მცირე რეალობა ჩემს გარშემო

გაბრუბული თავი ძლივს დამაქვს და არ ვიცი რატომ ვარ ესე.

თავი კოსმოსში მგონია. უწონობაში. მარტოს.

ადამიანების გარეშე სამყარო უფრო ლამაზი მეჩვენება დ არ მინდა დავუბრუნდე რეალობას, სადაც გაბეზრებული ადამიანები მოსაწყენ დიალოგებს აგრძელებენ, სადაც ნერვებმოშლილი ხალხი ერთმანეთს არ ინდობს და ბრაზს ანთხევენ, სადაც ტელევიზორში ნაგავი გეომეტრიული პროგრესიით იზრდება და მატულობს, და მაინც არაა საკმარისი-რომ გასკდეს.. კარგია რომ ტელევიზორი დიდი გარდერობის თავზე შემოვდე და არ ვაპირებ ჩავრთო
თითქოს პატარა ვაკუუმი მაქვს შექმნილი, სადაც მხოლოდ ისინი დაიშვებიან, ვისაც “პაროლი” გავანდე, მერწმუნეთ, მათ ჩამოთვლას, ერთი ხელი ეყოფა..
მაგრამ მათაც არ სცალიათ. ყველას თავისი საქმე აქვს, თავისი ცხოვრება, თავისი პრობლემები და საფიქრალი. მეც მათ შორის.
უკვე შევეჩვიე იმ აზრს, რომ ჩემი შურთ, რომ ჩემს ადგილას უნდათ ყოფნა, რომ ჩემი ცუდი უხარიათ და ჩემი სიკეთეები-წყინთ. ეს უკვე ძველი ამბავია და რეაქცია აღარ მაქვს.
ვაკუუმი გამჭირვალეა და მაინც შეუძლიათ ვიზუალურად დამინახონ, კიდევ შეშურდეთ და კიდევ იფიქრონ რომ მე ბედი მაქვს. არა, მე ბედი არ მაქვს. მე არ მეზარება ხელის და ტვინის განძრევა რომ რაღაც გავაკეთო, მივაღწიო რასაც მინდა. ყველას დახმარების გარეშე. მე ხომ თბილისში ნაცნობი დიდი “ბიძიები” და ფულიანი ნათლიები არ მყავს. ადვილია დაინახო შედეგი და თქვა-მას ეს აქვს, აქ მუშაობს, ამას აკეთებს.. გაცილებით ძნელია დაინახო რა გზა გავიარე აქამდე ჩემით, ყველასგან დაუხმარებლად და როგორ, რამდენი ხანი ვცდილობდი შეუპოვრად და ჯიუტად მიმეღწია ამისთვის.. მე-მახსოვს მაგალითად. იცი რამდენი ხანი ვცდილობდი მიმეღწია? 6 წელი ზუსტად..6 წელი შრომა, მუშაობა, ათასი იმედგაცრუება, გადღლა, წვალება, შეცდომები, მათი გამოსწორება, ნერვიულობა, კონკურენცია, გულის გატეხვა, ღალატი, სტრესი… მე არ მეზარება შრომა და ამიტომ მაქვს ის მცირედი მატერიალური-რაც მაქვს : სამსახური რომელიც მინდოდა და ამბიცია, გავხდე უფრო მეტი..წავიდე წინ..

მე გაცილებით ბევრი რამე არმაქვს, რაც საჭიროა, მაგრამ-არ ვწუწუნებ. ამის სანაცვლოდ ვგეგმავ, რომ როგორმე მივიდე იქამდე და გავიჩინო ის, რაც ასე მინდა და არ მაქვს. მაგალითად-სახლი თბილისში. (ისევ-მატერიალურ სიკეთეებამდე მივედით ) მგალითად-ოჯახთან ახლოს ყოფნა. მაგალითად-ახლობლების გულწრფელი სითბო.  მაგალითად-ჯანსაღი სხეული. მაგალითად-მინდა შემეძლოს ვინმეს დავეყრდნო, მივენდო და მოვდუნდე ცოტა ხნით, ვიცოდე რომ ის გააკეთებს საქმეს და შემიძლია დავისვენო.. რა სასაცილოდ ჟღერს არა? ალბათ..მაგრამ მე ეს არ მაქვს.

და მაინც, ჩემი შურთ. და მაინც, მე შემომნატრიან. და მაინც, ჩემს ადგილას უნდათ ყოფნა. როცა თავად იმდენი პოტენციალი აქვთ და არ იყენებენ!..ეზარებათ. ჩემი-უკვე მიღწეული შურთ და უნდათ. არც ეს მიკვირს უკვე, მივეჩვიე, უბრლოდ-დავიღალე.

დავიღალე რომ სიხარული ვერ გამიზიარებია ვინმესთვის, ვიცი რომ გულზე გასკდება და მიმაწყევლის :დ

დავიღალე რომ ჩემგან სულ ელიან დახმარებას, პოზიტივს, სიმხნევეს, ნამდვილ მეგობრობას, მხარდაჭერას, ერთგულებას, გულწრფელ სიხარულს (მე არაგულწრფელად უბრალოდ არ შემიძლია :დ) და სანაცვლოდ ვიღებ-შურით გამსკდარ გულს რომელსაც გასაჭირის ჟამს დახმარება რომ ვთხოვო-უარს მეტყვის და უფრო დიდი სიამოვნებით დააკვირდება ჩემს გაჭირვებას.

მაგრამ მე მაინც ბედნიერი ვარ. იმიტომ რომ ვაფასებ იმას,რაც მაქვს, იმიტომ რომ მე ვიცი, მეტი შემიძლია, იმიტომ რომ ვიცი, აუცილებლად მივაღწევ მიზანს-შანსი არაა არ გავჩერდები! იმიტომ რომ მყავს საყვარელი
ადამიანები, მერე რა, რომ 250 კმ. გვაშორებს, ჩვენ მაინც უფრო ახლოს ვართ ერთმანეთთან, ვიდრე ბევრი, ერთ კვადრატულ ფართზე მცხოვრები იმიტომ რომ მყავს ძამიკო, რომელიც მთელი ჩემი ოჯახია თბილისში და მიყვარს ცხოვრებაზე მეტად..

მერე რა, რომ თვის ბოლოს უსახლკარო დავრჩები :დ (გირას ვადა გასდის), აუცილებლად ვიპოვი ახალ სახლს (დროებითს თუნდაც :დ)

მერე რა, ჯანმრთელობა რომ აჩმახებს! -ვარჯიში ისევ დავიწყე და კისერს მოვუგრეხ მაგ პრობლემებსაც.

მერე რა, რომ ათასი წვრილმანი საკითხია ყოველდღე გადასაჭრელი და მოსაგვარებელი, ყოველდღე მოვაგვარებ კიდევაც, მაინც, თუ მე არა-ვინ გამიკეთებს? ვიცი რომ არავინ, ამიტომ-გავაკეთებ კიდეც, არც ეგ მეზარება

ფეხებზე მკიდია ყველა, ვისაც ჩემი კარგი შურს და ჩემი ცუდი უხარია. ამიტომაა ალბათ ასე ცოტა მეგობრები რომ მყავს.მაგრამ ნამდვილი მეგობრები.

ფეხებზე მკიდია რას იტყვიან ჩვენზე,

საერთოდაც, ძალიან ბევრი რამ მკიდია ფეხებზე.

მთავარია მე ვიყო კარგად, ჩემები იყვნენ კარგად, და ვიყო ბედნიერად. დალშე-ვისაც რა უნდა ის აკეთოს.

ამსუბუქებული გულით და ბედნიერების შეგრძნებით სიარულს არაფერი სჯობს…

კარგია რომ ვისწავლე ფეხზე დაკიდება და გულთან აღარ მიმაქვს ბევრი რამ. გააააააააააააააააცილებით კარგად ვგრძნობ თავს ეხლა.

სულიერ სიმსუბუქეს, სიმშვიდეს და ბედნიერებას გისურვებთ-ისე, როგორც თქვენ გესმით ეს და არა ისე, როგორც მიღებულია :დ

მერე რა, რომ არ გიცნობთ რეალურად, თქვენ გაცილებით უფრო რეალურები ხართ ჩემს ცხვრებაში-ვიდრე სხვა ფიზიკურად ჩემთვის ნაცნობი ადამიანები :*

ბლოზე ფიზიკურად ნიღბიანი, მაგრამ რეალურად ნამდვილი მე ვარ და თქვენ უფრო კარგად მიცნობთ, ვიდრე ჩემი მეგობრები

მიყვარხართ! (იმედია-თქვენც გიყვარვართ :დ :დ ან-მოგწონვართ მაინც :დ)

მუდამ თქვენი-თეა

Posted by Teaa on August 10, 2012

http://theasworldvision.wordpress.com/2012/08/10/%e1%83%9b%e1%83%aa%e1%83%98%e1%83%a0%e1%83%94-%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%91%e1%83%90-%e1%83%a9%e1%83%94%e1%83%9b%e1%83%a1-%e1%83%92%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%a8%e1%83%94/