ვინ იფიქრებდა.

იმ დილით სამსახურში არ  მივდიოდი, კარგი ხანი იყო გასული, რაც საკუთარი თავი ბოლოჯერ გავანებივრე, ამიტომ გადავწყვიტე დღე ჩემთვის მიმნეძღვნა. ძალიან სასიამოვნოა, როცა რაღაცას, (და მითუმეტეს მთელ დღეს!) გიძღვნის საყვარელი და ახლობელი ადამიანი (ჩემზე ახლობელი ვინ ყავს საკუთარ თავს მაინც ). ინტერნეტში მრავალსაათიანი ძრომიალის შედეგად, ჩემთვის აქამდე უცნობ სამყაროში აღმოვჩნდი და გადავწყვიტე, შემებიჯებინა. (რას არ მოიფიქრებ ადამიანი უსაქმურობისგან) ნუ, როგორც იყო, დავრეგისტრირდი. ჯერ ჩემი ნამდვილი ფოტო ავტვირთე და როცა დამაყარეს მესიჯები-ეგრევე წავშალე . სჯობს ისევ ანონიმი ვიყო მეთქი გავიფიქრე .  განსაკუთრებით მომეწონა მისი კომენტარები, მხიარული ტიპი ჩანდა და მივყევი მის ისტორიებს. ყველა მიმოწერით უფრო მიმტკიცდებოდა აზრი რომ საინტერესო და მხიარული ადამიანი იყო,კარგი იუმორის გრძნობით. მერე მომწერა. aMmex ერქვა და ნამდვილი სახელების გაცვლა კარგა ხანს არ მოგვსვლია აზრად.

“ახალი ხარ?” მკითხა და მივწერე, ასე დაიწყო.. დღის გასვლა ვერ შევნიშნე, სამაგიეროდ დღის ბოლოს დეტალურად ვიცოდი მისი ისტორია, ბიოგრაფია და რეზიუმე. დღის ბოლოს მან იცოდა ჩემი ბიოგრაფია და რეზიუმე, ოღონდ ბუნდოვნად. მაინც, შევეცადე დაკონკრეტებისგან და სახელებისგან თავი შემეკავებინა.

“აქ რა გინდა?”-ვკითხე და პასუხის მოლოდინში გავიტრუნე. იმედია ნამდვილ სიყვარულს აქ არ ეძებს, თორემ ძალიან შემეცოდება. კიდევ იმედია, არაა მთლად უსაქმური, რომ ამგვარ ჩატებს სტუმრობს ხშირად… ბევრი “იმედია” გავიფიქრე, სანამ პასუხი მომწერა.

“რავი ვერთობი რა, ვინმე ახალი და საინტერესო მინდა გავჩითო. შენ? “-ჰმ,  გულწრფელია. და გამომადგება მეც მიზეზში რომ შევეზიარო…

“მე ინტერესის გულისთვის, საერთოდ არ ვიცოდი ეგრეთი ჩატრები და ფორუმები თუ არსებობდა.” -ეს მართალი იყო. ეტყობა პასუხით კმაყოფილი დარჩა და ის იყო ვიფიქრე, ეხლა სურათს მთხოვს თქო, რომ თემა შეცვალა და ისევ რამდენიმე საათი გავატარეთ საინტერესო საუბარში. მერე ასე მივეჩვიე, შევდიოდი და მხოლოდ მას ვპასუხობდი. მერე მეილი გავცვალეთ და ისე გავმართეთ მიმოწერა საქართველოში არ იყო დაშეხვედრამდე დიდი დრო მრჩებოდა. არ ვიცი, შეიძლება მისი მხიარული, მაგრამ ამავდროულად ჭკვიანური საუბარი, ან- იმის ცოდნა, რომ აქ არ იყო-უფრო მათამამებდა.. არ ვიცი რატომ, მაგრამ რაღაცნაირად მივეჩვიე. ასე განსაჯეთ, ერთი ორი დღით ინტერნეტი რომ გამეთიშა ვერ მოითმინა და ტელეფონზე დამირეკა, სად დაიკარგეო.. მერე ვნახე მისი მოწერილი წერილები მეილზე.. მესიამოვნა რაღაცნაირად და მივხვდი რომ მომწონდა. რა სიგიჟეა, მომწონდა ადამიანი, რომელიც ნანახიც კი არ მყავდა. მაგრამ კარგი. სანამ ვიცოდი რომ აქ არ იყო, ძალიან მარტივად ვუყურებდი ამ ყველაფერს. მაგრამ,როცა თითქმის ერთი წელი რომ გავიდა და მასთან ერთი მიწერილი მესიჯის გარეშე დღე რომ არ გადიოდა უკვე-უცებ დამხვდა დილით წერილი: “მომდევნო კვირას ჩამოვდივარ.. დამხვდები აეროპორტში? მეტი არავინ მინდა დამხვდეს.” -მეილი დავხურე და მთელი დღე ფიქრში გავატარე. რაღაცნაირად მაშინებდა მასთან შეხვედრა, თან -მინდოდა მენახა.. მაინც, გარკვეული წარმოდგენა რომ გაქვს ადამიანზე, არ გინდა მისი გაფუჭება და… როგორც იყო, შეხვედრაზე დავთანხმდი, ოღონდ აეროპორტში არა, მერე,რომ ჩამოვიდოდა და სახლში დაბინავდებოდა ნორმალურად.. ის დღეები დაძაბულად ვიყავი. არ ვიცოდი რა ჩამეცვა, რა მეთქვა, ასჯერ გავითამაშე გონებაში შეხვედრის სცენა და მაშინ მივხვდი, თურმე როგორ მაღელვებდა ეს ადამიანი თურმე. არადა ასეთი რამ ჩემთვის დიდად დამახასიათებელი არაა.. ბოლოს, იმდენი ვიფიქრე და იმდენი გადავიფიქრე, რომ საკუთარ თავზე გაბრაზებულმა გადავწყვიტე საერთოდ არ მეფიქრა მასთან შეხვედრაზე. დატვირთულმა სამუშაო კვირამ და სასწავლებელმა თავისი ქნა და მართლა ოდნავ გადავერთე. როგორც იყო, დრო მაინც მიდის (გვინდა ეს თუ არა) და ბოლოს, შაბათი მოვიდა. გავემზადე საგანგებოდ. დღესაც მახსოვს როგორ ვნახე პირველად..

ის უკვე მისული იყო,მე-ჩქარი ნაბიჯით მივდიოდი უსწორმასწორო ქვაფენილზე და ვცდილობდი არ წავქცეულიყავი. დავინახე და ვიცანი შორიდანვე. ზუსტად ისეთი იყო, როგორც სურათებში. გამიხარდა. თვითონაც სახე გაებადრა და შემეგება.

“თეა, როგორ ხარ“ მომესალმა თითქოს დიდი ხნის უნახავი მეგობრები შევხვედროდით ერთმანეთს.

“კარგად, შენ?” ავიტაცე ეს უშუალო ტონი და დავსხედით. ჩემი საყვარელი ცივი ყავა შეუკვეთა თურმე. მაშინვე მოგვიტანეს. თავიდან მაინც უხერხულად ვიყავი. ინტერნეტში გაცნობილი ადამიანი.. მაგრამ მისმა უშუალობამ თავისი გაიტანა.

დიდხანს ვისაუბრეთ.

ძალიან დიდხანს…

მერე მუზეუმში წავედით. ვათვალიერებდით სურათებს და ერთმანეთს ვუზიარებდით აზრებს.. მერე ვისეირნეთ… ყველა წვრილმანი მახსოვს იმ დღის. არადა,

მის მერე ორი წელი გავიდა.

ეხლა ბავშვს ვზრდით ერთად…..

ჰმ, ვინ იფიქრებდა?

Posted by Teaa on March 20, 2012

http://theasworldvision.wordpress.com/2012/03/20/%e1%83%95%e1%83%98%e1%83%9c-%e1%83%98%e1%83%a4%e1%83%98%e1%83%a5%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%93%e1%83%90/