სახლი

თითქოს გარბიხარ, გაურბიხარ ყველაფერს და პირველი რაც თავში მოგდის პასუხად კითხვაზე :”ეხლა საით?” არის -“სახლში”.

უზარმაზარი სურვილი, ვიღაცამ ამოიკითხოს თვალებში შენი გასაჭირი და მზრუნველად  გითხრას :”თე, რა შემიძლია გავაკეთო შენთვის?” დიდი თვალებით მდუმარედ ყურება მეგობრების თვალებში და გულისდაწყვეტა, რომ ისინი ვერაფერს ამჩნევენ. გულისდაწყვეტა, რომ ეს თვალები უკვე შენს ჩვეულებრივ თვალებად იქცა და მასში ტკივილს ვეღარავინ ხედავს.

უზარმაზარი სურვილი დაეხმარო მათ, ვისაც რეალურად სჭირდება დახმარება და  დროებით მაინც, მათ პრობლემებზე გადართვით-ჩემის დავიწყება და შვება, როცა უყურებ მადლიერ თვალებს. როცა იცი, რომ ისინი სიკვდილს ებრძვიან და შენ -მხოლოდდამხოლოდ-საკუთარ თავს..

დიდი სიცარიელე, როცა მორჩები საქმეს, მიხვალ სახლში და გხვდება მკაცრი დუმილი. იმ დროს, როცა შენ თბილად ნათქვამი ერთი სიტყვა ყველა წამალზე მეტად მოგეშველებოდა.

დიდი სიცივე და სიმარტოვე, როცა გარეთ ტემპერატურა 40 ს უჩვენებს და ხალხი გამოფენილა ქუჩაში საღამოობით, რომ დრო გაატარონ მეგობრებთან.

მარტო ებრძოლო ყველაფერს, სრულიად მარტომ, როცა ყველაფერი-მრავლობით რიცხვშია და უბრალოდ ძალებია არათანაბრად განაწილებული-ამის ძალა აღარ გყოფნის.

და გინდა გაექცე ყველაფერს, დროებით მაინც, ტაიმ-აუტი აიღო. რადგან იცი: გაქცევა არ გამოვა ისე საფუძვლიანად, როგორც შენ გინდა.

და აი- თითქოს გარბიხარ, გაურბიხარ ყველაფერს და პირველი რაც თავში მოგდის პასუხად კითხვაზე :”ეხლა საით?” არის -“სახლში”.

სახლში-თბილი სიტყვებით დაგხვდებიან, მოგეფერებიან.

სახლში სიმშვიდე გელის, სადაც ყოველდღიურ მატერიალურ პრობლემებზე მაინც-არ გექცნება საფიქრალი და ესეც ოდნავ მაინც შეგიმსუბუქებს ფიქრების ტომარას.

სახლში გრძნობ, რომ ვიღაცას უხარია რომ ცხოვრობ და რომ ვიღაცას აღელვებს, როგორ ხარ..

კარგია სახლში..

მაგრამ..

მაგრამ-თვალებში მაინც ჩაბუდებულა ტკივილი, რომელსაც სახლშიც ვეღარ ასხვავებენ შენი ჩვეულებრივი მზერიდან..

მაგრამ ტკივილი მაინც არსად წასულა და დაგრჩენია მხოლოდ მოიცადო, ძალა მოიკრიბო, რომ ისევ-თავიდან შეეცადო შებრძოლებას ყველაფერთან.

მაგრამ  ეს მაინც არაა საკმარისი..

ცუდია, რომ ერთადერთი ადგილი, სადაც შეგიძლია ამოთქვა გულისფიქრი-ბლოგია, ისიც ანონიმური, და დაზღვეული ხარ ახლობლების ცნობისმოყვარე ცხვირებისგან. არადა, როგორ გინდა ამოვთქვა ყველაფერი! უნორმოდ გინდა!..

გინდა გაექცე ყველაფერს, იცი, ბოლომდე გაქცევა შეუძლებელია, მაგრამ დროებით მაინც..

თითქოს გარბიხარ, გაურბიხარ ყველაფერს და პირველი რაც თავში მოგდის პასუხად კითხვაზე :”ეხლა საით?” არის -“სახლში”.

თეა.

Previous Post
Leave a comment

2 Comments

  1. თეაა, იცი როგორ მიყვარხარ? <3

    Reply
    • Teaa

       /  June 15, 2012

      ვაიიჰ, კარამელკა, იცი როგორ გამახარე??? ^_^ :) :) :ჰეფი: მეც მიყვარხარ :*

      Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 121 other followers

%d bloggers like this: