიალებდა. სხვები-ბეჭებს იჩეჩავდნენ. “რა ჯანდაბად უნდა ის მორყეული სახლი, შეკეთებას მაინც ვერ მოახერხებს”-ჭორაობდნენ ქალები, მაგრამ უფრო ხმადაბლა და უფრო გაუბედავად.
მეკოს ცოლობა იმ ბიჭმა თხოვა, ბავშვობაში პირველად რომ დაუძახა “გიჟი მეკო”. მეკოს ამაზე მწარედ გაეღიმა მხოლოდ.
ისევ დადიოდა თავაწეული, მხნედ და მსუბუქად, როგორც მშობლების დაკარგვამდე, როგროც ბალერინა. უცნაურ რაღაცეებს აკეთებდა ხოლმე.ხალხისთვის უცნაურს.
ერთხელ-აიღო, და მის ძველ სახლში ლტოლვილები შეასახლა, ოღონდ-რამდენიმე ოთახი გამოკეტა და ისე. მაგრამ უსასყიდლოდ. პირიქით, იქით ეხმარებოდა ხოლმე ყველაფრით, რითიც შეეძლო.
მერე-ინვალიდი ბავშვი აიყვანა ბავშვთა სახლიდან და უვლიდა. “რად უნდა ეს ტვირთი რაზე აიკიდა, გათხოვდეს და თავისი იყოლიოს”-დასდევდა ხმები ყოველთვის როცა მის შვილობილს სადმე წაიყვანდა ქუჩაში. ინვალიდის სავარძლით. სამსახურში დააწინაურეს. ამაზეც გაეცინა მწარედ. ისევ განაგრძობდა სისტემის მოტყუებას.
25 წლისები გავხდით. ოცდახუთი წლის მეკო გაცილებით ასაკიან ქალს ჰგავდა. ეტყობოდა, რომ დალხენილი ცხოვრების ნებიერი არ იყო. ისედაც, ბავშვობიდან უფრო დიდი იყო, ვიდრე თანატოლები-აზროვნებით, ქცევებით, გაიზარდა და-ეს სხვაობა არსად გაქრა. მაინც დააჩნდა დაღად ლოდი, რომელიც პატარა ქალაქმა აჰკიდა ჯერ კიდევ 8-9 წლის ბავშვს და ბევრი დამცირება და დაცინვა გადაატანინა თან.
როცა შვილობილი წამოეზარდა, მეკომ ოპერაციები ჩაუტარა, ბავშვი გამოჯანმრთელდა. სავარძელის გარეშე, მხოლოდ ყავარჯენით დადიოდა, რაღაც დროის მერე-ყავარჯენიც გადააგდო. მეკო და გიორგი (მამის სახელი დაარქვა შვილს) ერთად სეირნობდნენ ხოლმე ბევრს. უმეტესად-ფეხით. გიორგი კარგი ბიჭი გამოდგა, დედას თვალებში შესციცინებდა და ღირსეული ბიჭი დადგა, მაგრამ მასავით “უცნაური”-როგორც იტყოდნენ.
მეკომ ასწავლა, რომ უნდა მოიქცეს ისე,როგროც უნდა, და არ მიაქციოს სხვას ყურადღება, დედის გარდა. გიორგიც ასე იქცეოდა. ყოველდღე ადიოდა ეკლესიაში, მაღლა, მთაზე და იქ ლოცულობდა, ფეხით იქამდე შორი იყო, მაგრამ დაუზარელი ბიჭი გზას არ დაგიდევდათ. მეკო არ იყო დიდად რელიგიური, მაგრამ არ დაუშალა გიორგის ეკლესიაში სიარული. არც მაშინ უთქვამს რამე, როცა ბიჭმა სემინარიაში ჩააბარა.. შვილს აუსრულა ის ნატვრა, რაც თვითონ უნდოდა-თბილისში გამოუშვა და დარჩა მარტო.
ბოლო წლებში, იქ ცხოვრებისას ვეღარ ვნახულობდი, სამსახურის გამო მივლინებებში მიწევდა სიარული ხშირად. ხანდახან დედა თუ მეტყოდა მეკოზე ახალ ამბავს. გავიგე, რომ რამდენჯერმე პარაშუტით გადმოხტა, სვანეთში მთებში წავიდა პროფესიონალებთან ერთად და უნდოდა მაქსიმალურად მაღლა ასულიყო,სადაც შეძლებდა, ჯომარდი-მისთვის ჩვეულებრივი გართობა გახდა, არც თუ ექსტრემალური. სპეციალურად არ ისწავლა ცურვა.”ცურვა თუ იცი ისე წყლის შიში და დინების შიში რას ქვიაო”-ამბობდა. საჰაერო ბურთი და პარაშუტი-განსაკუთრებით მოეწონა. მოსწონდა ეს შეგრძნება-უწონობაში, სამყაროს ზემოთ, დედამიწისგან შორს, მსუბუქად რომ დაფრინავდა.. არადა,ხომ ვიცი, ბავშვობაში სიმაღლის საშინელი შიში ჰქონდა. ეტყობა ეგეც დაძლია..
ბოლოს თავის სახლში რომ ვნახე-ძალიან შეცვლილიყო-ასაკზე უჩვეულოდ ბევრი ნაოჭები ჰქონდა. გავიგე, რომ უსახლკაროთა სახლში დადიოდა შაბათ-კვირას და იქ ეხმარებოდა უსასყიდლოდ. გამრჯე და მუყაითი ყოველთვის იყო. ყველაფერი ხელიდან ადვილად გამოსდიოდა. “ბიჭი აქ არ მყავს და ტყუილად დღე რატომ გავაცდინო”-მითხრა ამაზე ღიმილით და მე ჩემი თავის შემრცხვა, რომ მეც, სიცოცხლით და ენერგიით სავსე-სიზარმაცეს დავეძლიე ნელ ნელა.მერე რა, მეც ვაკეთებდი რაღაცეებს, მაგრამ მეკო.. ვურჩიე გათხოვილიყო, სრულფასოვანი ოჯახი შეექმნა, შვილი გაეჩინა კიდევ, არ მინდოდა მათსავით, ყველასავით მეთქვა, მაგრამ მაინც ვუთხარი- “სიბერეში მაინც არ იქნები მარტო” – 30 წლის ქალს გაეღიმა ამაზე. “მე არც ეხლა ვარ მარტო”-მითხრა და დავანებე თავი. მეც ხომ ისედაც მასავით ვფიქრობდი და შემრცხვა, რომ ჩემი აზრი სხვისით ჩავუნაცვლე წამიერად. თავნება მეკოს თუ თვითონ არ უნდოდა-ვერაფერს გააკეთებინებდი. “მე ჩემი თავი მყავს”-დაამატა და გადაიხარხარა. კიდევ ვურჩიე თბილისში წამოსვლა. ვცდილობდი ყველა არგუმენტი გამომეყენებინა, რომ თბილისში წამოსვლაზე დამეყოლიებინა. საქმე მარტო იმაში არაა, რომ თბილისში უფრო მეტი პერსპექტივაა, მინდოდა ჩემთან ახლოს ყოფილიყო. ვიცოდი, რომ მაინც, ჩუმ ჩუმად “გიჟ მეკოდ” ახსენებდნენ თავის ძველ უბანში და ვიცი რომ მის ყურამდეც მოდიოდა ეს ხმები. პატარა ქალაქში არაფერი იმალება. მკაცრია ხალხი. დაუნდობელი. სასტიკი და უსამართლო ბრბო. მეკო სულ ეწინააღმდეგებოდა მათ და ამ ბრძოლაში დაკარგა ბავშვობაც-8-9 წლიდან და ახალგაზრდობაც. მაინც მოიპოვა კარგი სახელიც და პატივისცემაც. მაგრამ ერთხელ მიწებებულ იარლიყს არაფერი ეშველებოდა. უსამართლო იარლიყს. მაგრამ-მჭიდროდ მიტმასნულს. “გიჟი მეკო”.
“დავიღალე აქ”-მითხრა და თავისი მეტყველი თვალებით შემომხედა. მივუხვდი სათქმელს. მერე-მე ვითავე ყველაფერი:სახლი მამას ჩავაბარეთ, რომ მიეხედა, ლტოლვილები მაინც დატოვა, არ გაყარა. ქალაქში აღებული ბინა გაყიდა, თანხაც დაამატა და თბილისში ერთოთახიანი იყიდა. იმავე კომპანიაში განაგრძო მუშაობა, ოღონდ-სათაო, თბილისის ოფისში. თითქოს ცხოვრება დალაგებას იწყებდა მისთვის. თბილისში ჩამოსულმა 15 წელი ჩამოფერთხა სახიდან: პატარა გოგოს დაემსგავსა-ლაღს და ჰაეროვანს,მიხაროდა რომ ვუყურებდი ბედნიერად იყო. რეგულარულად აბარებდა სისხლს. მეც მომეხმარა ქველმოქმედებაში (რაღაცას ვცდილობ ჩემთვის, ცოტ-ცოტას) თავადაც რომ გაიცნო საჭირო ხალხი-თავადაც დაიწყო ფულის მოგროვება კომპანიებში. საავადმყოფოებში ხშირი სტუმარი გახდა. ბავშვთა სახლიდან კიდევ ერთი ბავშვი წამოიყვანა,დამბლადაცემული, მშობლებმა რომ მიატოვეს-დანარჩენებს-მისი შვილის და-ძმებს ეძახდა და ყოველ კვირას მიჰქონდა მათთვის საჭირო ნივთები და ყველაზე მთავარი:დედობრივი სითბო. გიორგი წლების მერე მამაო გახდა. მახსოვს, რომ იმ დღეს მეკოზე ბედნიერი არავინ იყო. ამაყობდა მისი შვილით.
მეკოს ლეიკემია დაუდგინეს. მაშინ 36 წლის იყო, მაგრამ 25-წლისას ჰგავდა. მშვიდად მიიღო ეს ამბავი. გაიღიმა და დათანხმების ნიშნად თავი დააქნია. “გასაგებია, მადლობა ექიმო”. თქვა და წამოვიდა კაბინეტიდან. მე
დავიბენი:-ექიმისთვის ათასი კითხვა მქონდა, მეკოს გავედევნე მაინც.
“უნდა მევლო ბავშვთა კლინიკაშიც, არ მოვიქეცი სწორად!”-მითხრა გაგულისებული ხმით, “დებილი ვარ!”-საკუთარ თავს უბრაზდებოდა რომ უსახლკაროებზე გადართული-ლეიკემიით დაავადებულ ბავშვთა ცენტრს ისე ხშირად ვერ სტუმრობდა. “მეკო წამო, მოვუსმინოთ რას იტყვის, იქნებ პირველი სტადიაა.” “არ მაქვს თავი. შენ მოუსმინე, მე აქ დაგელოდები.”-მიპასუხა. დერეფანში გახირული დავტოვე და ექიმთან გავიქეცი ისევ. ტყუილი იმედები. გულზე თითქოს მდუღარე გადამასხეს. “რამდენიმე წელი, საუკეთესო ვარიანტში”-ვუთხარი მეკოს, უკან რომ დავბრუნდი და ექიმის მოცემული ფურცლები ჩანთაში ჩავიკუჭე.
ჩვენს ქალაქში უცებ გავარდა ხმა, რომ მეკო ცუდად იყო. ”აბა რა მოუვიდოდა სად აღარ დადიოდა, კაცმა არ იცის.” “ყოველ შაბათ კვირას ჯანდაბაში სიარულმა იცის მასე”, “არა გოგო, შიდსი დამართნია ვიღაცა კაცთან დაძვრებოდა თურმე..” “ბავშვიც გაუჩენია იმ კაცისგან, დამბლადაცემული გამოადგა ეგეც”, “წავიდა თბილისში საპინტრიშოდ, აქ ვერ იყო თავისთვის კარგად? ხომ წაიმტვრია კისერი”…-სასტიკი, ტყუილი ჭორები სერავდნენ ქალაქს. დედა მეუბნებოდა ხოლმე, რას ამბობდა ხალხი. მეკოს ვუმალავდი, მაგრამ როგორღაც გაიგო ამაზე.
“არ მადარდებს ჩემზე რასაც იძახიან, ჩემს მშობლების ხსოვნას რომ მიეწებება ეგ და შვილებს-ამის გამო მტკივა გული”-გაიღიმა მწარედ მეკომ მაშინ. “რატომ მახრჩობენ, რა უნდათ”-მკითხა ისევ. პირველად ეს მშობლების პანაშვიდზე შეჰბღავლა ხალხს. ეხლა-მე მეკითხებოდა და არცერთხელ არ ვიცოდი რა მეპასუხა.
მეკოს გასვენების მერე ჩემთან ჟურნალისტი მოვიდა და მთხოვა მომეყოლა მეკოზე. მის ქველმოქმედებას მიუღწევია მათ ყურამდე და უცებ, მისი გარდაცვალების შემდეგ დაინტერესდნენ მეკოს ცხოვრებით. მის სიცოცხლეში რომ არასოდეს დაინტერესებულა არავინ, როგორი იყო მეკო.. მეკო აღარ იყო და ეხლა მე გამეღიმა მწარედ, ისე, როგორც მეკომ იცოდა. თითქოს ნახევარი სხეული დავრჩი, ისეთი შეგრძნება მქონდა.
მეკო და მე ხომ ერთ უბანში გავიზარდეთ. მეკოს-გიჟ-მეკოს ეძახდნენ. მე-ჭკვიან თეას. არადა, განსხვავება მხოლოდ იმაში იყო, რომ მეკო ამბობდა და-აკეთებდა იმას, რასაც მე მხოლოდ ვფიქრობდი და-ნახევრად ვაკეთებდი.
დასასრული.
თქვენი არ ვიცი და მე მართლა დამაინტერესა როგორ იღებენ ფილმებს, როგორ იქმნება წარმოუდგენელი ეფექტები.. გასაგებია, რომ ეს არაა სინამდვილე, და მაინც, მიუხედავად იმისა, რომ ამ ფაქტს შეგუებული ვარ, მომინდა გამეგო რა იმალება ამ “ტყუილების” უკან. ჩვენ ყველა ვხედავთ შედეგს: ფილმს თავბრუდამხვევი ეფექტით,მაგრამ ცოტამ თუ იცის რა შრომა და ძალისხმევა იხარჯება მოცემული შედეგის მისაღწევად.. ამათ გარდა კიდევ ბევრი ფოტოს დადება შეიძლებოდა, მაგრამ ჩემტთვის უფრო საინტერესო ავარჩიე 
მაშ ასე,დავიწყოთ 
